Artykuł 121. Zakażenie chorobą weneryczną

ST 121 kodeksu karnego.

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej osoby
choroba, -
podlega karze grzywny w wysokości do 20000 rubli lub w wysokości wynagrodzenia
lub inne dochody skazanego na okres do osiemnastu miesięcy lub przez obowiązkową pracę do czterystu osiemdziesięciu godzin lub przez pracę naprawczą na okres do dwóch lat,
lub przez aresztowanie na okres do sześciu miesięcy.

2. Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub w odniesieniu do
a minor, -
podlega karze grzywny w wysokości do trzystu tysięcy rubli lub w wysokości wynagrodzenia
lub inne dochody skazanego na okres do dwóch lat lub przez pracę przymusową na okres nieprzekraczający 2 lat
pięć lat lub pozbawienia wolności do dwóch lat.

Komentarz do art. 121 Kodeksu karnego

1. Cel przestępstwo wyrażone w ustawie w postaci działania lub pominięcia, które wyróżnia konsekwencje zakażenia innej osoby z chorób wenerycznych (kiły, rzeżączki, wrzodu wenerycznego, zakażenia chlamydią, i in.). Rodzaj choroby wenerycznej, czas trwania leczenia, a także metody zakażenia nie wpływają na kwalifikację czynu: może to mieć miejsce zarówno w wyniku stosunku płciowego, jak i w domu, na przykład w wyniku naruszenia zasad higieny osobistej przez pacjentów - użycia zwykłych przyborów.

2. Przestępstwo uznaje się za zakończone po faktycznym zakażeniu ofiary.

3. Strona subiektywna charakteryzuje się poczuciem winy (bezpośrednim lub pośrednim) lub zaniedbaniem (upośledzeniem umysłowym). Zaniedbanie kryminalne jest tutaj wykluczone, ponieważ dana osoba wie o swojej chorobie.

4. Przedmiot przestępstwa jest szczególny - osoba, która osiągnęła wiek 16 lat, cierpiąc na chorobę weneryczną i wiedząc o niej. Przekonanie osoby, którą całkowicie odzyskał, zwalnia go z odpowiedzialności karnej.

5. Zgoda ofiary na zarażenie chorobą weneryczną nie wyklucza odpowiedzialności karnej osoby, która wiedziała o istnieniu choroby wenerycznej i zaraziła ofiarę.

6. W części 2 art. 121 kodeksu karnego przewiduje odpowiedzialność karną za zakażenie wenerycznej choroby dwóch lub więcej osób lub znanego małoletniego. Pod plagą dwóch lub więcej osób rozumie się równoczesną i jednoczesną ich infekcję.

Artykuł 121. Zakażenie chorobą weneryczną

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej choroby w nim -

podlega karze grzywny do dwustu tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres osiemnastu miesięcy, lub przymusowych robót na okres maksymalnie do czterystu osiemdziesięciu godzin, lub poprawczych pracy na okres do dwóch lat lub karze pozbawienia wolności na okres do sześciu miesięcy.

2. Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub wobec nieletniego,

podlega karze grzywny w wysokości nieprzekraczającej trzysta tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres do dwóch lat, lub usługi społeczność przez okres do pięciu lat, lub pozbawienia wolności do dwóch lat.

Komentarz do art. 121 Kodeksu karnego

1. W przeciwieństwie do poprzedniego prawa karnego przedmiotem przestępstwa jest osoba cierpiąca na chorobę weneryczną i wiedząca o istnieniu tej choroby.

Ta okoliczność musi koniecznie zostać ustalona z uwzględnieniem danych, które świadczą o obiektywnej świadomości osoby, która ma odpowiednią chorobę. Na przykład, osoba winna była świadoma obecności choroby na podstawie wyników testów, po przejściu badania lub leczenia u lekarza, osoba była na zapisie medycznym itp.

2. Sposób zakażenia mogą być bardzo różne - seks lub celowego zaniedbania, naruszenia zasad osobą zakażoną higienicznych zachowań w życiu codziennym, w rodzinie, co oczywiście stawia innej osoby na niebezpieczeństwo zarażenia chorobą weneryczną z.

Subiektywna strona przestępstwa charakteryzuje się intencją bezpośrednią i pośrednią.

Zgoda ofiary na postawienie go w niebezpiecznym stanie zakażenia chorobą weneryczną nie jest bezpośrednio przewidziana przez prawo, z wyłączeniem odpowiedzialności karnej za komentowany artykuł na przykładzie notatki. do sztuki. 122 kodeksu karnego.

Jednocześnie, jeżeli istnieje podstawa do zwolnienia z odpowiedzialności karnej za działania związane z zakażeniem innej osoby zakażeniem wirusem HIV, niniejszą regulację prawną należy uznać za niespójną, co daje dyskrecję organowi ścigania.

Przestępstwo uważa się za zakończone, gdy rzeczywiście doszło do zakażenia.

3. Kwalifikowany typ tego przestępstwa jest przewidziany w części 2 artykułu, o którym mowa, jeżeli jest jeden z dwóch znaków: a) ten sam czyn jest popełniony przeciwko dwóm lub więcej osobom; b) popełnienie tego samego przestępstwa przeciwko osobie nieletniej.

Artykuł 121 kodeksu karnego. Zakażenie chorobą weneryczną

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej choroby w nim -

podlega karze grzywny do dwustu tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres osiemnastu miesięcy, lub przymusowych robót na okres maksymalnie do czterystu osiemdziesięciu godzin, lub poprawczych pracy na okres do dwóch lat lub karze pozbawienia wolności na okres do sześciu miesięcy.

2. Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub wobec nieletniego,

podlega karze grzywny w wysokości nieprzekraczającej trzysta tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres do dwóch lat, lub usługi społeczność przez okres do pięciu lat, lub pozbawienia wolności do dwóch lat.

Komentarze do art. 121 Kodeksu karnego

1. Ofiara nie jest sama winna, ale druga osoba. Zgoda ofiary do zakażenia nie zwalnia sprawcy odpowiedzialności karnej (ust. 5 tej uchwały Plenum Sądu Najwyższego z 08.10.73 N 15 „Na praktyki sądowej w przypadkach infekcji z chorób wenerycznych”).

Zbieranie orzeczeń Plenów Najwyższych Sądów ZSRR i RSFSR (Federacja Rosyjska) w sprawach karnych. M., 1995. P. 114.

2. Obiektywną stroną jest zarażenie innej osoby chorobą weneryczną. Zakażenie to przenoszenie choroby na innych. Metoda infekcji wartości do kwalifikacji nie ma: najczęściej jest przeprowadzana seksualnie. Istnieją jednak inne sposoby związane z naruszeniem higienicznych zasad zachowania w domu, w rodzinie, w pracy itp. (na przykład korzystanie z tych samych przedmiotów gospodarstwa domowego).

3. Choroby weneryczne obejmują takie choroby zakaźne jak kiła, rzeżączka, łagodny mięsniak itp. Do odpowiedzialności karnej na podstawie art. 121 wystarcza, aby zainfekować inną osobę jednym z rodzajów choroby wenerycznej.

4. Skład przestępstwa jest skonstruowany według rodzaju materiału, przestępstwo uważa się za zakończone w momencie rzeczywistej infekcji przez chorobę weneryczną innej osoby. Jeżeli sprawca miał zamiar zarazić inną osobę z chorobą weneryczną, ale ze względu na okoliczności pozostające poza jego kontrolą, że nie stało, ich działania powinny być kwalifikowane jako próbę zatrucia (rozdz. 3, art. 30, art. 121 kodeksu karnego).

5. Przedmiot przestępstwa jest szczególny, to osoba, która wiedziała o istnieniu choroby wenerycznej. Dlatego ważne jest, aby mieć dowody potwierdzające winę jego wiedzy o chorobie (np szpitale ostrzegawcze i inne dowody świadomości osoby o chorobie i jej przenoszenia). Uważa się, że dana osoba cierpi na chorobę nie tylko podczas choroby i jej leczenia, ale także podczas okresu nadzoru kontrolnego przez instytucję medyczną, zanim pacjent zostanie usunięty z rejestru.

6. Od strony podmiotowej przestępstwo charakteryzuje się intencją (bezpośrednią lub pośrednią) lub frywolnością. Zaniedbanie jest wykluczone, ponieważ sprawca jest świadomy obecności zakaźnej choroby zakaźnej, ale mimo to świadomie wchodzi w kontakt z osobą (lub osobami), tj. we wszystkich przypadkach sprawca przewiduje możliwość zarażenia się ofiarą.

7. Zakażenie chorobą weneryczną jest rodzajem szkodzenia zdrowiu bez powodowania uszczerbku na zdrowiu (przez zakażenie). Najczęściej szkoda jest uznawana za łatwą. Norma, ustalona w art. 121, jest szczególny, przewidujący określoną metodę wyrządzenia szkody, dlatego w przypadku konkurencji preferowane jest dodatkowe kwalifikacje w ramach art. 115 Wielka Brytania nie jest wymagana. W przypadku poważnego lub umiarkowanego uszkodzenia zdrowia (na przykład zakażenie spowodowało przerwanie ciąży), istnieje zestaw przestępstw w sztuce. 121 i art. Art. 111 lub 112 Kodeksu karnego. Jeśli infekcja jest choroba weneryczna kwalifikacyjna okoliczność innego przestępstwa (na przykład rzepak - p „r” h 2 poz 131 CC...) W czynie dodatkowych kwalifikacji na podstawie art. 121 nie potrzebuje.

8. Orzeczenia kwalifikacyjne danego aktu są identyczne z podobnymi znakami w innych przestępstwach przeciwko tej osobie.

Artykuł 121. Kodeks karny Federacji Rosyjskiej

Zakażenie chorobą weneryczną

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej choroby w nim -

podlega karze grzywny do dwustu tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres osiemnastu miesięcy, lub przymusowych robót na okres maksymalnie do czterystu osiemdziesięciu godzin, lub poprawczych pracy na okres do dwóch lat lub karze pozbawienia wolności na okres do sześciu miesięcy.

2. Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub wobec nieletniego,

podlega karze grzywny w wysokości nieprzekraczającej trzysta tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres do dwóch lat, lub usługi społeczność przez okres do pięciu lat, lub pozbawienia wolności do dwóch lat.

Komentarze do artykułu 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej

Zakażenie chorobą weneryczną należy do grupy brutalnych przestępstw przeciwko zdrowiu. Przedmiotem przestępstwa są public relations, rozwijające się w związku z realizacją naturalnego prawa do zdrowia przez osobę i gwarantującego bezpieczeństwo tego dobra.

Ofiarami przestępstwa może być każda osoba, w tym osoba zarażona chorobą weneryczną, inna niż osoba zarażona. Zgoda ofiary do swojego zakażenia chorobą weneryczną nie jest podstawą do wykluczenia sprawcy od odpowiedzialności karnej (ust. 5 uchwały Plenum Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1973 N 15 „W praktyce sądowej w przypadkach zakażenia chorobą weneryczną”), z wyjątkiem przypadków kiedy osiągnie się pojednanie między winnym a ofiarą. Ofiarą jest zawsze inna osoba wobec osoby winnej. Autoinfection choroba weneryczna nie pociąga za sobą odpowiedzialności karnej, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to sposób popełnienia przestępstwa (np na podstawie art. 339 kodeksu karnego).

BBC ZSRR. 1973. N 6.

Obiektywną stronę danego przestępstwa wyraża akt w postaci działania lub zaniechania, konsekwencja w postaci zarażenia innej osoby przez chorobę weneryczną i związek przyczynowy między nimi.

Zwróć uwagę, że współczesna medycyna nie używa terminu "choroba weneryczna". Dekret RF Rząd 1 grudnia 2004 N 715 „O zatwierdzeniu listy istotnych społecznie chorób i chorób niebezpiecznych dla innych”, są one nazywane „infekcje przenoszone głównie przez kontakty seksualne,” a ich lista jest ustalana zgodnie z ust A50 - A64 Międzynarodowy statystyczne klasyfikator chorób i problemów zdrowotnych, 10-ta korekta (ICD-10). Takie choroby takie działania przyznać wady kiła początku kiła późno kiła inne i nieokreślone formy kiły, gonokokowe infekcje, chlamydiami ziarnica (weneryczna), inne choroby chlamydią, choroby przenoszone drogą płciową, wrzód miękki, przepuklina ziarniniak, rzęsistkowica, odbytowo opryszczkowe infekcji wirusowych ( herpes simplex), inne choroby, głównie drogą płciową, nie został sklasyfikowany gdzie indziej ICD-10, choroba, choroby przenoszone drogą płciową, nieokreślone.

SZ RF. 2004. N 49. Art. 4916.

Zakażenie innymi, poza wymienionymi chorobami, w tym społecznie znaczącymi i niebezpiecznymi dla innych (na przykład cholera, trąd, gruźlica itp.), Nie może być zakwalifikowane zgodnie z art. 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej, ale w zależności od konsekwencji i formy winy może pociągać za sobą odpowiedzialność karną za spowodowanie szkody na zdrowiu zgodnie z art. Art. 111, 112, 115, 118 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej.

Infekcja polega na przenoszeniu patogenów zakażeń, przenoszonych głównie w wyniku transmisji seksualnej, od winnych na ofiary. Wydaje się, że aby zakwalifikować się do tego, co zostało zrobione w ramach art. 122 Kodeksu karnego wystarczy, aby ofiara stała się nośnikiem infekcji przenoszonej głównie w wyniku stosunku płciowego, niezależnie od tego, czy rozwinął odpowiednią chorobę.

Metoda transmisji może być zarówno seksualna, jak i domowa (naruszenie higienicznych zasad postępowania w rodzinie, w domu, w pracy, itp.). Obowiązkową cechą tej metody jest jej pozbawiony przemocy charakter. Zakażenie choroby wenerycznej w procesie gwałtów lub aktów przemocy o charakterze seksualnym jest kwalifikowane zgodnie z odpowiednią częścią art. 131 lub art. 132 kodeksu karnego; stosowanie innej przemocy (w tym bicia) w procesie infekcji wymaga dodatkowych kwalifikacji zgodnie z odpowiednimi artykułami Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej przewidującymi odpowiedzialność za zbrodnie przeciwko zdrowiu.

Ze względu na fakt, że lista wskazań medycznych do sztucznego przerywania ciąży, zatwierdzone przez Rozporządzenie Ministra Zdrowia Rosji w dniu 3 grudnia 2007 N 736, a na liście wskazań społecznych dla aborcji, zatwierdzonej dekretem Rządu RF z 11 sierpnia 2003 N 485, nie stanowią " choroby weneryczne jako podstawa do aborcji, odpowiedzialność matki za wewnątrzmaciczne zakażenie płodu tymi chorobami zgodnie z art. 121 Kodeksu karnego jest wykluczone.

Biuletyn aktów normatywnych federalnych organów wykonawczych. 2008. N 9.

SZ RF. 2003. N 33. Art. 3275.

Subiektywna strona zakażenia chorobą weneryczną charakteryzuje się poczuciem winy w postaci zamiaru bezpośredniego lub pośredniego lub frywolności kryminalnej. Temat jest świadomy niebezpieczeństwa społecznego zainfekowania inną osobę z chorobą weneryczną, przewiduje możliwość infekcji lub nieuchronność i życzenia (z bezpośrednim zamiarem), lub pozwalają świadomie faktu zakażenia lub obojętny wobec tego faktu (intent pośredni). Popełnienia przestępstwa przez nieostrożność, sprawca przewiduje możliwość skażenia ofiary, ale pewnie policzyć na celu zapobieganie skutkom (na przykład, używa środków antykoncepcyjnych podczas stosunku płciowego). Zaniedbanie ze skutków tego przestępstwa jest wykluczona, ponieważ przepisane przez prawo znajomość przedmiotu obecności choroby już sugeruje możliwość prognozowania zakażenia chorobą innej osoby.

Motywy i cele przestępstwa mogą być inne i nie wpływają na kwalifikacje.

Przedmiotem przestępstwa jest osoba fizycznie odpowiedzialna, która osiągnęła wiek szesnastu lat, która ma chorobę weneryczną i jest świadoma swojej obecności. Temat jest wyjątkowy. Dla właściwej kwalifikacji czynu konieczne jest ustalenie obecności dowodów potwierdzających, że podmiot niezawodnie wiedział o swojej chorobie. Źródło wiedzy może służyć jako ostrzeżenie dla instytucji medycznych (n. 1 Uchwała Plenum Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1973 N 15 „O praktyce sądowej w przypadkach zakażenia chorobą weneryczną”) oraz innych danych (np objawów choroby). Okazuje się jednak, że znaczenie prawa sprawca może być nosicielem infekcji i przekazywane głównie przez kontakty seksualne, w których odpowiednia choroba nie jest jeszcze rozwinięty,. Jeżeli sprawca rozsądnie rozważyć sami zdrowy (na przykład ze względu na fakt, że od ostrego przebiegu choroby kilku lat przeszedł przebiegu leczenia, itd.), Odpowiedzialność sztuki. 121 Kodeksu karnego jest wykluczone. Działania osób, które nie są chore, ale celowo lub przez niedbalstwo zarażające inne osoby chorobą weneryczną, odpowiedzialność wynikająca z art. 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej nie pociąga za sobą, ale w zależności od konsekwencji, które wystąpiły, mogą one zostać zakwalifikowane do artykułów, które przewidują odpowiedzialność za spowodowanie szkody dla zdrowia.

Wykroczenia kwalifikowane (Część 2, Artykuł 121 Kodeksu Karnego), ustawa uznaje zakażenie weneryczne choroby popełnione na dwóch lub więcej osób lub wobec nieletnich. W tym drugim przypadku należy podkreślić, że ustawodawca odmówił wskazania "sprawcy" wieku ofiary wobec sprawcy. Nie oznacza to obiektywnego przypisania, ale pozwala na zakwalifikowanie się zgodnie z częścią 2 art. 121 kodeksu karnego, jak w sytuacji, w której sprawca niezawodnie zna wiek ofiary, oraz sytuacje, w których taka wiedza była wstępna (wystarczy, że przedmiot był świadomy faktu, że ofiarą jest małoletni).

Artykuł 121 kodeksu karnego. Zakażenie chorobą weneryczną (obecna wersja)

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej choroby w nim -

podlega karze grzywny do dwustu tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres osiemnastu miesięcy, lub przymusowych robót na okres maksymalnie do czterystu osiemdziesięciu godzin, lub poprawczych pracy na okres do dwóch lat lub karze pozbawienia wolności na okres do sześciu miesięcy.

2. Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub wobec nieletniego,

podlega karze grzywny w wysokości nieprzekraczającej trzysta tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres do dwóch lat, lub usługi społeczność przez okres do pięciu lat, lub pozbawienia wolności do dwóch lat.

Komentarz do sztuki. 121 Kodeksu karnego

1. Obiektywna strona przestępstwa wyraża się w zarażeniu innej osoby chorobą weneryczną (rzeżączka, kiła, łagodny chancre, limfogranulomatoza pachwinowa itp.). Rodzaj choroby przenoszonej drogą płciową, czas trwania leczenia, jak również metody zakażenia (przez stosunek seksualny lub środki gospodarstwa domowego) nie wpływają na kwalifikację czynu.

2. Przestępstwo uznaje się za zakończone po faktycznym zakażeniu ofiary.

3. Subiektywna strona przestępstwa charakteryzuje się poczuciem winy (bezpośrednią lub pośrednią) lub zaniedbaniem (lekkomyślność). Rażące niedbalstwo jest wykluczone, ponieważ dana osoba wie o swojej chorobie.

4. Przedmiot przestępstwa jest szczególny - osoba, która osiągnęła wiek 16 lat, cierpiąc na chorobę weneryczną i wiedząc o niej.

Zgoda ofiary na zarażenie chorobą weneryczną nie wyklucza odpowiedzialności karnej.

5. Zakażenie dwóch lub więcej osób oznacza zarówno równoczesne, jak i równoczesne zakażenie nimi.

LiveInternetLiveInternet

-Album fotograficzny

-Nagłówki

  • Archeologia, przyroda (16)
  • Wojna 1941-1945 (25)
  • - Heroes of the Second World War (7)
  • - Uwagi na temat wojny 1941-45 (9)
  • Geopolityka (15)
  • Życie w ZSRR (26)
  • - Pamiętamy! (5)
  • - Powrót do dzieciństwa ZSRR (2)
  • - Własnymi rękami (2)
  • - ZSRR w twarzach (7)
  • Zdrowie (48)
  • - Medycyna (9)
  • - Tradycyjna medycyna (1)
  • - Produkty spożywcze (12)
  • - Psychologia (5)
  • - Rozwój (7)
  • - Samozniszczenie (9)
  • Sztuka (6)
  • Lochotron (12)
  • - Bank (2)
  • - Pieniądze (5)
  • - Dostęp do internetu (1)
  • - Sekty (1)
  • Oczywiste i niesamowite (10)
  • Wakacje (4)
  • Refleksje w ogóle (mój subiektywizm) (8)
  • Religie (13)
  • Rosja (58)
  • - Moc (12)
  • - Ludy (6)
  • - Ludobójstwo (9)
  • - Notatki z życia dla nas i dla nas. (1)
  • - Nauka (5)
  • - Edukacja (8)
  • - Kraj w osobach (8)
  • - Wojna czeczeńska (1)
  • Roczniki zapomnianych zwycięstw (2)
  • Własne przetrwanie (6)
  • Słowian (56)
  • - Tajemnice i tajemnice (8)
  • - Od życia (7)
  • - Święta słowiańskie (13)
  • - Symbole Słowian (4)
  • - Opowieści, bajki (8)
  • - Słowianie na twarzach (2)
  • - Slawistyczne przysmaki (3)
  • - Tradycje (8)
  • Sport (15)
  • - Legendy naszego sportu (14)
  • Ekologia (5)

-Referencje

-Cytat

ABC ustawień (zakończenie, od O do Z) Ta strona zawiera łącza do wszystkich ustawień.

Podejmowane bez popytu. Kiedy nie możesz, ale naprawdę chcesz, możesz po prostu bardzo pożyteczną rzecz.

Rejestracja dziennika dla początkujących i nie tylko. Wybór lekcji dla początkujących blogerów, a nie.

Czy simpsy się skończyły? Jeśli jesteś początkującym, powinieneś wiedzieć o tym, że dostałeś tylko PIĘĆ SYMBOLI.

-Muzyka

-Wideo

-Szukaj w dzienniku

-Subskrybuj przez e-mail

-Przyjaciele

-Czytelnicy regularni

-Statystyki

Artykuł 121 kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej - Buggy

Odpowiedzialność karna za sodomię została wprowadzona do prawa karnego RFSRR
(Kodeks karny RSFSR z 1926 r.) W dniu 7 marca 1934 r. I trwał do 3 czerwca 1993 r. - czas przybycia Jelcyna i K.

Nasza grupa w VKontakte: "Światopogląd"

Artykuł 121. Zakażenie chorobą weneryczną

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej choroby w nim -

podlega karze grzywny do dwustu tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres osiemnastu miesięcy, lub przymusowych robót na okres maksymalnie do czterystu osiemdziesięciu godzin, lub poprawczych pracy na okres do dwóch lat lub karze pozbawienia wolności na okres do sześciu miesięcy.

2. Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub wobec nieletniego,

podlega karze grzywny w wysokości nieprzekraczającej trzysta tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres do dwóch lat, lub usługi społeczność przez okres do pięciu lat, lub pozbawienia wolności do dwóch lat.

Komentarz do artykułu 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej

1. Obiektywna strona przestępstwa wyraża się zarówno w działaniu, jak i bezczynności, skutkując zakażeniem innej osoby przez chorobę weneryczną.

2. Zakażenie choroby wenerycznej jest rozumiane jako przenoszenie tej choroby przez osobę, która wiedziała o istnieniu takiej choroby. Metoda infekcji w prawie nie jest określona, ​​może być inna i nie ma znaczenia dla kwalifikacji, na przykład popełnienia stosunku płciowego, innych aktów o charakterze seksualnym, nieprzestrzegania zasad higieny przez pacjentów itp.

3. Przestępstwo uważa się za zakończone, jeżeli ofiara faktycznie zachorowała na chorobę weneryczną. Należą do nich kiła, rzeżączka, łagodny jelito, limfogranulomatoza pachwinowa, ziarniniak weneryczny, chlamydia i inne.

4. Subiektywną stronę przestępstwa można wyrazić świadomą lub lekkomyślną formą winy. Jeżeli zostanie ustalone, że w przypadku umyślnego zakażenia chorobą weneryczną, ofiara lub ofiara została poważnie lub poważnie uszkodzona z powodu stanu zdrowia, to odpowiedzialność sprawcy sprowadza się zgodnie z art. 111 lub art. 112 CC. Jeżeli w czasie gwałtu wystąpi infekcja z chorobą weneryczną, czyn kwalifikuje się w ramach pozycji "d" w części 2 art. 131 Kodeksu karnego bez odniesienia do art. 121 CC. Nie ma przestępstwa w przekonaniu osoby, że zostało ono całkowicie wyleczone po przejściu odpowiedniego postępowania i zdjęciu go z rejestru.

5. Przedmiot przestępstwa jest szczególny - osoba, która ukończyła 16 rok życia, która wie o występowaniu choroby wenerycznej.

6. W części 2 art. 121 Kodeksu karnego przewiduje kwalifikowany rodzaj tego przestępstwa w stosunku do dwóch lub więcej osób lub przeciwko świadomie niepełnoletniej osobie.

Artykuł 121 kodeksu karnego. Zakażenie chorobą weneryczną

Obecna wersja art. 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej z komentarzami i uzupełnieniami na rok 2018

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej choroby w nim -
podlega karze grzywny do dwustu tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres osiemnastu miesięcy, lub przymusowych robót na okres maksymalnie do czterystu osiemdziesięciu godzin, lub poprawczych pracy na okres do dwóch lat lub karze pozbawienia wolności na okres do sześciu miesięcy.

2. Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub wobec nieletniego,
podlega karze grzywny w wysokości nieprzekraczającej trzysta tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres do dwóch lat, lub usługi społeczność przez okres do pięciu lat, lub pozbawienia wolności do dwóch lat.

Skomentuj artykuł 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej

1. Skład przestępstwa:
1) przedmiot: public relations, który zapewnia zdrowie ludzkie;
2) celem boczny: scharakteryzować jako działania i braku działań transmisji niedokrwienie patogenów przenoszonych drogą płciową chorób zakaźnych i karną w postaci zakażeń weneryczną choroby ofiary oraz związek przyczynowy między działaniem (lub braku) poczucie winy i zanieczyszczenia;
3) przedmiot: osoba, która ukończyła 16 lat w chwili popełnienia przestępstwa, która zachorowała w momencie popełnienia czynu przez chorobę weneryczną i która o tym wie;
4) strona subiektywna: zakłada obecność intencji bezpośredniej lub pośredniej, a także nieostrożność w postaci frywolności. W takich przypadkach przestępstwo karne jest wykluczone, ponieważ sprawca wie o swojej chorobie. Bezpośredni zamiar odbywa się w przypadkach, gdy sprawca wiedział, że jest chory na chorobę weneryczną, przewiduje możliwość lub nieuchronność zarażenia kogoś z chorobą i chce zaatakować tych efektów (występowanie choroby) lub świadomie pozwala (np zaspokojenie pożądania seksualnego winny obojętny na konsekwencje w postaci infekcji przez chorobę weneryczną, która jest możliwa). Od lekkość przestępstwo zostało popełnione, jeżeli sprawca, świadomy swoich chorób wenerycznych, przewiduje możliwość skażenia innej osoby, jednak bez wystarczających podstaw ufnie oczekuje na zapobieganie efektom (na przykład za pomocą środków bezpieczeństwa i tym podobne). Motywem tego przestępstwa może być seksualna rozwiązłość seksualna, pociąg seksualny, którym czasami towarzyszy zemsta, wrogość, nienawiść itp.

Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub wobec nieletniego (część 2, art. 121 kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej) odnosi się do kwalifikujących się znaków przestępstwa.

2. Obowiązujące prawo. Kodeks administracyjny Federacji Rosyjskiej (Artykuł 6.1).

3. Praktyka sądowa:
1) Uchwała ZSRR Najwyższego z 08.10.73 N 15 „Na praktyki sądowej w przypadkach zakażenia chorobą weneryczną” (biorąc pod uwagę wytyczne wyjaśniające sądów w przypadkach zakażenia chorobą weneryczną, służy do tego stopnia, nie jest sprzeczne z artykułem 121 Kodeksu karnego).;
2) wyrok sędziego pokoju 146. okręgu sądowego okręgu Kalininsky Terytorium Krasnodarskiego z dnia 28.04.2011 r. W sprawie nr 1-14-2011 miasta Sh. uznany za winnego popełnienia przestępstwa na podstawie części 1 art. 121 Kodeksu karnego. Została skazana na grzywnę w wysokości 3000 rubli w dochodach państwa.

________________
URL: http://msud146.krd.msudrf.ru/modules.php?name=info_pagesid=1082.

Konsultacje i komentarze prawników na temat artykułu 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej

Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące artykułu 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej i chcesz mieć pewność co do trafności dostarczonych informacji, możesz skonsultować się z prawnikami naszej strony internetowej.

Możesz zadać pytanie przez telefon lub na stronie internetowej. Podstawowe konsultacje są bezpłatne od 9:00 do 21:00 każdego dnia, zgodnie z czasem Moskwy. Pytania otrzymane od 21:00 do 9:00 będą przetwarzane następnego dnia.

Artykuł 121 kodeksu karnego. Zakażenie chorobą weneryczną

Nowe wydanie art. 121 Kodeksu karnego

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej choroby w nim -

podlega karze grzywny do dwustu tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres osiemnastu miesięcy, lub przymusowych robót na okres maksymalnie do czterystu osiemdziesięciu godzin, lub poprawczych pracy na okres do dwóch lat lub karze pozbawienia wolności na okres do sześciu miesięcy.

2. Ten sam czyn popełniony wobec dwóch lub więcej osób lub wobec nieletniego,

podlega karze grzywny w wysokości nieprzekraczającej trzysta tysięcy rubli lub wynagrodzenia lub innych dochodów przez okres do dwóch lat, lub usługi społeczność przez okres do pięciu lat, lub pozbawienia wolności do dwóch lat.

Komentarz do artykułu 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej

1. Ofiary tego przestępstwa nie są sprawcami, ale inną osobą. Zgoda ofiary na zarażenie nie zwalnia sprawcy z UO (paragraf 5 uchwały plenum Rady Najwyższej ZSRR nr 15).

2. Obiektywną stroną jest zarażenie innej osoby chorobą weneryczną.

3. Zakażenie to przenoszenie choroby na inne osoby. Metoda zakażenia w celu uzyskania kwalifikacji nie ma znaczenia: najczęściej odbywa się w drodze stosunku płciowego - podczas stosunku seksualnego, aktów sodomii, lesbijstwa itp. Istnieją jednak inne sposoby związane z naruszeniem higienicznych zasad zachowania w domu, w rodzinie, w pracy itp. (na przykład korzystanie z tych samych przedmiotów gospodarstwa domowego).

4. Choroby weneryczne są takimi chorobami zakaźnymi jak kiła, rzeżączka, miękki mięsień sercowy i niektóre inne. Dla UO w komentarzu. Wystarczy przenieść jedną z chorób wenerycznych na inną osobę.

5. Skład przestępstwa jest skonstruowany według rodzaju materiału. Przestępstwo jest skończone (kompozycje) w momencie rzeczywistego przeniesienia choroby wenerycznej na inną osobę. Tego typu zachowanie jako umyślne określone w niebezpieczeństwie zakażenia zdekryminalizowana (poznał przestępstwo CC RFSRR RF - Artykuł 115 h 1..). Jeśli sprawca miał zamiar zainfekować inną osobę chorobą weneryczną, ale nie zdarzyło się to z przyczyn pozostających poza jego kontrolą, istnieje uzasadnienie dla zakwalifikowania tego, co zostało zrobione jako próba zarażenia (Część 3, Artykuł 30, Artykuł 121).

6. Przedmiot napaści przestępczej jest szczególny - osoba fizycznie odpowiedzialna, która osiągnęła wiek 16 lat, która wiedziała o występowaniu choroby wenerycznej. W związku z tym ważne jest posiadanie dowodów na to, że sprawca wiedział o swojej chorobie (na przykład ostrzeżenie instytucji medycznej i inne dane wskazujące na świadomość choroby i jej zakaźność). Uważa się, że dana osoba cierpi na chorobę nie tylko podczas choroby i jej leczenia, ale także podczas okresu nadzoru kontrolnego przez instytucję medyczną, zanim pacjent zostanie usunięty z rejestru.

7. Od strony subiektywnej zakażenie chorobą weneryczną charakteryzuje się intencją (bezpośrednią lub pośrednią) lub frywolnością. Zaniedbanie jest wykluczone, ponieważ sprawca jest świadomy obecności zakaźnej choroby zakaźnej, a mimo to świadomie wchodzi w kontakt z tą osobą (lub osobami). We wszystkich przypadkach sprawca przewiduje możliwość zakażenia, wyrządzając szkodę ofierze.

8. Zakażenie chorobą weneryczną jest rodzajem szkodzenia zdrowiu bez powodowania uszczerbku na zdrowiu (przez zakażenie). Najczęściej obrażenia są łatwe. Ponieważ komentarze. Artykuł jest szczególny, przewidujący konkretny sposób wyrządzenia szkody, przysługuje mu preferencja w przypadku konkurencji oraz dodatkowe kwalifikacje wynikające z art. 115 nie jest wymagane. W przypadku poważnego uszkodzenia ciała lub umiarkowanym (np infekcja doprowadziła do przerwania ciąży) i obecność subiektywnych powodów jest tam zestaw zbrodni i postępowania karnego, oprócz techniki. 121 powinno kwalifikować się zgodnie z art. 111 lub 112. W przypadku infekcji weneryczną choroba kwalifikacyjna okoliczność innego przestępstwa (na przykład, jest to rodzaj poważne konsekwencje rzepaku -... N „B” Część 3. 131) był całkowicie pokryty przez normę czyn pełniejszego kwalifikacji i dodatkowej pod art. 121 nie potrzebuje.

10. Odpowiedzialność za zakażenie jest zróżnicowana: część 2, jako okoliczności kwalifikujące, przewiduje ten sam czyn popełniony: (a) przeciwko dwóm lub więcej osobom; b) przeciwko osobie znanej jako nieletni. Obie te cechy zostały już uwzględnione powyżej.

11. Akty są klasyfikowane jako przestępstwa o małej grawitacji.

Kolejna uwaga do art. 121 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej

1. Cel przestępstwo wyrażone w ustawie w postaci działania lub pominięcia, które wyróżnia konsekwencje zakażenia innej osoby z chorób wenerycznych (kiły, rzeżączki, wrzodu wenerycznego, zakażenia chlamydią, i in.). W czynie nie wpływa na chorobę kwalifikacje typu weneryczną, czas trwania leczenia i metod infekcji: może odbywać się albo poprzez współżycia seksualnego, jak i gospodarstwa domowego wynik, na przykład zaburzenia pacjentów higieny osobistej - używanie wspólnych naczyń.

2. Przestępstwo uznaje się za zakończone po faktycznym zakażeniu ofiary.

3. Strona subiektywna charakteryzuje się poczuciem winy (bezpośrednim lub pośrednim) lub zaniedbaniem (upośledzeniem umysłowym). Zaniedbanie kryminalne jest tutaj wykluczone, ponieważ dana osoba wie o swojej chorobie.

4. Przedmiot przestępstwa jest szczególny - osoba, która osiągnęła wiek 16 lat, cierpiąc na chorobę weneryczną i wiedząc o niej. Przekonanie osoby, którą całkowicie odzyskał, zwalnia go z odpowiedzialności karnej.

5. Zgoda ofiary na zarażenie chorobą weneryczną nie wyklucza odpowiedzialności karnej osoby, która wiedziała o istnieniu choroby wenerycznej i zaraziła ofiarę.

6. W części 2 art. 121 kodeksu karnego przewiduje odpowiedzialność karną za zakażenie wenerycznej choroby dwóch lub więcej osób lub znanego małoletniego. Pod plagą dwóch lub więcej osób rozumie się równoczesną i jednoczesną ich infekcję.

CC RF Artykuł 121
Zakażenie chorobą weneryczną

Artykuł 121 kodeksu karnego. Zakażenie chorobą weneryczną

1. Zakażenie innej osoby przez chorobę weneryczną przez osobę, która wiedziała o obecności tej choroby w nim -

CC RF
Artykuły Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej

Rozdział I. PRAWO KARNE

Rozdział 2. DZIAŁANIE PRAWA KARNEGO W CZASIE IW PRZESTRZENI

Sekcja II. PRZESTĘPCZOŚĆ

Rozdział 3. KONCEPCJA PRZESTĘPSTW I RODZAJÓW ZBRODNI

Rozdział 4. Osoby podlegające odpowiedzialności karnej

Rozdział 6. Niedokończona przestępczość

Rozdział 7. Udział w zbrodniach

Rozdział 8. OKOLICZNOŚCI, Z WYŁĄCZENIEM PRZESTĘPSTWA DZIAŁAŃ