Rodzaje analiz wirusa cytomegalii (CMV) i ich interpretacja

Dla zdrowego człowieka wirus cytomegalii nie jest zbyt niebezpieczny, ale w pewnych okolicznościach może prowadzić do poważnych powikłań. Analiza wirusa cytomegalii jest szczególnie ważna dla kobiet w ciąży i planujących ciążę, dla dzieci, które właśnie się urodziły, dla tych, które nabyły lub mają wrodzony i sztuczny niedobór odporności. Im wcześniej badanie, tym skuteczniejsza terapia, więc testy należy podjąć natychmiast po pojawieniu się pierwszych podejrzeń choroby.

Cechy patogenu

Na początek rozważ, co to jest wirus cytomegalii. Należy do rodziny wirusów opryszczki, w tym ospy wietrznej, czynnika sprawczego mononukleozy Epsteina-Bara, opryszczki pospolitej typu I i typu II. Nazwa jest uzasadniona specyficznymi zmianami, które komórki poddają pod wpływem patogenu - ich rozmiary zauważalnie rosną.

Po zakażeniu wirus może przeniknąć odpowiednio do prawie wszystkich płynów ustrojowych, w celu ich wykrycia, analizuje się mocz, krew, wydzieliny z pochwy i inne materiały. Wnikając w ludzkie ciało, ten patogen często pozostaje na zawsze, dziś wirus cytomegalii występuje u nastolatków w około 15% przypadków, w populacji dorosłych wynoszącej 40%. Jednym z niebezpieczeństw wirusa jest złożoność jego wykrywania:

  • Czas trwania okresu inkubacji wynosi do dwóch miesięcy, w tym czasie objawy mogą być nieobecne.
  • Pod wpływem stresującej sytuacji, poważnej hipotermii lub obniżenia odporności pojawia się ostra epidemia, a choroba jest mylona z ARVI lub ARI. Biorąc pod uwagę, że choroba ma podobną symptomatologię - wzrasta temperatura, obserwuje się ogólne osłabienie i ból głowy.
  • Przy braku możliwości szybkiego rozpoznania patologii, zapalenia płuc, zapalenia mózgu lub zapalenia stawów, rozwijają się inne patologie.

W jaki sposób następuje infekcja i komu przedstawiono analizę

sposoby zakażenia są zróżnicowane - u dorosłych instytut może być przenoszony drogą płciową, noworodka podczas zajęć narodziny matki lub podczas laktacji, cytomegalii, dziecko starsze niż oczywiste po kontakcie z zakażonymi rówieśników, przenikając do organizmu ze śliną. Pomimo faktu, że patologię można wykryć u dziecka, w 50% przypadków cierpią ludzie, którzy mają 35 lub więcej lat.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe, możliwe jest wyodrębnienie pewnych kategorii spośród populacji, której dotyczy przede wszystkim analiza wirusa cytomegalii:

  • Kobiety, które rodzą dziecko, a które płci pięknej, która przechodzi szkolenie przedszkolne (zestaw środków mających na celu pełne poczęcie, okres ciąży i narodziny zdrowego dziecka).
  • Noworodki.
  • Dzieci, które często mają ARVI.
  • Pacjenci z niedoborem odporności zarówno wrodzonym, jak i nabytym, a także HIV.
  • Pacjenci w każdym wieku z obecnością nowotworów złośliwych.
  • Pacjenci przyjmujący leki cytotoksyczne.
  • Dotknięte klinicznymi objawami wirusa cytomegalii.

Kobiety planujące poczęcie lub już zarejestrowane we wczesnym stadium ciąży, analiza cytomegalii jest przeprowadzana natychmiast po odwiedzeniu placówki służby zdrowia. Konieczne jest przeprowadzenie analizy przeciwciał przeciwko wirusowi cytomegalii, która pomaga zidentyfikować ich liczbę i ustalić, czy kobieta miała wcześniej tego wirusa i czy istnieje odporność na patogen.

Jeżeli analiza pokazuje, przeciwciała anty-wirus cytomegalii CMV IgG, ryzyko dla płodu jest zminimalizowany - Przyszła mama już źle rozwiniętą patologię i ochronę, co zagwarantuje i niemowląt. W przypadku braku immunoglobulin test na wirusa będzie musiał być przeprowadzony więcej niż raz w czasie ciąży, ponieważ organizm nie jest przygotowany na oporność na zakażenie.

U niemowląt, tylko powstała, badanie krwi lub moczu do cytomegalii jest przeprowadzana w przypadku gdy monitorowanie Kobietę istnieje podejrzenie o możliwości wystąpienia zakażenia wrodzone lub nabyte po urodzeniu patologii. Rozpoznanie przeprowadza się w ciągu pierwszych 24-48 godzin po urodzeniu dziecka.

W przypadku niedoboru odporności badanie wykonuje się natychmiast po jego wykryciu. Takie podejście pozwoli skorygować przebieg terapeutyczny i uzupełnić schemat o niezbędne leki przeciwwirusowe, unikając przy tym możliwego nawrotu lub przygotowując się do nieokreślonej pierwotnej infekcji.

Analiza CMV jest również konieczna przy przygotowywaniu pacjenta do immunosupresji w przeszczepie narządu lub tkanki, a badanie jest zalecane przed rozpoczęciem procedury.

Rodzaje badań i zasady dostawy

W przypadku normalnej odporności, bardziej niż rzeczywiste jest zarażenie wirusem i nie ma się o tym pojęcia. Układ odpornościowy z powodzeniem utrzyma wirusa cytomegalii w stanie depresji, a nawet jeśli rozwinie się patologia, objawy będą całkowicie nieobecne. Jeżeli immunitet osoby jest nieobecny lub osłabiona, co jest szczególnie zauważalne w pacjentów zakażonych HIV z zarówno guzów nowotworowych, CMV może powodować rozwój poważnych patologii. Jest porażka oczu i płuc, mózgu, układu trawiennego, wynik komplikacji jest często śmiertelny.

Aby określić obecność patologii, konieczne jest sprawdzenie krwi pod kątem obecności przeciwciał i może istnieć kilka rodzajów analiz, ale test immunologiczny jest uważany za najbardziej wiarygodny. ELISA pozwala określić liczbę i właściwości swoistego anty-CMV, a wyniki dekodowania testu krwi na obecność wirusa cytomegalii służą jako podstawa do wycofania nie tylko obecności nosiciela infekcji, ale także obecności odporności. Ponadto ta metoda jest najszybsza, najdokładniejsza i najtańsza.

Diagnozowanie obecności patologii pomoże w przeprowadzeniu i innych badaniach, w tym:

  • reakcja łańcuchowa polimerazy, która umożliwia wykrycie DNA wirusa;
  • Cystoskopia moczu, w trakcie którego obserwuje się uszkodzone komórki;
  • Metoda hodowli, polegająca na hodowaniu wirusa na pożywkach.

W organizmie ludzkim istnieją różne rodzaje immunoglobulin, ale jeśli weźmiemy pod uwagę cytomegalowirusa, IgM, IgG są skuteczne. Pierwszy typ rozwija się w początkowej fazie infekcji, zapewniając supresję pierwotnej infekcji. Drugi typ jest generowany później i ma na celu ochronę organizmu przed wirusem cytomegalii przez całe życie ofiary.

Ważny fakt. Pierwsza IgG, utworzona w odpowiedzi na infekcję, jest bardzo słabo związana z cząsteczkami wirusa, w tym przypadku uważa się, że mają niską zachłanność. Po około 14 dniach rozpoczyna się wytwarzanie wysoce agresywnych IgG, które charakteryzują się wystarczającą skutecznością i są zdolne do łatwego rozpoznawania i wiązania wirionów.

Definicja awidności jest konieczna do ustalenia recepty na infekcję. W tym przypadku pojęcie "normy" dla IgG jako takiej jest nieobecne - jeśli badanie krwi zostanie wykryte podczas badania krwi, niezależnie od jego ilości, patologia jest oczywista. Teraz, o tym, jakie właściwości mają serologiczne markery IgM i IgG, rozważamy je wraz z awidnością IgG bardziej szczegółowo, dla której istnieje tabela podsumowująca:

Jeśli chodzi o molekularne metody diagnostyczne, są one określane bezpośrednio: pozwalają na określenie obecności patogenów w badanych materiałach. W tym przypadku wybór materiału biologicznego odbywa się z uwzględnieniem rozwoju etapów procesu patologicznego, jego objawów klinicznych oraz celów prowadzenia badań laboratoryjnych.

Najczęściej krew jest wykorzystywana do badań, ale należy wziąć pod uwagę, że patogen nie zawsze jest w niej obecny, odpowiednio, jeśli infekcja jest negatywna, infekcja może istnieć w organizmie. Dodatkowe testy są wymagane do potwierdzenia.

Teraz o tym, jak przeprowadzić analizę. Badanie na obecność wirusa cytomegalii nie różni się od zwykłych badań krwi pobranych z żyły. W niektórych przypadkach wymagane jest badanie moczu, śliny lub płynu owodniowego. Żadne z testów nie wymaga specjalnego szkolenia, z wyjątkiem tego, że oczekuje się, że krew zostanie wydana na pusty żołądek. Po przekazaniu analizy, a uzyskane wyniki są odczytywane przez wykwalifikowanych specjalistów.

Jak odszyfrować wyniki

Dekodowanie analizy za pomocą postaci jest miana przeciwciał IgG. Jak wspomniano powyżej, norma dla tego wskaźnika nie jest podana - może wahać się w tle:

  • stan układu odpornościowego;
  • obecność przewlekłych patologii;
  • ogólny stan organizmu;
  • zwyczajowy sposób życia.

Należy pamiętać, że IgG powstaje nie tylko podczas infekcji, ale także w okresach zaostrzeń i pozostaje w ciele po przeniesionej patologii. Z tych powodów wyniki analizy cytomegalowirusa mogą być wątpliwe, a badania biomateriałów często się powtarzają.

Nowoczesne laboratoria mają wiele systemów, które pozwalają im znaleźć przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii. Ich wrażliwość jest różna, podobnie jak skład komponentów. Ale jest też wspólna cecha - wszystkie są zaprojektowane do przeprowadzania testu immunoenzymatycznego. Ustalone normy w tym przypadku również są nieobecne.

Dekodowanie wyników testu ELISA odbywa się na podstawie poziomu zabarwienia cieczy, do której dodaje się biomateriały, które mają być badane. Uzyskany kolor jest porównywany ze wstępnie przygotowanymi próbkami, zarówno dodatnimi, jak i ujemnymi.

Aby szybciej dekodować, technicy laboratoryjni stosują system testowy z odpowiednim rozcieńczeniem krwi, co pozwala skrócić czas uzyskiwania wyników. Każde centrum medyczne stosuje własne miana do diagnozy, używając wskaźników referencyjnych, które dają wynik negatywny lub pozytywny.

Wyniki analizy wskazują średnie wskaźniki - ostateczna wartość 0,9, jeśli stawka jest zdefiniowana jako 0,4. Normą jest stopień zabarwienia próbki, w którym nie ma przeciwciał przeciwko wirusowi. Oto tabela dla przykładowego dekodowania:

Infekcja CMV, jedna z chorób "pocałunku"

W dawnych czasach nazywano ją "chorobą pocałunku", ponieważ sądzili, że została ona przekazana wraz ze śliną. Obecni lekarze udowodnili, że tak nie jest.

Zakażenie wirusem cytomegalii jest chorobą przenoszoną drogą płciową poprzez ślinę, mleko matki, podczas ciąży (od matki do dziecka), poprzez zwykłą myjkę, ręcznik, naczynia itp. Pod koniec życia zainfekowany tym wirusem jest prawie sto procent ludzi. W większości przypadków wcale się nie manifestuje, ale ze zmniejszeniem odporności aktywuje i powoduje chorobę. Wirus może zacząć działać w dowolnej części ciała, więc nie ma wyraźnej symptomatologii infekcji.

Nie można wyeliminować wirusa, można tylko zmniejszyć jego aktywność. Zwłaszcza z uwagą na ten wirus i jego zachowanie w organizmie konieczne jest leczenie kobiet w ciąży lub planujących poczęcie dziecka, ponieważ infekcja wirusem cytomegalii może spowodować uszkodzenie płodu.

Co to jest?

W dawnych czasach nazywano ją "chorobą pocałunku", ponieważ sądzili, że została ona przekazana wraz ze śliną. Obecni lekarze udowodnili, że tak nie jest. Czynnik powodujący chorobę można znaleźć nie tylko w ślinie, ale także we krwi, moczu, kale, płynie nasiennym, wydzielinie szyjki macicy i mleku matki. Oczywiście całowanie w usta wystarcza, aby złapać infekcję od nosiciela wirusa. Jednak ten sam wynik można osiągnąć, jeśli uprawiasz z nim seks, pijesz z jego kubka lub jesz z jego talerza, używasz chusteczki do nosa, ręcznika lub myjki. Ponadto wirus cytomegalii może zostać zainfekowany transfuzją krwi i przeszczepem narządów, nawet w jamie brzusznej matki, które nie jest od niej odporne.

Rozczarowujące dane : 1 na co piątą zarażoną, przez 35 lat - 40 procent populacji, a przez 50 - wszystkie sto. Zakażenie wirusem cytomegalii jest uważane za jedną z najczęstszych chorób zakaźnych.

Patogen - Cytomegalovirus hominis - wirus z tej samej rodziny, co wirus opryszczki.

Cytomegalowirus - kapryśny i wymagający, żyje i rozmnaża się tylko w bardzo sprzyjających warunkach iw niektórych komórkach. Jeśli "czegoś nie lubi", zachowuje się cicho, osoba zarażona jeszcze nie jest chora, jest po prostu nosicielem wirusa. Ale gdy tylko ciało słabnie, patogen zaczyna działać.

W języku greckim cytomegalia jest chorobą, w której "komórki stają się duże". Pod wpływem komórek cytomegalii komórki tracą zdolność dzielenia się i jednocześnie silnie pęcznieją. Pod mikroskopem stają się jak oczy sowy.

Co się dzieje?

Gdy znajdą się w komórkach ludzkich, wirus cytomegalii pozostaje w nich na zawsze. Bez względu na sposób zakażenia objawy choroby będą zawsze w przybliżeniu takie same. Aby być bardziej precyzyjnym, nie będzie żadnych przejawów. U większości zakażonych choroba przebiega w formie utajonej.

Aby wirus cytomegalii stał się aktywny, konieczne jest zmniejszenie odporności. Czasami jest dość banalnych beri-beri, ale częściej potrzebujesz czegoś niezwykłego. Na przykład AIDS) lub przyjmowanie specjalnych leków obniżających odporność (najczęściej są one stosowane w leczeniu raka).

Jeśli cytomegalowirus uszkadza błony śluzowe nosa, pojawia się cieknący nos. Kiedy narządy wewnętrzne są uszkodzone, pojawiają się osłabienia, biegunka, zaparcia i inne niejasne objawy, które z reguły nie trafiają do lekarza. Co więcej, znikają po kilku dniach.

Zdarza się, że wirus cytomegalii osiada na narządach moczowo-płciowych. A następnie u kobiet, macica (zapalenie błony śluzowej macicy), szyjki macicy (szyjki macicy), pochwy (zapalenie pochwy), itp., Stan zapalny. U mężczyzn zakażenie narządów moczowo-płciowych przebiega zwykle bezobjawowo.

Zakażenie wirusem cytomegalii stanowi zagrożenie dla kobiet w ciąży, ponieważ infekcja może zostać przeniesiona na rozwijający się zarodek. Jednak jeśli kobieta została zarażona dawno temu, a infekcja nie pogarsza się, prawdopodobieństwo, że wirus zmiażdży przyszłe dziecko jest bardzo niskie. Ale z infekcją w czasie ciąży prawdopodobieństwo to wzrasta.

Diagnoza i leczenie

Podejrzenie zakażenia wirusem cytomegalii jest prawie niemożliwe. Ze wszystkich istniejących chorób ta choroba najbardziej przypomina banalne ARD. Podnosi również temperaturę, płynie z nosa i boli gardło. Może zwiększać węzły chłonne, śledzionę i wątrobę. Jednak w przeciwieństwie do zakażenia wirusem cytomegalii ARI trwa dłużej: 1 - 1,5 miesiąca.

W niektórych przypadkach jedynym objawem choroby jest zapalenie gruczołów ślinowych, w których wirus cytomegalii wydaje się najbardziej komfortowy.

Aby zdiagnozować "infekcję wirusem cytomegalii" można doktor-dermatovenereolog. Aby to zrobić, przydzieli Ci specjalne badania, które pomogą wykryć wirusa. W próbkach krwi ślina, plemniki, oddzielone od szyjki macicy i pochwy, płyn owodniowy (w ciąży) pod mikroskopem w poszukiwaniu olbrzymich komórek lub wykrywa wirusa za pomocą PCR (diagnostyka DNA). Inna metoda badań - immunologiczna: wykrycie wirusa we krwi przez reakcję układu odpornościowego.

Analiza wirusa cytomegalii jest konieczna dla kobiety, która chce zajść w ciążę.

Zakażenie wirusem cytomegalii jest nieuleczalne. Istnieją jednak leki, które pozwalają kontrolować ilość wirusa w ciele, aby powstrzymać jego rozwój. Pacjenci są immunizowani i przepisywane są specjalne leki przeciwwirusowe.

Takie same środki podejmowane są w przypadku stwierdzenia wirusa cytomegalii u kobiety w ciąży lub gdy kobieta zajdzie w ciążę podczas całego okresu rodzenia i laktacji. Stosuje się cały kompleks leków zwiększających odporność, a także stosuje się preparaty interferonu hamujące wirus. Zarażona kobieta w ciąży powinna wykonywać badania w odstępach 10-12 dni. Ponadto należy stale monitorować stan zarodka.

Starannie dobrana terapia i ścisłe wdrożenie zaleceń lekarza może znacznie zmniejszyć ryzyko przeniesienia zakażenia na dziecko, co bezpośrednio zależy od aktywności wirusa w ciele matki.

Diagnoza, analiza i leczenie CMV

Zakażenie cytomegalowirusem, cytomegalia to powszechna, często wrodzona, choroba wywołująca cytomegalię, CMV.

Analiza zakażenia CMV wykazuje pozytywny wynik u 90% osób poddanych badaniu.

Każdy może być nosicielem bez względu na wiek i płeć. Jest bezobjawowy aż do momentu odporności u ludzi.

Powody aktywacji:

  1. Zakażenie HIV, AIDS;
  2. choroby przewlekłe;
  3. ciąża. Planowanie, przebieg, okres poporodowy;
  4. nowotwory złośliwe;
  5. nadciśnienie tętnicze;
  6. okresowe procedury dializy;
  7. konsekwencje przeszczepienia.

Reakcja ochronna organizmu, gdy występuje wirus cytomegalii, to pojawienie się przeciwciała przeciwko CMV, immunoglobulin IgM i IgG. To ich wskaźniki we krwi są brane pod uwagę przy określaniu stopnia i formy, kompilacji możliwego rokowania przebiegu choroby.

Nieprzewidywalne konsekwencje infekcji mogą przekształcić się w niemowlęta, jak również wewnątrzmaciczne warunki płodu.

Co to jest wirus cytomegalii

Ma kilka definicji, takich jak ludzki wirus opryszczki typu 5, CMV, wirus cytomegalii. Patogenny mikroorganizm przenika do DNA, atakuje komórki ludzkie i przechodzi w przewlekłą formę. Wraz z przepływem krwi szybko rozprzestrzenia się po całym organizmie i wpada w ważne narządy i układy ludzkiego życia.

Metody zakażenia wirusem cytomegalii:

  1. droga kroplowa. Kaszel, kichanie, całowanie;
  2. transplantacja. Transplantacja zainfekowanych narządów;
  3. obecność CMV we krwi dawcy;
  4. od matki do płodu przez łożysko;
  5. niezabezpieczony stosunek.

W zdrowym ciele nie wykazuje się przez długi czas, dlatego często zdiagnozowano go na już zaniedbanym etapie. Okres inkubacji takiej choroby wynosi do 60 dni.

Pierwsze objawy wirusa cytomegalii manifestują się jako zwykłe zakażenie:

  • pęcherz, nerka, nadnercze;
  • układ rozrodczy. Systematyczne objawy chorób, których źródła nie można określić;
  • drogi żółciowe. Zaburzenie błony śluzowej nabłonka wątrobowego;
  • przewód żołądkowo-jelitowy. Zapalenie trzustki;
  • narządy oddechowe. Zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
  • oddechowy. Przypomnienia o ostrych infekcjach dróg oddechowych, grypie, przewlekłym przeziębieniu. Charakteryzuje się słabością, migrenami, gorączką.

Prowadzi to do ostrego procesu zapalnego wszystkich narządów wewnętrznych, obniżenia układu odpornościowego. Uniemożliwia to leczenie współistniejących chorób za pomocą antybiotyków i innych leków. Odwołując się do specjalisty, przypisuje się specjalną analizę w celu ustalenia przyczyny powikłań CMV.

Cytomegalia u dzieci i dorosłych

Zakażenie wirusem Cytomegalowirusa lub cytomegalią powoduje w organizmie reakcję układu odpornościowego na obecność obcych komórek. Powstają ochronne przeciwciała białkowe, takie jak IgM, IgG, a także limfocyty: CD4, CD8.

Wskaźnik immunoglobuliny M wskazuje pierwotną infekcję. Po 2 miesiącach zmiany na G, co wskazuje na przewlekły przebieg lub cytomegalię.

Ma własne warianty w zależności od postaci infekcji:

  • wrodzony. Osoba zakażona w łonie matki w większości przypadków może nie znać obecności CMV w ciele na całe życie. W rzadkich przypadkach, gdy matka doznała pierwotnej infekcji wirusem, powoduje żółtaczkę u niemowląt, zapalenie siatkówki, a następnie utratę wzroku, niewielkie krwawienia skórne i wysypki. Zagrożenie opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego i poronieniem;
  • nabyte. Źródłem zakażenia może być karmienie piersią w dzieciństwie. W wieku dorosłym - kontakt seksualny, transplantacja narządów, transfuzja krwi;
  • zespół mononukleozydopodobny. Charakteryzuje się takimi samymi objawami jak wirus Ebstein-Barr. Towarzyszy temu gorączka, ból mięśni, stawów, powiększonych węzłów chłonnych. Rzadko powoduje różyczkę, zapalenie wątroby i zapalenie płuc;
  • osoby należące do określonej grupy ryzyka. U pacjentów zakażonych wirusem HIV wirus cytomegalii prowadzi do zapalenia mózgu, krwawienia w przewodzie pokarmowym, żółtaczki i uszkodzenia narządów moczowo-płciowych. Możliwe całkowite zaburzenie wszystkich systemów i śmierć. Po przeszczepieniu narządów obserwuje się odrzucenie materiału dawcy.

W większości przypadków wirus cytomegalii staje się pogorszeniem zdrowia ludzi, zaostrzeniem istniejących chorób, a często także śmierci. Dotyczy to zwłaszcza osób z niską odpornością, noworodków, a także osób w okresie po transplantacji narządów, które zmuszane są do uciskania ochronnych komórek ciała.

Analizy dla CMV

Z powodu pewnych obaw zdrowie osoby nie powstaje, może być jedynie nosicielem infekcji wirusem cytomegalii przez całe życie i nie wiedzieć o tym.

Nawet zbyt częste przejawy procesów zapalnych mogą kończyć się szybko i nie powodować podejrzeń. Wspólna standardowa analiza nie zawsze jest w stanie określić obecność poważnych uszkodzeń komórek przez obce mikroorganizmy.

Przyczyny, dla których analiza cytomegalowirusa jest obowiązkowa:

  1. planowanie i przebieg ciąży;
  2. groźba poronienia;
  3. podejrzenie infekcji wewnątrzmacicznej płodu;
  4. przyjmowanie leków przeciw nowotworom;
  5. Zakażenie HIV;
  6. nadchodząca darowizna;
  7. transplantacja;
  8. przedłużony przebieg procesów zapalnych w organizmie u dorosłych i dzieci.

W takich przypadkach określa się cytomegalię. Dalsze leczenie zależy od kontynuacji badań nad wirusem, jego formą i czasem trwania zakażenia organizmu. Niestety, sama infekcja może zostać stłumiona tylko do stanu ukrytego.

Aby zapobiec jej pojawieniu się, będziesz musiał przejść regularne badanie i często podejmiesz odpowiednie testy. Jeśli to konieczne, być na zapisie w aptece.

Analiza immunoenzymatyczna dla wirusa cytomegalii

Metoda immunologiczna, podobnie jak test krwi ELISA, pozwala na zbadanie dokładnego składu chemicznego i obecności przeciwciał, które w przypadku penetracji obcych komórek produkuje organizm. Podczas badania stosowane są specjalne miana wskazujące, ile razy wykryto reakcję dodatnią we krwi i jej surowicy podczas rozcieńczania.

Kompletna analiza testu cytomegalowirusa zapewnia korelację we krwi przeciwciał IgM, IgG:

  1. IgM "-", IgG "-". Całkowity brak reakcji układu odpornościowego. Osoba jest podatna na infekcję;
  2. IgM "-", IgG "+". Ryzyko infekcji jest minimalne, zależy od odporności;
  3. IgM "+", IgG "-". Początek powstawania wirusa w ciele. Leczenie jest konieczne;
  4. IgM "+", IgG "+". Zaostrzenie. Wymaga natychmiastowego dodatkowego badania i leczenia.

W tej chwili ta metoda określania choroby jest uważana za najbardziej wiarygodną. Przy prawidłowym badaniu laboratoryjnym wynik wynosi 100%. Czasami wymagane jest ponowne badanie w przypadku braku któregokolwiek z dwóch przeciwciał w wynikach. W takim przypadku analiza jest uznawana za fałszywą.

Analiza PCR dla wirusa cytomegalii

Stosowanie reakcji łańcuchowej polimerazy jest często dość skuteczne, gdy materiał jest właściwie pobrany. Może mieć błąd w przebiegu utajonych lub przewlekłych postaci wirusa cytomegalii.

Aby przeprowadzić analizę CMV, zbiera się jakikolwiek tajny organizm: mocz, nasienie, ślinę, plwocinę, krew, kał. Mogą to być płyny: rdzeniowy, opłucnowy. Soskoby i rozmazy z zewnętrznych narządów wydalniczego układu moczowo-płciowego.

Zasady analizy PCR dla wirusa cytomegalii:

  • wykluczenie seksualnej intymności. 3 dni przed odbiorem;
  • Nie używaj płynów antybakteryjnych i produktów higienicznych;
  • przed lub po 2 dniach po cyklu menstruacyjnym;
  • Nie idź do toalety na 3 godziny przed pobraniem materiału.

W próbce pobranej do badania wyizolowano DNA. Za pomocą specjalnych reakcji syntetycznych wybiera się podobne, wcześniej otrzymane fragmenty wirusa. Wynik pozytywny - obecność CMV, negatywna - nieobecność.

Rzadkie przypadki fałszywie ujemnych wskaźników wskazują na nieznaczną ilość cytomegalii lub stadium bezobjawowego przecieku.

Analiza wirusa cytomegalii RIF

Inną metodą oznaczania CMV jest immunofluorescencja pośrednia. Określa obecność wskaźnika we krwi, np. PP65. Jest to wartość płaszcza białkowego znajdującego się w leukocytach.

Ta analiza uwzględnia stopień połączenia między przeciwciałami i antygenami, wskaźnik awidności:

  1. 35% - 40%. Pierwotna ekspozycja wirusa;
  2. 40% - 60%. Fałszywy wynik. Powtórna analiza jest przeprowadzana po 2 tygodniach;
  3. 60% - 70%. Przewlekła infekcja.

Wskazano procentowe wskaźniki immunoglobulin IgG w odniesieniu do infekcji wirusem cytomegalii. Im wyższa liczba, tym więcej komórek białkowych uwalnianych jest do walki z wirusem.

Nie ma wspólnego standardu dla produkcji przeciwciał typu IgG. Jest on obliczany indywidualnie w zależności od wieku i indywidualnych cech nosiciela wirusa.

Leczenie wirusa cytomegalii

W większości przypadków ostra postać wpływu infekcji na organizm nie wymaga leczenia. Osoba może samodzielnie poradzić sobie z objawami i charakterystyką choroby.

Leczenie jest zalecane w przypadku zagrożenia życia lub pogorszenia stanu zdrowia, zakłóceń w pracy narządów i układów.

Leki przeciwwirusowe Gancyklowir. Penetruje do komórek DNA, zmniejsza ilość cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, opryszczkę we krwi. Przypisany dożylnie. Dzienna dawka - 2 razy na 1 godzinę do 5 mg / kg. Lek rozcieńcza się 5% roztworem glukozy. Czas trwania kursu to 2-3 tygodnie.

Dożylne wstrzyknięcia antywirusowe "Panavir". W początkowej fazie choroby dzienna dawka wynosi 400 μg co 48 godzin. W ciężkich przypadkach 600 μg w ciągu 48 godzin w pierwszym tygodniu. Następne 7 dni to 400 μg co 72 godziny.

Immunoglobulina "Cytotect". Ma ukierunkowany wpływ na infekcję wirusem cytomegalii. Przypisany dożylnie. Dawka - 50 jm / kg. Liczba podań tylko na podstawie opinii lekarza.

Całkowicie pozbyć się infekcji wirusem cytomegalii jest niemożliwe. Celem leczenia jest zmniejszenie liczby komórek dotkniętych wirusem i przywrócenie organizmu, zwiększając poziom odporności. W przypadku udanego przebiegu przeciwciał aktywność infekcji eliminowana jest do postaci utajonej.

Więcej o wirusie cytomegalii

Zakażenie wirusem cytomegalii jest wiodącą chorobą wśród wrodzonych infekcji wirusowych u noworodków. Wirus ten może być cichym, trwającym przez całe życie partnerem w ciele ludzkim lub stać się potencjalnym zabójcą w pewnych warunkach. Jest to jeden z najbardziej niebezpiecznych wirusów dla noworodków, ponieważ zakażenie CMV może powodować upośledzenie umysłowe i śmierć u dzieci. Niebezpieczny jako pierwotna infekcja wirusa w czasie ciąży i reaktywacja już żyjącej infekcji w organizmie.

Pojęcie "odporność na CMV" nie istnieje!

Wirus cytomegalii został odkryty stosunkowo niedawno - w 1956 r. I nie został dostatecznie zbadany. Należy do grupy wirusów opryszczki. Nosiciele wirusa CMV w wieku od 30 do 40 lat stanowią 50-90% populacji. Przeciwciała IGG do wirusa cytomegalii występują również u osób, które nie miały żadnych objawów chorób opryszczkowych w czasie badania.

Przekazywał CMV od osoby do osoby poprzez kontakt z zakażoną krwią, śliną, moczem, mlekiem z piersi, a także współżycie seksualne. Wirus nie jest bardzo zaraźliwy, potrzebny jest bliski kontakt w celu skażenia domowników. Jednak czuje się świetnie w gruczołach ślinowych, a każdy, nawet najbardziej niewinny pocałunek, łyk wody ze wspólnej butelki lub filiżanka kawy "za dwie" może okazać się śmiertelna.

Okres utajony (inkubacji) trwa od 28 do 60 dni. Prawdopodobieństwo zakażenia wzrasta wraz ze zmniejszoną odpornością, a stan ten jest naturalny w ciąży. Dlatego Prawdopodobieństwo zarażenia się tym wirusem u kobiet w ciąży jest znacznie większe. I jest nawet wyższy u kobiet w ciąży otrzymujących leczenie immunosupresyjne (otrzymujących metypodróżnienie).

Pierwotna infekcja występuje u 0,7-4% wszystkich kobiet w ciąży. Nawracające zakażenie (reaktywacja) może wystąpić u 13% zakażonych kobiet w ciąży. W wielu przypadkach obserwuje się wtórne zakażenie, ale w przypadku innych szczepów wirusa cytomegalii (w sumie zarejestrowano 3 szczepy).

Większość osób (95-98%), zakażonych CMV, nie ma wyraźnej symptomatologii w pierwotnej infekcji - zwykle choroba jest pod maską ARVI. Objawy to gorączka, ból gardła, ból mięśni, osłabienie i biegunka. Główną różnicą między zakażeniem wirusem cytomegalii a przeziębieniem jest to, że przebieg cytomegalii jest zwykle dłuższy - do 4-6 tygodni.

Z uogólnioną (ogólną, ciężką) postacią zakażenia wirusem cytomegalii możliwe uszkodzenie narządów wewnętrznych. Ta forma cytomegalii zwykle występuje na tle gwałtownego spadku odporności. W tym przypadku zakażenie bakteryjne septyczne, które się nakłada, jest zwykle trudne do wyleczenia. Ślinianki ślinianek podżuchwowych i podżuchwowych mogą się nasilać, powstaje stan zapalny stawów, skóra zostaje pokryta wysypką. Około jednej trzeciej pacjentów będzie mieć szyjnych węzłów chłonnych (bolesne węzłów chłonnych) szyjki macicy, zapalenie gardła (ból gardła) i powiększenie śledziony (powiększona wątroba). Zmiany we krwi: redukcja hemoglobiny, leukopenia (zmniejszenie liczby krwinek białych), wzrost liczby limfocytów (obserwowany dla wirusa zaostrzenia), małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi), transaminaza (specjalny substancji w krwi) sredneuvelicheny więcej niż 90% pacjentów.

Infekcja wirusem cytomegalii u kobiet może charakteryzować się rozwojem reakcji zapalnych w postaci zapalenia sromu i pochwy, zapalenia wsadu, zapalenia i erozji szyjki macicy, wewnętrznej warstwy macicy, zapalenia jajowodów. Pacjenci martwią się wydzielaniem z dróg rodnych i odbytnicy o zabarwieniu białawobłękitnym. Podczas badania często spotyka się uszczelki o średnicy 1-2 mm, zlokalizowane na małych i dużych wargach sromowych. Śluz z reguły ma przekrwienie (zaczerwienienie) i obrzęk.

U mężczyzn, uogólniona postać zakażenia wirusem cytomegalii wpływa na jądra, powoduje zapalenie cewki moczowej i nieprzyjemne odczucia podczas oddawania moczu.

Po zakażeniu CMV w organizmie człowieka następuje odbudowa odporności, która dostosowuje organizm do nowych warunków. Układ odpornościowy atakuje wirus we krwi, kierując go, zwykle do gruczołów ślinowych i tkanek nerkowych, gdzie wirus przechodzi w stan nieaktywny i przez wiele tygodni i miesięcy "śpi".

W jaki sposób płód zostaje zainfekowany wirusem cytomegalii?

Kiedy pierwotna infekcja zakażenie płodu wirusem cytomegalii występuje w 30-40% przypadków, a według niektórych europejskich naukowców zakażenie płodu można zaobserwować w 75% przypadków. Kiedy reaktywacja obecnej infekcji transmisja wirusa do płodu jest obserwowana tylko w 2% przypadków, chociaż istnieje o wiele większe prawdopodobieństwo niepowodzenia. Wrodzona infekcja CMV występuje u 0,2-2% wszystkich noworodków.

Istnieją trzy główne mechanizmy przenoszenia płodu na płód:

  1. zarodek może zostać zainfekowany wirusem z plemników;
  2. wirus cytomegalii może przenikać z błony śluzowej macicy lub kanału szyjki macicy przez błony i infekować płyn owodniowy, a następnie płód;
  3. wirus cytomegalii może infekować płód przez skórę.
  4. infekcja w trakcie dostawy jest możliwa.

(różne badania szacują prawdopodobieństwo określonej drogi zakażenia na różne sposoby).

Wirus zakażenia CMV przenoszony jest na płód przez łożysko w równym okresie ciąży (chociaż prawdopodobieństwo reaktywacji utajonej infekcji w organizmie matki jest wyższe w III trymestrze). Jeśli zakażenie matki nastąpiło w pierwszym trymestrze ciąży, to u 15% tych kobiet ciąża kończy się samoistnym poronieniem bez samego zarodka wirusa, to znaczy, że proces zakaźny występuje tylko w łożysku. Dlatego istnieje sugestia, że ​​łożysko najpierw zostaje zakażone, co jednak nadal działa jako bariera w przenoszeniu CMV do płodu. Łożysko również staje się rezerwuarem infekcji CMV. Uważa się, że w tkance łożyska jest reprodukcja CMV, zanim zakaża płód.

We wczesnej ciąży spontaniczne poronienie z uszkodzeniem wirusem cytomegalii występuje 7 razy częściej niż w grupie kontrolnej.

Co to jest infekcja wirusem cytomegalii dla płodu? Jakie konsekwencje dla płodu ma zakażenie wirusem cytomegalii?

Przeniesienie wirusa do płodu w niektórych przypadkach prowadzi do

  • narodziny dziecka o niskiej masie ciała,
  • rozwój infekcji z wewnątrzmaciczną śmiercią płodów (poronienia, spontaniczne poronienia, martwy poród - do 15%),
  • urodzenia dziecka z wrodzonego zakażenia CMV, który przejawia wady (małogłowie, obrzęk mózgu, żółtaczka, powiększenie wątroby, śledziony, wątroby, wady serca, przepuklina pachwinowa, wady wrodzone)
  • urodzenie dziecka z wrodzonym zakażeniem CMV, który objawi się natychmiast, ale w 2-5 roku życia (ślepota, głuchota, zahamowanie mowy, upośledzenia umysłowego, zaburzenia psychomotoryczne).

Możliwe jest wykluczenie przeniesienia wirusa cytomegalii do płodu, jeśli oboje nosiciele CMV przechodzą kurację przed poczęciem dziecka.

Zakażenie wirusem cytomegalii może spowodować pojawienie się w organizmie matki antyfosfolipidów, które zaatakują komórki jej ciała (autoagresja). Jest to bardzo niebezpieczna możliwość występowania cymbałów. Antyfosfolipidy mogą uszkadzać naczynia krwionośne łożyska i zakłócać krążenie krwi łożysko-łożysko.

Diagnoza CMV. Analiza wirusa cytomegalii

W ciągu ostatnich trzydziestu lat wiele laboratoriów diagnostycznych opracowało wiele metod diagnostycznych do wykrywania CMV w organizmie człowieka. Ważne jest badanie diagnostyczne u kobiet w ciąży przy najmniejszym podejrzeniu na obecność zakażenia wirusem cytomegalii, zwłaszcza w przypadku niekorzystnego wyniku poprzedniej ciąży oraz objawów klinicznych (objawów) zakażenia CMV.

Objawy kliniczne zakażenia wirusem cytomegalii

  • Jeśli ludzkie ciało jest jednocześnie wirusem opryszczki zwykłej i CMV, często zaostrzają się jednocześnie. Dlatego "zimny" na wardze - okazja do zbadania na CMV.
  • Niebiesko-niebieska wydzielina z pochwy.
  • Wszelkie wysypki na skórze (nawet pojedyncze). Różnią się od trądziku tym, że pojawiają się jednocześnie i nie mają ropnej głowy - tylko czerwone kropki.
  • Wygląd małych stałych podskórnych formacji na małych lub dużych wargach sromowych.
  • W niektórych przypadkach jedynym objawem choroby jest zapalenie gruczołów ślinowych, w których wirus cytomegalii wydaje się najbardziej komfortowy.

Jeśli masz co najmniej jeden z tych objawów podczas ciąży, musisz pilnie przystąpić do badania na obecność wirusa cytomegalii!

Toksykoza w pierwszej połowie ciąży i plamienie w drugim mogą być związane z cytomegalowirusem.

Analiza przeciwciał przeciw wirusowi cytomegalii (ELISA - immunoenzymatyczna immunoenzymaza)

Analiza przeciwciał przeciw CMV obejmuje wykrywanie dwóch swoistych immunoglobulin: IgM i IgG. O zapisie IgM "pozytywnie" lub "negatywnie" (cecha jakościowa), w IgG określić miano (charakterystyka ilościowa).

Przeciwciała IgM pojawiają się we krwi podczas pierwotnej infekcji (zawsze jednak ich pojawienie się może być opóźnione do 4 tygodni) oraz z aktywacją już istniejącego zakażenia (w 10% przypadków). Jeśli analiza CMV mówi "IgM jest pozytywne", oznacza to, że infekcja jest aktywna. Na tle aktywnej CMV nie może być w ciąży. W tym przypadku należy określić poziom przeciwciał IgM dynamiki (metoda ilościowa), aby dowiedzieć się, rosną miana IgM lub upadek, i, odpowiednio, na jakim etapie jest infekcja. Szybki spadek miana IgM oznacza niedawne zakażenie / zaostrzenie, powolne wskazanie, że faza aktywna infekcji minęła. Jeśli IgM nie występuje w krwi zakażonej surowicy ludzkiej oznacza to, że zakażeniem przynajmniej 15 miesięcy przed diagnozą, ale nie wyklucza się aktualny ponownej aktywacji wirusa w organizmie, to otstutstvie IgM w badaniu krwi nie dają powód, aby sądzić że możesz zacząć myśleć! Konieczne są dalsze badania (patrz poniżej). Pytanie brzmi: dlaczego więc muszę w ogóle wziąć tę analizę? Odpowiedź: nadal jest w stanie zidentyfikować aktywną postać wirusa i jest niedroga. W niektórych sytuacjach, w wyniku bardzo wysokiej czułości testów, możliwe są wyniki fałszywie dodatnie w określaniu IgM.

Jeśli dana osoba nigdy nie spotkała się z CMV, miano IgG będzie niższe niż wartość referencyjna wskazana na pustym arkuszu analizy. Oznacza to wysokie ryzyko zakażenia CMV podczas ciąży. Kobiety, które nie otrzymują miana przeciwciał IgG przeciwko CMV, są zagrożone!

Po pierwotnym zakażeniu CMV przeciwciała IgG pozostają we krwi przez całe życie. Ale to - nie odporny na wirusa cytomegalii! Obecność IgG pozwala na reaktywację zakażenia na tle odporności immunologicznej. Po infekcji / reaktywacji miana IgG rosną (aktywacja CMV jest wskazywana przez wzrost miana o 4 lub więcej razy w stosunku do poziomu wyjściowego pacjenta), następnie BARDZO POWOLI spaść.

Poziom utajone IgG zależą od stanu wirusa w tym momencie, a stan ludzkiego układu odpornościowego, zatem jednej analizie, która wykazała obecność przeciwciał IgG w organizmie nawet wartości kilka razy większe, niż w nie wskazują jednoznacznie zaostrzenie CMV.

Jakie są przeciwciała IgM i IgG przeciwko wirusowi cytomegalii?

Pierwotna infekcja lub reaktywacja? W przypadku, gdy IgM jest dodatnie, należy określić awidność przeciwciał IgG. Awidność (łac. - awidność) - siła wiązania specyficznych przeciwciał z odpowiednimi antygenami. Podczas odpowiedzi immunologicznej organizmu przeciwciała IgG początkowo mają niską zachłanność, to znaczy antygen jest słabo związany. Następnie stopniowo opracowanie procesu odpornościowego (może to być tygodnie lub miesiące) przechodzi w kierunku syntezy limfocytów vysokoavidnyh przeciwciała IgG mocniej wiążą się odpowiednie antygeny. Niska przeciwciała zachłanność IgG (wskaźnik zachłannością (Al) maksymalnie do 35%), o średniej oczywiste w ciągu 3-5 miesięcy po rozpoczęciu zakażenia (może w pewnym stopniu zależeć od metody oznaczania), a czasami generowany przez dłuższy okres czasu. Sama detekcja przeciwciał IgG o niskim stopniu złośliwości nie jest bezwarunkowym potwierdzeniem faktu świeżej infekcji, ale służy jako dodatkowy dowód potwierdzający w szeregu innych testów serologicznych. Wysoka zachłanność swoistych przeciwciał IgG (wskaźnik zachłanności większy niż 42%) pozwala wykluczyć ostatnie pierwotne zakażenie.

Jednakże analiza krwi dla przeciwciał, szczególnie pojedynczych, nie może dostarczyć wystarczających informacji o przebiegu zakażenia wirusem cytomegalii w organizmie. Przy dodatnim wyniku testu przeciwciał zwykle stosuje się jedną z innych metod, zarówno w celu potwierdzenia obecności przeciwciał, jak i w celu uzyskania najbardziej aktywnego wirusa.

Metoda reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) do diagnozy wirusa cytomegalii

Ta metoda diagnozy wirusa cytomegalii opiera się na identyfikacji DNA czynnika sprawczego zakażenia, ponieważ cytomegalowirus odnosi się do wirusów zawierających DNA. Materiał do badania może obejmować wypływ z cewki moczowej, szyjki macicy, pochwy, mocz, ślina, płyn mózgowo-rdzeniowy. Czas od pobrania materiału do badania do uzyskania wyników wynosi zwykle 1-2 dni i jest to główna zaleta metody PCR przed metodą diagnostyki kultury (siewu).

Metoda PCR, ze względu na wysoką czułość, ujawnia nawet segment DNA CMV i jest uważana za bardzo postępową. Najważniejszą zaletą - możliwość diagnozowania wczesnych etapach procesu, ukrytej i przetrwałego zakażenia, ale ma niską wartość prognostyczną, związana jest z faktem, że PCR wykrywa wirusowe DNA nawet w stanie utajonym. Innymi słowy, ta metoda nie odróżnia aktywnego wirusa od śpiącego.

Jakościowe i ilościowe oznaczanie DNA CMV w praktycznie każdym płynie ustrojowym ma dokładność do 90-95% - w przypadku, gdy wirus jest już w tej tkance. Osobliwością CMV jest jej opcjonalna obecność we wszystkich płynach biologicznych jednocześnie.

Wykrywanie CMV metodą PCR w ludzkich tkankach biologicznych nie pozwala na ustalenie, czy infekcja jest pierwotną czy wielokrotną reaktywacją obecnego zakażenia.

Izolacja kultury komórkowej (wysiew) do diagnozy CMV

Ta metoda diagnostyczna, w którym badany materiał jest pobierany z krwi, śliny, nasienia, wydzieliny z szyjki macicy i pochwy, płyn owodniowy, umieszczone w specjalnym składnikiem odżywczym średniej korzystne dla rozwoju mikroorganizmów. Wadą tej metody jest to, że uzyskanie wyników wymaga dużej ilości czasu: tydzień lub dłużej.

Analiza pozytywna ("wykryto wirusa") ma 100% dokładność, negatyw może być fałszywa.

Cytologia do diagnostyki wirusa cytomegalii

Badanie cytologiczne ujawnia typowe komórki olbrzymie z wtrętami wewnątrzjądrowymi, ale nie jest wiarygodną metodą diagnozy zakażenia CMV.

Prawdopodobieństwo zakażenia płodu i poziomu przeciwciał

Prawdopodobieństwo zakażenia płodu jest wprost proporcjonalne do stężenia wirusa we krwi. Nie ma znaczenia, czy infekcja jest pierwotna czy reaktywowana, ważne jest stężenie wirusa. Stężenie wirusa określa się na podstawie poziomu przeciwciał ochronnych: im więcej przeciwciał, tym niższe stężenie wirusa. Ludzie, którzy pierwszy raz spotykają się z cymbałami, nie mają przeciwciał, a zatem stężenie wirusa jest wysokie, co oznacza, że ​​najprawdopodobniej nastąpi infekcja płodu. Istnieją przeciwciała w nośnikach cML, a stężenie wirusa we krwi jest niższe. Wyjątek stanowią kobiety w ciąży leczone immunosupresyjnie (zwykle metipred). Metipred hamuje wytwarzanie w organizmie wszystkich typów przeciwciał, a tym samym zabezpieczenie przed CMV jest słabsze niż to może być w przypadku braku metipred i prawdopodobieństwa transmisji wirusa do wzrostu płodu.

Jest jeszcze jeden aspekt związany ze stopniem porażki, jaką wirus popełnia u płodu. Przeciwciała IgG przenikają przez łożysko, a krew płodu jest w stanie zwalczać wirusa cytomegalii. Poziom przeciwciał u płodu zależy od poziomu przeciwciał w ciele matki. Jeśli poziom ten jest wystarczająco wysoki, szkody spowodowane przez CMV można ogólnie zmniejszyć do zera: u dziecka zakażonego CMV w macicy, objawy zmiany TMV mogą nie pojawić się natychmiast lub później.

Największe zmiany występują u dzieci, których matki były zakażone CMV. Na drugim miejscu - ci, których matki otrzymały terapię immunosupresyjną. Na trzecim - przypadki reaktywacji cymbałów podczas ciąży, nie wykryto i nie leczono. W tym ostatnim przypadku zdarzają się przypadki ponownej aktywacji u kobiet w ciąży, które nie otrzymują terapii immunosupresyjnej, w których wykryto reaktywację i która otrzymywała leczenie w postaci dożylnej infuzji immunoglobulin.

Zarządzanie ciążą, porodem i okresem poporodowym u kobiet z zakażeniem CMV. Konieczne badania nad CMV u kobiet w ciąży

W warunkach ryzyka zaostrzenia CMV konieczne jest przeprowadzenie szybkiej i, co najważniejsze, rzetelnej diagnozy, w odpowiednim czasie, aby rozpocząć stosowanie niezbędnych leków i zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa w ciele. Metoda oznaczania przeciwciał nie jest odpowiednia, ponieważ przeciwciała powstają z dużym opóźnieniem. Metoda PCR daje odpowiedź prawie natychmiast, ale nie może odróżnić żywego wirusa od martwego. Jedynym wyjściem jest sianie, chociaż jest to długie.

Równocześnie warto wysiewać krew przynajmniej dwa razy - na początku i na końcu pierwszego trymestru, ponieważ infekcja płodu w tym okresie jest najbardziej niebezpieczna.

Czas trwania ciąży ma znaczny wpływ na częstotliwość infekcji u matki. We wczesnych stadiach ciąży produkcja cytomegalowirusa jest tłumiona, ale supresja ta zmniejsza się wraz z postępem ciąży, a zwiększa się prawdopodobieństwo uwolnienia cytomegalowirusa w wyniku reaktywacji zakażenia. Dlatego dobrze jest wytwarzać posiew krwi w drugim i trzecim trymestrze ciąży, ponieważ zakażenie wewnątrzmaciczne jest możliwe w dowolnym momencie.

Aktywacja CMV w ciele kobiety w ciąży nie oznacza zakażenia wewnątrzmacicznego płodu. Starannie dobrana terapia i ścisłe wdrożenie zaleceń lekarza może znacznie zmniejszyć ryzyko przeniesienia zakażenia na dziecko, co bezpośrednio zależy od aktywności wirusa w ciele matki. Natychmiast powiem, że jedynym lekiem na wirusa w czasie ciąży jest immunoglobulina.

Tle cytomegalowirusa masy ciała płodu często przekracza wiek ciążowy, jak również zaobserwowano częściowe łożysko przyrostowych przedwczesne oderwanie zwykle znajdującej się łożysko, a utrata krwi podczas porodu, co najmniej 1% w kobiecej masy ciała kliniczne utajony endometrioza poporodowa z rozwojem zaburzeń miesiączkowania w przyszłości.

Zakażenie dziecka może wystąpić podczas porodu po spożyciu śluzu szyjkowego i wydzieliny pochwowej matki. Również w mleku tym wirus jest wykryty, więc ponad połowa niemowląt karmionych piersią zostaje zakażona infekcją CMV w pierwszym roku życia. Wewnątrzmaciczna lub wczesna poporodowa transmisja wirusa cytomegalii występuje 10 razy częściej niż transmisja wewnątrzmaciczna.

Kobiety, które aktywnie izolują wirusa w czasie ciąży, mogą same rodzić, ponieważ cesarskie cięcie nie zapewnia w tym przypadku żadnych korzyści dla ochrony dziecka przed infekcją.

Często przed położnymi pojawia się pytanie: utrzymać ciążę u kobiety zakażonej wirusem cytomegalii lub uznać ją za przeciwwskazaną? Ten problem powinien być rozwiązany na podstawie obserwacji dynamicznego przy użyciu ultradźwiękowego obserwację rozwoju płodu (zniekształceń), prenatalnych badań anty-cytomegalii przeciwciał IgM u płodu, gdy zbieranie płynu owodniowego przez amniopunkcji.

Po urodzeniu, ważne jest potwierdzenie diagnoza wrodzonego zakażenia CMV, w ciągu pierwszych dwóch tygodni i różnicowaniu infekcji pierwotnej podczas porodu podczas przechodzenia przez kanał rodny lub zakażeniem przez mleko w pierwszych dniach karmienia.

Rozpoznanie zakażenia CMV u płodu

Oznaczanie IgM we krwi płodowej nie jest wiarygodną metodą diagnostyczną, ponieważ pojawienie się tych przeciwciał może być poważnie opóźnione. Jednak wykrycie IgM we krwi pępowinowej wyraźnie wskazuje na infekcję płodu, ponieważ przeciwciała te nie przenikają przez barierę łożyskową ze względu na ich znaczącą masę cząsteczkową.

Obecnie wykrywanie kultury wirusa w płynie owodniowym (zaszczepianie) i reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) umożliwia prawidłowe diagnozowanie w 80-100% przypadków. Poziom wszystkich parametrów wirusologicznych (wiremia, antygenemia, DNA-emy itp.) We krwi płodów z zaburzeniami rozwojowymi jest wyższy niż u płodów nieposiadających nieprawidłowości. Również poziom swoistych immunoglobulin IgM w normalnie rozwijających się płodach jest znacznie niższy niż poziom tych przeciwciał u dzieci z zaburzeniami rozwojowymi. Dane te sugerują, że wrodzone zakażenie CMV u zarażonych płodów z normalnymi znakami biochemicznymi, hematologicznymi i ultrasonograficznymi, a także z niskim poziomem genomu wirusa i przeciwciałami przeciw temu, ma bardziej korzystny wynik.
Oznaczanie wirusowego DNA w płynie owodniowym może być dobrym czynnikiem prognostycznym: jego poziom jest niższy, jeśli płód nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w rozwoju.
Negatywne wyniki testu nie są wiarygodnym wskaźnikiem braku infekcji u płodu.
Ryzyko przeniesienia wirusa z matki na dziecko podczas procedur diagnostycznych w obecności aktywnego wirusa u matki jest niewielkie.

Leczenie wirusa cytomegalii

Infekcja CMV w stanie utajonym zasadniczo nie wymaga leczenia.

W niektórych przypadkach można przepisywać leki przeciwwirusowe. Wpływ tych leków na organizm kobiety w ciąży i płodu nie jest w pełni zrozumiały. Stosowanie leków antywirusowych jest również ograniczone w pediatrii ze względu na wysoką toksyczność leków.

Leczenie za pomocą immunomodulatorów trwa zwykle kilka tygodni, przepisuje je tylko lekarz.

Specyficzna immunoglobulina anty-cytomegalowirusowa jest podawana dożylnie (kroplomierz). Zawiera 60% swoistych przeciwciał przeciwko CMV. Domięśniowe wstrzyknięcie immunoglobuliny jest dozwolone, ale w znacznym stopniu zmniejsza to jego skuteczność. Należy zauważyć, że stosowanie immunoglobuliny tylko zmniejsza prawdopodobieństwo zakażenia płodu lub zmniejszenia negatywnych skutków infekcji, ale nawet taki wadliwy wynik daje nagrodę dla zdrowia dzieci, a więc specyficzne immunoglobuliny muszą być stosowane, zwłaszcza biorąc pod uwagę pełne bezpieczeństwo leku.

Niespecyficzne immunoglobuliny do podawania dożylnego są przepisane w celu zapobiegania CMVI u osób z obniżoną odpornością. Jednak ich skuteczność jest znacznie mniejsza niż specyficznych immunoglobulin. Niemniej jednak są one również w stanie pomóc w walce z infekcją wirusem cytomegalii.

Wirus cytomegaliczny jest prawie niewrażliwy na interferon, który jest ważnym czynnikiem determinującym istotną częstotliwość ukrytego zakażenia wirusem cytomegalii. Jednocześnie cytomegalowirus przeszkadza w wytwarzaniu interferonu w warunkach mieszanego zakażenia, którego jednym z elementów jest wirus, który ma działanie interferonogenne w monoterapii. Wiadomo więc, że u pacjentów z cytomegalią grypa występuje w cięższej postaci.

Interferon leukocytów, wprowadzony do hodowli tkankowej, chroni komórki przed pozakomórkowym cytomegalowirusem, ale nie ma efektu ochronnego od wewnątrzkomórkowego.

Tak więc lekiem z wyboru w czasie ciąży jest immunoglobulina. Poziom dotkniętego płodu zależy bezpośrednio od poziomu przeciwciał we krwi matki.