PCR dla cytomegalowirusa we krwi i rozmazie

Brak komentarzy 7 250

Cytomegalowirus lub CMV jest powszechnym wirusem z rodziny herpeswirusów. Jedną ze skutecznych metod jej wykrywania jest reakcja łańcuchowa polimerazy lub PCR. Rozpoznanie wirusa odbywa się za pomocą precyzyjnej technologii, pracującej na poziomie molekularno-genetycznym. CMV wykrywa się w fazie przewlekłej / ostrej lub utajonej (gdy sama choroba się nie objawia). PCR jest czasem jedynym testem infekcji, gdy inne techniki nie działają.

Opis metody

PCR jest jedną z najdokładniejszych metod wykrywania wirusa CMV. Wiarygodne dane uzyskuje się z materiału biologicznego pobranego od pacjenta, w którym genom patogenu jest identyfikowany i badany, tj. Część DNA wirusa. Ilościowe i jakościowe oznaczanie wirusa powtórzono dwukrotnie (amplifikacji) cząsteczki DNA z działaniem enzymów w celu uzyskania dokładnej kopii wybranego materiału biologicznego pacjenta.

Odbywa się to w laboratorium na specjalnym reaktorze. Reakcja reprodukcji odbywa się w kilku etapach, dlatego nazywa się ją łańcuchową. Uzyskany materiał pozwala na wizualne sprawdzenie próbki, porównanie jej ze standardem w bazie danych, ustalenie diagnozy, na podstawie której dokonuje się wyboru reżimu leczenia.

Zalety i wady metody

Diagnostyka PCR jest wyposażona w wiele zalet, z których głównymi są:

  1. Możliwość przeprowadzenia testu z dużym zestawem materiału biologicznego:
    1. skrobanie z cewki moczowej, szyjki macicy, pochwy;
    2. mocz, ślina, płyn mózgowo-rdzeniowy.
  2. Czas od zebrania materiału do otrzymania wyników badania nie przekracza 2 dni.
  3. Wysoka czułość metody PCR, która pozwala wykryć patogen w segmencie DNA CMV. Ze względu na tę zaletę choroba jest wykrywana wcześnie w utajonej lub uporczywej postaci infekcji.
  4. Dokładność metody w badaniu dowolnego płynu ludzkiego i wymazów wynosi 90-95%. Ale wirus może występować w różnych tkankach, nie tylko w badanych.
  5. Błąd testu nie przekracza 3-5%.

Pomimo wysokiej wydajności i dokładności metoda ma wady:

  1. Niska specyficzność i niska wartość prognostyczna. PCR nie pozwala na odróżnienie ukrytej fazy żywotnej aktywności wirusa od aktywnego stadium choroby.
  2. Niemożliwość różnicowania pierwotnej infekcji CMV od ponownej reaktywacji postaci przewlekłej.
  3. Trudności w ocenie ograniczenia infekcji, stopnia chorobotwórczości i agresywności właściwej dla wirusa cytomegalii.
  4. Brak przewidywalności choroby.
  5. Potrzeba zastosowania dodatkowych metod diagnostycznych, na przykład testu ELISA (w celu wyjaśnienia danych).
Powrót do spisu treści

Materiały do ​​badań

W diagnostyce PCR różne płyny ludzkiego ciała są badane na CMV, więc może być konieczne zdanie:

  • zasiew z ust;
  • krew;
  • mocz;
  • rozmaz z ust (flegma);
  • skrobanie z cewki moczowej lub pochwy;
  • płyn mózgowo-rdzeniowy;
  • mleko z piersi.
Powrót do spisu treści

Przygotowanie i zasady przekazywania analizy

Dokładność i wiarygodność wyników testu PCR jest określona przez:

  • jakość odczynników;
  • stopień kwalifikacji i uwagi personelu laboratoryjnego;
  • zgodność z zasadami niezbędnymi do przygotowania pacjenta.
Przed zaliczeniem testów nie należy pić alkoholu i tłustych pokarmów na 2 dni przed zabiegiem.

Główne wymagania dotyczące przejścia testów na CMV metodą PCR:

  1. Przed rozpoczęciem badania należy przerwać przyjmowanie antybiotyków i środków przeciwbakteryjnych na 2 dni przed spodziewanym dostarczeniem biomateriału. Anulowanie innych leków jest uzgadniane z lekarzem prowadzącym.
  2. W przeddzień oddania krwi do PCR nie możesz palić przez co najmniej 60 minut.
  3. Nie pij alkoholu, nie spożywaj tłustych potraw 2 dni przed badaniem.
  4. Przed dostarczeniem biomateriału do PCR nie zaleca się poddawania radiografii, badaniom odbytniczym, wielu zabiegom fizjoterapii. Mogą wpływać na wynik, powodując zmiany w cytomegalii.
  5. Dostarczenie krwi następuje rano i na pusty żołądek. Dozwolona dostawa wieczorem, ale po poście przez 6 godzin.
  6. Skrobanie z pochwy, kanał szyjki macicy jest poddawany pod następującymi warunkami:
    1. na dzień, żeby nie strzykawki, nie wprowadzać leków;
    2. przez 3 dni należy unikać kontaktów seksualnych;
    3. podczas analizy przed poczęciem skrobanie odbywa się piątego dnia od początku lub do piątego dnia przed planowanym zakończeniem miesiączki;
    4. Skrobanie z cewki moczowej wykonuje się nie wcześniej niż 2 godziny po ostatnim oddaniu moczu.
  7. Płyn z pęcherza zbiera się w domu (rano i na pusty żołądek) i jest przekazywany do laboratorium nie później niż 3 godziny po pobraniu.
  8. Analizę śliny przeprowadza się w następujący sposób: przed dostarczeniem wymazy należy ją nie jeść, nie myć zębów. Te manipulacje mogą powodować zmiany w ślinie, co prowadzi do fałszywych wyników.
Powrót do spisu treści

Czas analizy PCR

Wynik będzie gotowy w ciągu 2 dni od dostarczenia biomateriału. Czasami wynik jest gotowy pierwszego dnia.

Interpretacja wyników

Pozytywną odpowiedź ujawniają następujące dane:

  • W próbce biomateriału znaleziono fragmenty DNA z cytomegalowirusem, co wskazuje na zakażenie wirusem;
  • W próbce obecny jest mocznik, co wskazuje na naruszenie zasad osadzania biomateriału i uzyskanie fałszywie pozytywnej odpowiedzi.

Odpowiedź negatywną ujawniają następujące dane:

  • w próbce nie było fragmentu DNA, który jest charakterystyczny dla wirusa cytomegalii;
  • w biomateriału wystarczające komórki nabłonkowe nie są obecne, aby wykryć wirusa z powodu naruszenia zasad pobierania próbek do analizy.
    Wyniki można podawać w procentach.

Gdy pobiera się krew i inne płyny, określa się poziom przeciwciał:

  • IgM do oceny pierwotnego zakażenia wirusem lub różnicowania ostrego przewlekłego stadium infekcji, które mogło wystąpić w ciągu ostatnich 2-4 miesięcy;
  • IgG do wykrywania infekcji, ale bez określania momentu infekcji i aktywności wirusa.

Jeśli dorosły z dobrym układem odpornościowym ma CMV obecne w rozmazie, moczu lub zadrapaniach, nie jest potrzebne żadne specjalne leczenie.

W związku z tym, obecność przeciwciał przeciwko wirusowi i uzyskania pozytywnych wyników PCR diagnostycznych lub w hodowli w nieobecności CMV w chorobach klinicznych nie są powodem leczenia terapii infekcji przeciwwirusowe.

Rodzaje analiz wirusa cytomegalii (CMV) i ich interpretacja

Dla zdrowego człowieka wirus cytomegalii nie jest zbyt niebezpieczny, ale w pewnych okolicznościach może prowadzić do poważnych powikłań. Analiza wirusa cytomegalii jest szczególnie ważna dla kobiet w ciąży i planujących ciążę, dla dzieci, które właśnie się urodziły, dla tych, które nabyły lub mają wrodzony i sztuczny niedobór odporności. Im wcześniej badanie, tym skuteczniejsza terapia, więc testy należy podjąć natychmiast po pojawieniu się pierwszych podejrzeń choroby.

Cechy patogenu

Na początek rozważ, co to jest wirus cytomegalii. Należy do rodziny wirusów opryszczki, w tym ospy wietrznej, czynnika sprawczego mononukleozy Epsteina-Bara, opryszczki pospolitej typu I i typu II. Nazwa jest uzasadniona specyficznymi zmianami, które komórki poddają pod wpływem patogenu - ich rozmiary zauważalnie rosną.

Po zakażeniu wirus może przeniknąć odpowiednio do prawie wszystkich płynów ustrojowych, w celu ich wykrycia, analizuje się mocz, krew, wydzieliny z pochwy i inne materiały. Wnikając w ludzkie ciało, ten patogen często pozostaje na zawsze, dziś wirus cytomegalii występuje u nastolatków w około 15% przypadków, w populacji dorosłych wynoszącej 40%. Jednym z niebezpieczeństw wirusa jest złożoność jego wykrywania:

  • Czas trwania okresu inkubacji wynosi do dwóch miesięcy, w tym czasie objawy mogą być nieobecne.
  • Pod wpływem stresującej sytuacji, poważnej hipotermii lub obniżenia odporności pojawia się ostra epidemia, a choroba jest mylona z ARVI lub ARI. Biorąc pod uwagę, że choroba ma podobną symptomatologię - wzrasta temperatura, obserwuje się ogólne osłabienie i ból głowy.
  • Przy braku możliwości szybkiego rozpoznania patologii, zapalenia płuc, zapalenia mózgu lub zapalenia stawów, rozwijają się inne patologie.

W jaki sposób następuje infekcja i komu przedstawiono analizę

sposoby zakażenia są zróżnicowane - u dorosłych instytut może być przenoszony drogą płciową, noworodka podczas zajęć narodziny matki lub podczas laktacji, cytomegalii, dziecko starsze niż oczywiste po kontakcie z zakażonymi rówieśników, przenikając do organizmu ze śliną. Pomimo faktu, że patologię można wykryć u dziecka, w 50% przypadków cierpią ludzie, którzy mają 35 lub więcej lat.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe, możliwe jest wyodrębnienie pewnych kategorii spośród populacji, której dotyczy przede wszystkim analiza wirusa cytomegalii:

  • Kobiety, które rodzą dziecko, a które płci pięknej, która przechodzi szkolenie przedszkolne (zestaw środków mających na celu pełne poczęcie, okres ciąży i narodziny zdrowego dziecka).
  • Noworodki.
  • Dzieci, które często mają ARVI.
  • Pacjenci z niedoborem odporności zarówno wrodzonym, jak i nabytym, a także HIV.
  • Pacjenci w każdym wieku z obecnością nowotworów złośliwych.
  • Pacjenci przyjmujący leki cytotoksyczne.
  • Dotknięte klinicznymi objawami wirusa cytomegalii.

Kobiety planujące poczęcie lub już zarejestrowane we wczesnym stadium ciąży, analiza cytomegalii jest przeprowadzana natychmiast po odwiedzeniu placówki służby zdrowia. Konieczne jest przeprowadzenie analizy przeciwciał przeciwko wirusowi cytomegalii, która pomaga zidentyfikować ich liczbę i ustalić, czy kobieta miała wcześniej tego wirusa i czy istnieje odporność na patogen.

Jeżeli analiza pokazuje, przeciwciała anty-wirus cytomegalii CMV IgG, ryzyko dla płodu jest zminimalizowany - Przyszła mama już źle rozwiniętą patologię i ochronę, co zagwarantuje i niemowląt. W przypadku braku immunoglobulin test na wirusa będzie musiał być przeprowadzony więcej niż raz w czasie ciąży, ponieważ organizm nie jest przygotowany na oporność na zakażenie.

U niemowląt, tylko powstała, badanie krwi lub moczu do cytomegalii jest przeprowadzana w przypadku gdy monitorowanie Kobietę istnieje podejrzenie o możliwości wystąpienia zakażenia wrodzone lub nabyte po urodzeniu patologii. Rozpoznanie przeprowadza się w ciągu pierwszych 24-48 godzin po urodzeniu dziecka.

W przypadku niedoboru odporności badanie wykonuje się natychmiast po jego wykryciu. Takie podejście pozwoli skorygować przebieg terapeutyczny i uzupełnić schemat o niezbędne leki przeciwwirusowe, unikając przy tym możliwego nawrotu lub przygotowując się do nieokreślonej pierwotnej infekcji.

Analiza CMV jest również konieczna przy przygotowywaniu pacjenta do immunosupresji w przeszczepie narządu lub tkanki, a badanie jest zalecane przed rozpoczęciem procedury.

Rodzaje badań i zasady dostawy

W przypadku normalnej odporności, bardziej niż rzeczywiste jest zarażenie wirusem i nie ma się o tym pojęcia. Układ odpornościowy z powodzeniem utrzyma wirusa cytomegalii w stanie depresji, a nawet jeśli rozwinie się patologia, objawy będą całkowicie nieobecne. Jeżeli immunitet osoby jest nieobecny lub osłabiona, co jest szczególnie zauważalne w pacjentów zakażonych HIV z zarówno guzów nowotworowych, CMV może powodować rozwój poważnych patologii. Jest porażka oczu i płuc, mózgu, układu trawiennego, wynik komplikacji jest często śmiertelny.

Aby określić obecność patologii, konieczne jest sprawdzenie krwi pod kątem obecności przeciwciał i może istnieć kilka rodzajów analiz, ale test immunologiczny jest uważany za najbardziej wiarygodny. ELISA pozwala określić liczbę i właściwości swoistego anty-CMV, a wyniki dekodowania testu krwi na obecność wirusa cytomegalii służą jako podstawa do wycofania nie tylko obecności nosiciela infekcji, ale także obecności odporności. Ponadto ta metoda jest najszybsza, najdokładniejsza i najtańsza.

Diagnozowanie obecności patologii pomoże w przeprowadzeniu i innych badaniach, w tym:

  • reakcja łańcuchowa polimerazy, która umożliwia wykrycie DNA wirusa;
  • Cystoskopia moczu, w trakcie którego obserwuje się uszkodzone komórki;
  • Metoda hodowli, polegająca na hodowaniu wirusa na pożywkach.

W organizmie ludzkim istnieją różne rodzaje immunoglobulin, ale jeśli weźmiemy pod uwagę cytomegalowirusa, IgM, IgG są skuteczne. Pierwszy typ rozwija się w początkowej fazie infekcji, zapewniając supresję pierwotnej infekcji. Drugi typ jest generowany później i ma na celu ochronę organizmu przed wirusem cytomegalii przez całe życie ofiary.

Ważny fakt. Pierwsza IgG, utworzona w odpowiedzi na infekcję, jest bardzo słabo związana z cząsteczkami wirusa, w tym przypadku uważa się, że mają niską zachłanność. Po około 14 dniach rozpoczyna się wytwarzanie wysoce agresywnych IgG, które charakteryzują się wystarczającą skutecznością i są zdolne do łatwego rozpoznawania i wiązania wirionów.

Definicja awidności jest konieczna do ustalenia recepty na infekcję. W tym przypadku pojęcie "normy" dla IgG jako takiej jest nieobecne - jeśli badanie krwi zostanie wykryte podczas badania krwi, niezależnie od jego ilości, patologia jest oczywista. Teraz, o tym, jakie właściwości mają serologiczne markery IgM i IgG, rozważamy je wraz z awidnością IgG bardziej szczegółowo, dla której istnieje tabela podsumowująca:

Jeśli chodzi o molekularne metody diagnostyczne, są one określane bezpośrednio: pozwalają na określenie obecności patogenów w badanych materiałach. W tym przypadku wybór materiału biologicznego odbywa się z uwzględnieniem rozwoju etapów procesu patologicznego, jego objawów klinicznych oraz celów prowadzenia badań laboratoryjnych.

Najczęściej krew jest wykorzystywana do badań, ale należy wziąć pod uwagę, że patogen nie zawsze jest w niej obecny, odpowiednio, jeśli infekcja jest negatywna, infekcja może istnieć w organizmie. Dodatkowe testy są wymagane do potwierdzenia.

Teraz o tym, jak przeprowadzić analizę. Badanie na obecność wirusa cytomegalii nie różni się od zwykłych badań krwi pobranych z żyły. W niektórych przypadkach wymagane jest badanie moczu, śliny lub płynu owodniowego. Żadne z testów nie wymaga specjalnego szkolenia, z wyjątkiem tego, że oczekuje się, że krew zostanie wydana na pusty żołądek. Po przekazaniu analizy, a uzyskane wyniki są odczytywane przez wykwalifikowanych specjalistów.

Jak odszyfrować wyniki

Dekodowanie analizy za pomocą postaci jest miana przeciwciał IgG. Jak wspomniano powyżej, norma dla tego wskaźnika nie jest podana - może wahać się w tle:

  • stan układu odpornościowego;
  • obecność przewlekłych patologii;
  • ogólny stan organizmu;
  • zwyczajowy sposób życia.

Należy pamiętać, że IgG powstaje nie tylko podczas infekcji, ale także w okresach zaostrzeń i pozostaje w ciele po przeniesionej patologii. Z tych powodów wyniki analizy cytomegalowirusa mogą być wątpliwe, a badania biomateriałów często się powtarzają.

Nowoczesne laboratoria mają wiele systemów, które pozwalają im znaleźć przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii. Ich wrażliwość jest różna, podobnie jak skład komponentów. Ale jest też wspólna cecha - wszystkie są zaprojektowane do przeprowadzania testu immunoenzymatycznego. Ustalone normy w tym przypadku również są nieobecne.

Dekodowanie wyników testu ELISA odbywa się na podstawie poziomu zabarwienia cieczy, do której dodaje się biomateriały, które mają być badane. Uzyskany kolor jest porównywany ze wstępnie przygotowanymi próbkami, zarówno dodatnimi, jak i ujemnymi.

Aby szybciej dekodować, technicy laboratoryjni stosują system testowy z odpowiednim rozcieńczeniem krwi, co pozwala skrócić czas uzyskiwania wyników. Każde centrum medyczne stosuje własne miana do diagnozy, używając wskaźników referencyjnych, które dają wynik negatywny lub pozytywny.

Wyniki analizy wskazują średnie wskaźniki - ostateczna wartość 0,9, jeśli stawka jest zdefiniowana jako 0,4. Normą jest stopień zabarwienia próbki, w którym nie ma przeciwciał przeciwko wirusowi. Oto tabela dla przykładowego dekodowania:

Co to jest diagnostyka PCR wirusa cytomegalii

Planując ciążę, każdy musi przejść analizę PCR cytomegalowirusa (reakcja łańcuchowa polimerazy). Co więcej, dlaczego jest potrzebny? Jest taki od dawna żart: są absolutnie zdrowi ludzie, są słabo zbadani. Niestety, tutaj można znaleźć tylko niewielką część żartu, ponieważ w rzeczywistości wszystko jest dość poważne. Na przykład, 80% dorosłych ma przeciwciał przeciwko wirusowi cytomegalii, które nasi rodzice nawet nie słyszał wyraźnie, że do wykrywania drobnoustrojów, ponieważ jest taka analiza może ujawnić żadnych śladów jego obecności w organizmie (jak w badaniu krwi na obecność przeciwciał), a sam wirus.

Jeden z wielu

Rzeczywiście, około 20 lat temu niewielu wiedziało o wirusie cytomegalii, z wyjątkiem lekarzy. Faktem jest, że dla większości populacji nie jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ powoduje objawy podobne do ARVI. Warto powtórzyć: przeciwciała przeciwko drobnoustrojom są wykrywane u większości dorosłych, ale wszyscy badani nawet nie podejrzewali, że kiedyś cierpieli lub są nosicielami wirusa CMV.

Jednak ten sam wirus może wywoływać patologie rozwoju płodu, skomplikowane lub przedwczesne porody. Powoduje także powstawanie poważnych patologii u osób z obniżoną odpornością, na przykład z wrodzonym lub nabytym niedoborem odporności.

Ponadto wirus cytomegalii u dzieci poniżej 5 lat przyczynia się do częstych przeziębień, które występują z powikłań (zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, itp).

Wirus ten należy do rodziny herpeswirusów. Zakażenie występuje głównie w kontakcie z płynami biologicznymi - śliną, krwią, mlekiem matki, nasieniem lub śluzem pochwowym. Możliwe przenoszenie i przenoszenie w powietrzu, kontakt z domem, ale jest mniej takich przypadków.

Jak już wspomniano, objawy zakażenia są bardzo podobna do SARS: temperatura ciała wzrasta, pogarszający się stan zdrowia, możliwe bóle mięśni, nudności. Po wyleczeniu niewielka ilość przeciwciał przeciw wirusowi może znajdować się we krwi - odporność na całe życie pozostaje, jeśli organizm pokonał chorobę. Ale większość cytomegalii nadal krążą w formie utajonej, czyli nie okazać się tak długo, jak ludzki układ odpornościowy nie jest osłabiony podczas przeziębienia, silnego stresu i tak dalej.

Jednym słowem, zachowuje się tak samo jak typowy wirus, który wywołuje ARVI, żyje tylko w ciele przez cały czas. Pocieszające jest, że dla osoby dorosłej z normalną odpornością nie jest niebezpieczny, ponieważ nie ma określonego leczenia, a niespecyficzny ma niską skuteczność.

Jak zidentyfikować mikroorganizm

Dokładna diagnoza wirusa cytomegalii jest możliwa tylko przy użyciu PCR. Jest to najdokładniejsza i najbardziej pouczająca technika, która pozwala znaleźć wirusa w dowolnym płynie biologicznym. Metoda PCR może ujawnić DNA mikroorganizmu w sztucznych warunkach (in vitro) z wysoką dokładnością, błąd nie przekracza 3-5%, to jest naprawdę najlepszy wskaźnik. W tym przypadku rozpoznanie wirusa cytomegalii jest możliwe na najwcześniejszych etapach, przed wystąpieniem objawów, co jest szczególnie ważne przy planowaniu ciąży lub niedoboru odporności. W ten sposób można zidentyfikować wirusa w postaci utajonej lub utajonej.

Zasada diagnostyki

Podczas reakcji łańcuchowej polimerazy prowadzi się wzrost małego fragmentu kwasu nukleinowego (DNA) uzyskanego z materiału biologicznego. Ze względu na możliwość zwiększenia fragmentów możliwe jest odtworzenie całego łańcucha, a ponieważ każdy organizm ma unikalny DNA, łatwo rozpoznać przyczynę choroby.

Takie kopiowanie fragmentów odbywa się przy udziale enzymów. Kopiowanie tylko tej części, która pasuje do danych warunków, oczywiście, jeśli jest obecna w biomateriału. Eksperci wiedzą, który DNA ma wirusa cytomegalii, z jaką sekwencją par aminokwasów. Zbadaj próbkę cieczy pobranej do analizy, sprawdź, czy są w niej odpowiednie fragmenty. Jeśli tak, są one rozdzielane i przeprowadzana jest reakcja PCR.

Zalety tego rodzaju badań są niezaprzeczalne:

  • bezpośrednie wykrywanie (wykrywany jest żywy wirus, a nie ślady jego żywotnej aktywności);
  • wysoka specyficzność, bez prawdopodobieństwa fałszywej identyfikacji patogenu;
  • możliwość wykrycia kilku mikroorganizmów w jednej próbce;
  • identyfikacja chronicznych, ukrytych form infekcji;
  • wykrywanie pasożytów wewnątrzkomórkowych;
  • Wykrywanie patogenów o wysokiej zmienności antygenowej.

Jakie płyny można zbadać:

  • krew;
  • mocz;
  • ślina;
  • flegma;
  • wydzielanie z cewki moczowej;
  • mleko z piersi;
  • upławy;
  • płyn mózgowo-rdzeniowy.

Dekodowanie wyników PCR

Rozpoznanie wirusa cytomegalii przeprowadza się szybko i zawsze daje jednoznaczny wynik, pozytywny lub negatywny.

Negatywny jest ten, w którym nie znaleziono śladu szukanej infekcji w badanej próbce. Stąd osoba jest zdrowa, nie jest nosicielem, a jego problemy są spowodowane przez inny patogen (jeśli diagnoza została przeprowadzona u pacjenta z pewnymi skargami). Jeśli wirus został wykryty, oznacza to, że jest obecny w ciele. W zależności od specyfiki sprawy, podejmowana jest decyzja o leczeniu, zapobieganiu powikłaniom i tak dalej.

Dlatego wartość wyników jest zawsze dokładna. Dodatkowe badania, ta sama analiza dla przeciwciał, mogą ujawnić ilość wirusa, a następnie jakie zmiany w organizmie już udało się spowodować.

Ile potrzeba leczenia

Fakt wykrycia wirusa nie oznacza, że ​​konieczne jest przebicie alarmu i pilne leczenie. W tych przypadkach, gdy osoba dorosła jest badana bez problemów z układem odpornościowym, nie jest wymagana żadna terapia. Często chore dzieci, które cierpią na przeziębienie z powikłaniami, potrzebują wzmocnienia odporności i terminowej korekcji ujawnionych patologii narządów wewnętrznych. Jakie mogą być pozytywne wyniki analizy dla przyszłej matki? Przede wszystkim bardziej uważny stosunek do własnego zdrowia, a także odbiór immunomodulatorów, witamin, wzmocnienie odporności.

Ale cytomegalowirus znaleziony podczas badania nie oznacza braku ciąży ani obowiązkowego urodzenia dziecka z patologią. Wiele kobiet rodzi zdrowe dzieci bez żadnych komplikacji, a tylko wtedy mają przeciwciała przeciwko wirusowi.

Jako taki, specyficzny lek przeciwko tej infekcji nie istnieje, tak samo jak w przypadku większości wirusów. Ale ponieważ samo ciało może je pokonać, istnieje jedna, uniwersalna dla wszystkich rekomendacja: musisz wzmocnić odporność. Zdrowy styl życia, hartowanie, sport - wszystko to zwiększa odporność organizmu, to znaczy, jeśli istnieje infekcja, będzie w stanie poradzić sobie z wirusem. Dotyczy to zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Badanie krwi na obecność wirusa cytomegalii

Cytomegalowirus to wirus opryszczki pospolitej typu 5. Ujawnienie go pomoże w analizie wirusa cytomegalii. W organizmie wirus pozostaje na zawsze. Bez względu na to, jak pilnie próbował go uzdrowić i zniszczyć, przeżył. Liczba komórek wirusowych w organizmie zmniejsza się w wyniku leczenia, uzyskuje się normę ilościową. Jak wiecie, wirus opryszczki może znajdować się w ciele, ale nie ujawnia się przez długi czas. W tym przypadku mówimy o ukrytym przewoźniku.

Diagnoza infekcji

Kobiety, które planują ciążę, zaleca się postawienie diagnozy w specjalistycznym laboratorium (na przykład PCR) pod względem liczby przeciwciał przeciwko wirusowi. Podczas stosowania metody PCR można wykryć wirusowe DNA. Jego obecność w badanym biomateriału świadczy o przenoszeniu wirusa. Jeżeli DNA wirusa w materiale nie zostanie znalezione, wynik badania jest negatywny.

W ostatnich latach lekarze zwracają szczególną uwagę na rozpoznanie wirusa u kobiet w ciąży i tych, którzy planują ciążę, ponieważ czynnik powodujący zakażenie opryszczką może powodować pojawienie się patologii u płodu. Z CMV w wielu przypadkach następujące patologie są związane z dziećmi:

  • zapalenie płuc;
  • zaburzenia rozwoju umysłowego i fizycznego;
  • patologia słuchu, wzroku;
  • inne naruszenia.

Badanie krwi na obecność wirusa cytomegalii pomaga wykryć infekcję. Najpopularniejszą metodą diagnozy zakażenia wirusem cytomegalii jest obecnie określenie obecności immunoglobulin G (IgG) we krwi. Zawartość przeciwciał klasy G wobec tego wirusa wyraża się w jednostkach względnych, które mogą różnić się w laboratoriach wykorzystujących różne urządzenia diagnostyczne.

Obecność przeciwciał klasy G w ciele nie jest patologią, ale normą. Prawie wszyscy ludzie żyjący na Ziemi są nosicielami wirusa cytomegalii. Rozwój przeciwciał przeciw wirusowi jest naturalną i całkowicie normalną reakcją organizmu na obecność infekcji. Obecność immunoglobulin IgG we krwi wskazuje, że organizm ludzki jest odporny na wirusa cytomegalii. Ponadto obecność IgG wskazuje, że osoba jest nosicielem infekcji wirusowej.

Jaka jest normalna zawartość przeciwciał przeciw infekcji?

Ilościową zawartość immunoglobulin we krwi wyraża się jako miano. To ostatnie jest maksymalnym rozcieńczeniem surowicy pacjenta, w którym reakcja jest dodatnia. W badaniach laboratoryjnych surowica jest najczęściej rozcieńczana w wielokrotnościach 2 (na przykład 1: 2, 1: 4, 1: 6). Miano nie może pokazywać dokładnej liczby cząsteczek przeciwciał, ale pokazuje ogólny obraz aktywności przeciwciał.

Istnieje tak zwane miano diagnostyczne, które stosuje się przy dekodowaniu przeciwciała dla cymbałów. Laboratoria immunologiczne mają różne systemy testowe. Każdy system testowy ma swój własny poziom czułości, a także określony skład komponentu. Pomimo tych różnic wszystkie systemy testowe działają na zasadzie testu immunoenzymatycznego (ELISA).

Wyniki badania przeprowadzonego przy użyciu testu immunoenzymatycznego ocenia się na podstawie stopnia zabarwienia roztworu (gęstość optyczna roztworu), do którego dodaje się surowicę krwi badanej osoby. Uzyskane próbki porównuje się z dostępnymi próbkami kontrolnymi.

Jak odszyfrować analizę?

Aby wykonać interpretację analizy, konieczne jest porównanie uzyskanych wskaźników badawczych z danymi formularza. Wskaźniki można obliczyć w różnych jednostkach miary: UE (jednostki konwencjonalne), jednostki optyczne i tak dalej. W przypadkach, gdy wskaźniki nie są określone w formularzach badawczych, normy odpowiadają normie, laboratorium niezależnie odszyfrowuje wszystkie uzyskane dane.

Aby określić stopień aktywności i rozwój infekcji, należy ocenić stopień połączenia antygenu i przeciwciała (awidności) IgG. Jeśli jest niski, jest to oznaka niedawnej infekcji (pierwotna infekcja). Wysoki stopień awidności jest charakterystyczny dla nosicieli wirusa, zarażonych przez wiele lat lub od urodzenia.

W przypadku, gdy wskaźnik awidności przy analizie awidności IgG dla cMV wynosi 50-60%, konieczne jest przeprowadzenie drugiego badania po 2 tygodniach. Ta wartość indeksu jest wartością progową, to znaczy jest dopuszczalną normą. Przy wskaźniku awidności mniejszym niż 50% wskazują na obecność niskich przeciwciał, co wskazuje na pierwotną infekcję. Wartość wskaźnika większa niż 60% występuje w wagonie z możliwą trwającą przewlekłą infekcją. Wynik ujemny oznacza, że ​​nigdy nie było kontaktu z infekcją, a wirus jest nieobecny w organizmie.

Najbardziej pouczające jest kompleksowe badanie materiałów biologicznych pacjenta pod kątem obecności wirusa.

Jest to połączenie immunologicznych, molekularno-biologicznych metod diagnostycznych:

  • ELISA dla IgG, IgM;
  • odporność immunoglobuliny G;
  • PCR.

W wynikach analizy oznaczania awidności IgG występują następujące wskaźniki: IgM, IgG, awidność, wynik analizy PCR. Wszystkie 4 wskaźniki dają najbardziej kompletny obraz obecności lub braku wirusa w ludzkim ciele. Analiza wygląda następująco:

  1. Kiedy wszystkie wymienione wskaźniki (Ig M, Ig G, wynik analizy PCR) są negatywne (awidność nie determinuje), oznacza to całkowity brak infekcji.
  2. Jeśli IgM jest dodatnie, IgG jest dodatnie lub ujemne, zachłanność jest niska, PCR jest dodatnia, następnie infekcja wirusem jest pierwotna. Najprawdopodobniej kontakt z wirusem nastąpił niedawno.
  3. IgM jest dodatnie lub ujemne, IgG jest dodatnie, awidność jest na poziomie progowym, PCR jest dodatnia. W tej sytuacji mówi się o późnym stadium pierwotnej infekcji.
  4. IgM jest nieobecny, IgG jest dodatni (miano przeciwciał jest wysokie), awidność jest powyżej strefy progowej, PCR jest ujemna. Takie wyniki badania wskazują na utajony etap infekcji. CMV jest obecnie nieaktywna, mimo że jest obecna w organizmie.
  5. IgM - wynik jest dodatni lub ujemny, IgG jest dodatni, stopień awidności jest niski, PCR jest dodatni. Takie wskaźniki wskazują na etap reaktywacji wirusa cytomegalii.

Przed dostarczeniem analiz metodą ELISA i PCR nie jest wymagane specjalne przygotowanie pacjenta. Wystarczy przestrzegać kilku warunków: podać krew na pusty żołądek i uniknąć jedzenia tłustych pokarmów na kilka dni przed testem na przenoszenie wirusa.

Zakażenie wirusem cytomegalii

Wirusa cytomegalii (CMV) i wirus opryszczki pospolitej typu 5, - wirus rodzinę Herpesviridae cytomegalii hominis podrodziny Betaherpesvirinae zawierającą DNA. Wirusa cytomegalii (CMV), ludzkiego - anthroponotic przewlekłą chorobą wirusową charakteryzuje różnorodność form i procesów patologicznych objawów klinicznych - od utajonego zakażenia uogólnionego objawów choroby. choroby CMV klasyfikowane w zależności od warunków i mechanizmów infekcji (wrodzonych i nabytych infekcji, prenatalnym poporodowych i porodu), stopień aktywności wirusa (utajone, trwałe i reaktywacji zakażenia), pierwotnego lub ponownego zakażenia (ostrej infekcji, ponownym reaktywacji wirusa).

Cechy wyróżniające to możliwość infekcji CMV utrzymywać się w wielu narządach, a jego zdolność do zakażania niemal wszystkie ludzkie komórki, która określa różnorodność objawów klinicznych, zarówno wrodzonych i nabytych form zakażenia. CMV jest uważany za główny czynnik powodujący zakażenie wewnątrzmaciczne, który ma różne skutki: od infekcji bez infekcji, powstawania wad rozwojowych i choroby noworodków przed śmiercią płodów i poronieniem.

CMV jest typową antekozą. Źródłem infekcji jest chory lub nosiciel wirusów. Drogi transmisyjne: pionowe, seksualne, powietrzne, fekalno-ustne, oficjalne (pozajelitowe). Czynnikami transmisyjnymi są tajemnice krwi, szyjki macicy i pochwy, plemniki, samice mleka. Wirus jest wydalany z moczem, kałem, śliną, plwociną, w mniejszym stopniu - płynem łzowym. Zakażenie może również wystąpić podczas transfuzji krwi, transplantacji narządów i tkanek. Cytomegalia jest powszechną infekcją wśród dorosłej populacji Federacji Rosyjskiej, 73-98% ma AT-CMV.

CMVI należy do zakażeń oportunistycznych, szczególnie niebezpiecznych dla pacjentów z niedoborami odporności o różnym charakterze. Immunosupresja prowadzi do reaktywacji utajonej infekcji i rozwoju oczywistych wariantów choroby z pokonaniem różnych narządów i układów, które mogą prowadzić do śmierci. Manifest CMVI jest jednym z pierwszych miejsc w strukturze chorób oportunistycznych u pacjentów zakażonych wirusem HIV. Ta patologia występuje u 20-40% pacjentów z AIDS, którzy nie otrzymują terapii przeciwretrowirusowej. Klinicznie wyrażana CMV jest jedną z poważnych powikłań zakaźnych w transplantacji narządów, infekcja zaostrza procesy prowadzące do odrzucenia przeszczepu.

Przy utrzymywaniu się CMV w ciele ludzkim rozróżnia się dwa etapy, które zastępują się nawzajem - produktywne (z replikacją wirusa) i utajone. Uwalnianie wirusa z etapu utajonego oznacza reaktywację, która może być wcześniej określona przez spadek immunoreaktywności lub pojawienie się innych czynników przyczyniających się do jej reprodukcji. Identyfikacja bezpośrednich markerów replikacji wirusa (wiremia, DNA lub AH) wskazuje na infekcję.

Przy pierwotnej infekcji 5 - 7 dnia, Ig IgM jest produkowane, po 10-14 dniach - niskiej klasy IgG AT, następnie stopniowo wzrasta awidność tych AT, stają się one o dużej lepkości. Przeciwciała IgM znikają w ciągu jednego miesiąca, w małej dawce AT IgG - po 1-3 miesiącach wysoko rozwijająca się AT IgG krąży we krwi nosiciela przez całe życie. Przy pierwotnej infekcji na etapie "okna serologicznego" przed wystąpieniem syntezy AT zachodzi aktywna replikacja wirusa, w tym czasie jedynym wskaźnikiem zakażenia jest DNA wirusa we krwi. Po reaktywacji pojawienie się ATM IgM i / lub IgA, jak również IgG o niskiej AT; w szczycie reaktywacji wykrywa się DNA lub AG CMV w osoczu krwi.

Decydującym warunkiem przedporodowego CMV jest wiremia u matki z powodu pierwotnej lub powtarzanej infekcji wirusem lub jego reaktywacji. CMV jest w stanie przezwyciężyć barierę łożyskową i wpłynąć na płód na różnych etapach ciąży, powodując wrodzoną infekcję. Według różnych autorów aktywną postać CMVI wykrywa się u kobiet z wywiadem położniczym w 35-60% przypadków. brama wejściowa dla wirusa w prenatalnej i porodu okresie ciąży może być łożyska i błon płodowych w okresie noworodkowym, a później - dróg oddechowych i przewodu pokarmowego oraz poprzez ewentualne zanieczyszczenia krwi.

CMV ma głównie działanie neurotropowe, nabłonkowe, hepatotropowe i kardiotropowe na płód. Jego działanie może również pośredniczyć, prowadząc do różnych zaburzeń w łożysku: zaburzeniu maciczno-łożyskowego krążenia krwi, odchylenie w formowaniu ewolucyjnym łożyska. równoważny kliniczne tych zaburzeń może być zmniejszenie czasu trwania ciąży i porodu przedwczesnego, urodzenia dzieci z objawami niedotlenienia przeniesionych lub objawy niedożywienia płodu, wspólnego wzrostu wewnątrzmacicznego.

Największe znaczenie dla rozwoju wczesnych okołoporodowych uszkodzeń płodu ma hematogenny szlak infekcji. Ponadto, w przypadku wewnątrzopasowej i późniejszych zmian chorobowych, charakterystyczne są pionowe i kontaktowe ścieżki transmisji CMV, a przypadki mieszanego zakażenia są również powszechne. Ostra CMV może występować w postaci uogólnionej, z dodatkiem infekcji wtórnych i śmiertelnym w pierwszych tygodniach życia dziecka. Kiedy płód jest zakażony podczas reaktywacji ukrytego CMVI, późne objawy infekcji występują w postaci wzroku, słuchu, upośledzenia umysłowego, zaburzeń motorycznych. W przypadku braku wyraźnych zaburzeń immunologicznych ostra CMV ulega utajeniu wraz z trwającą przez całe życie obecnością wirusa w ludzkim ciele. Rozwój immunosupresji, szczególnie związanej z zakażeniem HIV, prowadzi do wznowienia replikacji CMV, pojawienia się wirusa we krwi i manifestacji choroby. Śmiertelność pacjentów z zakażeniem wirusem HIV, cierpiących na CMV, wynosi 25-27%.

Rozpoznanie kliniczne zakażenia CMV wymaga obowiązkowego potwierdzenia laboratoryjnego. Wykrywanie IgM i / lub IgG we krwi pacjenta nie jest wystarczające, aby ustalić fakt aktywnej replikacji CMV, ani potwierdzić manifestu choroby.

Wskazania do badania

  • Kobiety planujące ciążę;
  • kobiety z historią wywiadu położniczego (utrata okołoporodowa, narodziny dziecka z wrodzonymi wadami rozwojowymi);
  • kobiety w ciąży (głównie z objawami USG infekcji wewnątrzmacicznej, powiększeniem węzłów chłonnych, gorączką, zapaleniem wątroby i powiększeniem wątroby o nieznanym pochodzeniu);
  • kobiety w ciąży z niedoborem odporności, w tym zakażenie wirusem HIV;
  • matek, które urodziły dziecko z objawami infekcji wewnątrzmacicznej lub wrodzonymi wadami rozwojowymi;
  • dzieci z objawową wrodzoną infekcją, wadami rozwojowymi lub tymi, które urodziły się kobietom zagrożonym przeniesieniem wewnątrzmacicznym CMV;
  • pacjenci (zwłaszcza noworodki) z posocznicą, zapaleniem wątroby, zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, zapaleniem płuc, zmianami żołądkowo-jelitowymi;
  • pacjenci z niedoborem odporności z klinicznym obrazem narządu lub uogólnionych zmian.
  • Wrodzone zakażenie CMV - różyczka, toksoplazmoza, noworodkowy opryszczka, kiła, zakażenie bakteryjne, choroba hemolityczna noworodka, urodzenie uraz, dziedziczne zespoły;
  • mononukleozy choroby - infekcja spowodowana wirusem Epsteina-Barra, wirus opryszczki 6 i 7 typu ostrego zakażenia HIV, paciorkowcowe zapalenie migdałków, ostra białaczka debiutanckiego;
  • Choroby układu oddechowego u małych dzieci - koklusz, bakteryjne zapalenie tchawicy lub zapalenie tchawicy oskrzeli, zakażenie wirusem RS, opryszczkowe zapalenie tchawicy;
  • Pacjenci z obniżoną odpornością - pneumocystoza, gruźlica, toksoplazmoza, Mycoplasma pneumoniae, infekcje grzybicze i opryszczki, posocznica bakteryjna, choroba limfoproliferacyjny HIV zapalenie mózgu, Kiła mózgowo-rdzeniowa, postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii;
  • polineuropatie i poliradikulopatiya - poliradikulopatiya spowodowane przez wirusy herpes typem 2 i 6, zespół Guillaina-Barre, trujących polineuropatia związane z przyjmowaniem leków, alkoholu, leków, substancji psychotropowych.

Etiologiczna diagnostyka laboratoryjna obejmuje badania mikroskopowe, wykrywanie patogenów w hodowli komórkowej, wykrywanie AH lub DNA, oznaczanie AT IgM, IgA, IgG, zachłanność AT IgG.

Materiał do badań

  • Krew (surowica, osocze), leukocyty krwi, mocz, ślina, CSF - badania kulturowe, wykrywanie DNA;
  • krew pępowinowa, płyn owodniowy - wykrywanie DNA;
  • ślina, mocz - wykrywanie nadciśnienia;
  • surowica / osocze krwi - definicja AT.

Charakterystyka porównawcza laboratoryjnych metod diagnostycznych. Zastosowanie metody PCR pozwala określić obecność wirusa DNA w tkankach i płynach biologicznych. Badanie ma wysoką specyficzność (100%) i czułość (85-100%). DNA CMV można również wykryć za pomocą utajonego CMV, co wskazuje na ciągłą replikację wirusa nawet przy braku objawów klinicznych choroby. Zastosowanie PCR w czasie rzeczywistym pozwala określić poziom wiremii ("wiremii") we krwi i CSF.

Izolacja wirusa z leukocytów krwi, mocz, ślina, płyn mózgowo-rdzeniowy, nasienie, etc. w hodowli komórkowej przez długi czas zwany „złoty standard” w diagnozowaniu infekcji CMV. Obecnie, wraz z pojawieniem się wysoce czułych i specyficznych metod biologii molekularnej, badania wirusologiczne nie zajmują już głównego miejsca w diagnostyce laboratoryjnej CMV. Wynika to ze specyfiki wirusa - w uprawie rezultacie wpływa na niestabilność CMV na zmianę temperatury i zamrażania, a także konieczność prowadzenia badań w specjalnie wyposażonym laboratorium wirusologii, które zazwyczaj nie mają placówek medycznych. Ponadto badania wirusologiczne nie rozróżniają pierwotnej infekcji od nawrotowej postaci CMV, szczególnie w warunkach bezobjawowych. Niektóre laboratoria stosują "metodę szybkiej hodowli" ze wstępnym wprowadzeniem biomateriału do hodowli fibroblastów i wykrywaniem efektu cytopatycznego CMV przy stosowaniu RIF.

Aby wykryć AH wirusa w ślinie i moczu, stosuje się metodę RIF, ilość świecących komórek może w przybliżeniu oszacować intensywność izolacji wirusa. W związku z utrzymującym wykrywania CMV AH nie wskazuje aktywność zakażenia dla oceny dalszych badań - identyfikowanie poszczególnych wirusa AG (p55, pp65 i in.).

Podczas przeprowadzania badania mikroskopowego (mikroskopia świetlna) głównymi cechami morfologicznymi CMVI są komórki olbrzymie z wtrętami wewnątrzjądrowymi (cytomegalią). Mogą one być wykrywane w nabłonka kanalików nerkowych, przewodów żółciowych, kanałów wydalania gruczołów ślinowych, trzustki, tkanki płuc, komórek glejowych, neuronach, komórkach śródbłonka. Obecność takich komórek wskazuje na reprodukcję wirusa, ale nie występują we wszystkich przypadkach aktywnej infekcji. Czułość diagnostyczna metody nie przekracza 50%.

Aby określić AT-CMV, zwykle stosuje się metodę ELISA. Obecność IgM Ig świadczy o ostrej infekcji lub reaktywacji. Reaktywacji znacznie częściej towarzyszy hiperprodukcja AT IgA niż IgM. Wykrywanie Ig Ig ma niską wartość diagnostyczną. Test wartości diagnostyczne przeciwciał zwiększa definicja zachłanność IgG: wykrywanie niskiej zachłanność przeciwciała IgG wskazuje aktualny lub niedawno przebytego zakażenia CMV, spadek indeksu zachłannością możliwość aktywacji. Wykrywanie vysokoavidnyh W eliminuje pierwotnym zakażeniu, jednakże reaktywacji może zachodzić w obecności co vysokoavidnyh że potwierdza wykrycie CMV, jego AH ( „prekursorów białka”), jak i DNA, a także wykrywanie przeciwciał IgA.

Wykrywanie przeciwciał swoistych dla wirusa ułatwia rozpoznawania ludzkiej infekcji CMV, ale ze względu na długi okres wzrostu miana przeciwciał po infekcji, następnie długo utrzymują krwi przezłożyskowego przeniesienie przeciwciała IgG od matki do płodu (oznaczony dziecko w wieku 1,5 lat), wartość diagnostyczną badania są ograniczone. Obserwowany w dynamice (2-4 tygodnie) wzrost miana ATGG 4 razy wskazuje na aktywne CMV. Jednak konieczność długotrwałego okresu obserwacji (4 tygodnie) oraz możliwość zapisania przeciwciał wysokiego miana od wielu lat, co ogranicza zastosowanie tego podejścia do diagnozy.

Dodatkowym badaniem na uszkodzenie mózgu wywołane przez CMV może być równoległe wykrycie IgG we krwi obwodowej i CSF za pomocą testu ELISA, a następnie obliczenie ich stosunku. Wartość wskaźnika pozwala nam zidentyfikować dordzeniowe wytwarzanie AT i, odpowiednio, zaangażowanie OUN w proces infekcyjny.

Immunoblot umożliwia wykrycie ATM IgM i IgG poszczególnym białkom CMV, potwierdzając specyficzność badania, monitorując dynamikę za pojawieniem się i zniknięciem poszczególnych białek, która ma wysokie znaczenie diagnostyczne i prognostyczne. Obecność AT do pojedynczego wirusa AG potwierdza powstanie odpowiedzi immunologicznej na CMV.

Wskazania do stosowania różnych badań laboratoryjnych i interpretacji ich wyników w różnych kategoriach przedmiotów

Rozpoznanie pierwotnej infekcji, w tym w czasie ciąży jest możliwe tylko u pacjentów, którzy nie mają AT-CMV we krwi. Bez względu na kliniczne warianty choroby, pierwotna CMVI ujawnia bezpośrednie (obecność wirusa, jego DNA lub AH) i pośrednie (AT-CMV) laboratoryjne markery aktywnej replikacji CMV. Podczas badania pacjentów z podejrzeniem o czynną CMV i manifestującą się postać choroby (choroba CMV) konieczne jest ilościowe oznaczenie zawartości DNA CMV we krwi. Określenie CMV DNA w płynie mózgowo-rdzeniowego, płynu opłucnowego, BAL, biopsji oskrzelowej, biopsje narządów prowadzi się w obecności odpowiedniego patologii narządów.

Identyfikacja bezpośrednich markerów replikacji wirusa (wiremia, DNA lub AH) wskazuje na infekcję. Wykrywanie DNA wirusa CMV lub AH we krwi kobiety w ciąży jest głównym wskaźnikiem wysokiego ryzyka zakażenia płodu i rozwoju wrodzonej CMV.

Brak AT-CMV IgM, IgA i IgG oznacza brak CMV w ciele. Jednak u osób z ciężkim niedoborem odporności w aktywnej replikacji CMV, produkcja określonego AT może zostać zredukowana do niewykrywalnego poziomu.

Identyfikacja AT-CMV różnych klas pozwala na określenie faz procesu zakaźnego (replikacyjnego lub utajonego). IgM Ig jest często oceniany jako marker pierwotnej infekcji wirusem opryszczki. Po wykryciu IgM Ig w celu potwierdzenia zakażenia CMV, zaleca się dodatkowe badania: oznaczanie AT IgA lub awidności AT IgG, wykrywanie AT do indywidualnych białek przy użyciu immunoblot; powtórne badanie kobiety lub dziecka po 2 tygodniach. Wykrywanie AT IgA i / lub IgG o niskiej AT potwierdza obecność infekcji. Po ponownym zidentyfikowaniu IgM Ig i braku IgA i (lub) IgG o niskiej IgG, wynik wykrycia Ig IgM jest uważany za fałszywie dodatni.

Wykrywanie przeciwciał IgM i IgG przeciwko wczesnym białkom antygenowym i przeciwciałom IgG o niskiej AT wskazuje główny proces infekcji.

Wykrywanie tylko Ig IgG nie pozwala scharakteryzować okresu choroby. W obecności immunosupresji klasycznego (4-krotnego) wzrostu Ig IgG podczas nawrotu nie obserwuje się.

Ustalenie faktu infekcji płodu jest wykonywany na podstawie wykrywania DNA CMV. Wybór materiału biologicznego określa się biorąc pod uwagę okres ciąży, który umożliwia przeprowadzenie inwazyjnej diagnostyki prenatalnej: płynu owodniowego - 16-23 tygodnie, krwi pępowinowej - 20-24 tygodnie. Pośrednim potwierdzeniem faktu zakażenia płodu jest wykrycie ATM IgM i / lub AT IgA we krwi pępowinowej (badanie jest możliwe od 22. tygodnia ciąży).

Diagnostyka laboratoryjna wrodzonego CMVI oparte na wykrywaniu CMV, jego DNA lub nadciśnienia u różnych materiałów biologicznych (krew obwodową, moczu, śliny, waciki i wymazów z jamy ustnej, płynu mózgowo-rdzeniowego) i identyfikacji przeciwciał w surowicy lub osocza, IgM i IgA we krwi w ciągu pierwszych 7 dni po urodzeniu. Przeprowadzenie badania w późniejszym terminie nie pozwala na różnicowanie wrodzonej i nabytej infekcji. Wykrywanie DNA CMV lub wirusa nadciśnienie we krwi, moczu, zeskrobin z błony śluzowej jamy ustnej po 4-6 tygodniach życia w nieobecności wirusa przez pierwsze 2 tygodnie mówi o porodu lub wczesną infekcją postanatalnom. Potwierdzenie manifestu CMVI u dzieci w pierwszych miesiącach życia to obecność DNA CMV we krwi.

W przypadku wątpliwych wyników, dodatkowe informacje diagnostyczne mogą być dostarczone przez wykrycie AT IgM do indywidualnych antygenów białkowych wirusa metodą immunoblot. Przy nieobecności co CMV u dzieci z wrodzonego zakażenia CMV mogą być związane z rozwojem tolerancji immunologicznej AG wirusa cytomegalii (CMV nie towarzyszy skutecznej syntezy AT-CMV).

Podczas badania dzieci w okresie po noworodkowym ujawniając czynnik sprawczy (klasyczna lub zmodyfikowana metoda wirusologiczna), jego DNA lub AH ("wczesne białka") oraz AT IgM i IgA. Wykrywanie IgM anty-CMV u dzieci w pierwszych tygodniach życia jest uważane za kryterium zakażenia wewnątrzmacicznego wirusem. Wadą oznaczania IgM Ig jest ich częsty brak we krwi w obecności czynnego procesu zakaźnego i nie mniej częste wyniki fałszywie dodatnie. Podczas badania dzieci w wieku poniżej 4-6 miesięcy wskazane jest jednoczesne ustalenie AT u dziecka i matki, a następnie porównanie wielkości ich poziomu (miana) z naturą awidności. Podczas badania dziecka w wieku powyżej 6 miesięcy można zbadać tylko krew dziecka. Aby wykluczyć CMVI u dzieci w pierwszym roku życia, zaleca się oznaczenie DNA lub AH w moczu.

Wykrywanie przeciwciał IgG w surowicy u noworodków nie stosunku do poziomu, przy we krwi matki nie jest diagnostycznie istotne ze względu na możliwość przenoszenia przezłożyskowy matczyną organizmie. Tylko wtedy, gdy dynamiczny (w odstępie 14-21 dni) w porównaniu do poziomu przeciwciał IgG noworodka z poziomu przeciwciał IgG we krwi matki może być oceniana na ich charakter. Jeśli miana przeciwciał IgG w dziecko po urodzeniu są matki, aw ponownego badania po 3-4 tygodniach dół około 1,5-2 razy, AT zidentyfikowane u dziecka jest rodzic.

Badanie przesiewowe kobiet w ciąży - wykrycie AT IgM i IgG o niskiej AT. Aby wykluczyć reaktywację, celowe jest oznaczanie AT Ig i ATG o niskim stopniu złośliwości.

Badanie pacjentów z niedoborem odporności podejrzewa aktywne zakażenie CMV objawowe postać choroby (chorób CMV) zawiera badania histologicznego materiału z biopsji do wykrywania wirusa cytomegalii (barwienie hematoksyliną i eozyną) do wykrywania CMV DNA w płynie mózgowo-rdzeniowy, wysięk opłucnowy, Bal, oskrzeli próbki biopsji z biopsji narządów wewnętrznych z odpowiedniego narządu patologia; wykrycie AH CMV we krwi, oznaczenie stężenia DNA CMV we krwi za pomocą PCR. W diagnozowaniu infekcji CMV zakażonych HIV w obecności najbardziej znaczące CMV DNA we krwi w dużym stężeniu we krwi w osoczu (> 10000 kopii / ml, w leukocytach> 1000 kopii / 105 białych krwinek).

Analiza PRC dla wirusa cytomegalii

Zakażenie wirusem cytomegalii jest jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową na świecie.

Według statystyk medycznych zainfekowało około 50 do 100% populacji całego globu.

Czynnikiem sprawczym tego STI jest wirus cytomegalii (CMV) z rodziny herpeswirusów.

Zakażenie wirusem cytomegalii może wystąpić na następujące sposoby:

  • Kiedy uprawiasz seks z zarażonym partnerem
  • Przez ślinę z pocałunkami
  • Wewnątrzmaciczna droga przez łożysko zakażonej matki
  • Z transfuzją krwi
  • Gdy przeszczep szpiku kostnego lub przeszczep narządów wewnętrznych od zakażonego dawcy

Przejawy tego STI zwykle nie mają żadnych typowych objawów.

W związku z tym, co jest często mylone z banalną infekcją oddechową typu ARVI.

Na przykład, zaostrzenie CMV mogą towarzyszyć takie objawy, jak:

W związku z tym możliwe jest zdiagnozowanie obecności tego zakażenia jedynie za pomocą badań laboratoryjnych.

Metody diagnostyki laboratoryjnej wirusa cytomegalii to PCR

Jedną z najdokładniejszych i najbardziej wiarygodnych metod diagnostyki laboratoryjnej wirusa cytomegalii jest PCR.

Technika ta opiera się na wykryciu w materiale biologicznym genomu patogena - regionu cząsteczek DNA wirusa.

Osiąga się to poprzez wielokrotną replikację (namnażanie), ułatwiając wykrycie czynnika zakaźnego.

Analiza PCR dla wirusa cytomegalii umożliwia wykrycie wirusa

w badanej próbce, nawet przy jej niewielkiej koncentracji.

Analiza wirusa cytomegalii za pomocą PCR ma następujące zalety w stosunku do innych metod diagnostycznych:

  • Wysoka dokładność i czułość - błąd w badaniu nie przekracza 3-5%
  • Możliwość identyfikacji patogenu we wczesnych stadiach infekcji
  • Identyfikacja infekcji w utajonym strumieniu
  • Wykrywanie wirusa w uporczywej postaci procesu zakaźnego

Do analizy PCR na obecność wirusa cytomegalii:

  1. Ślina
  2. Krew
  3. Mocz
  4. Plwocina
  5. Wyładowanie z cewki moczowej lub pochwy
  6. Płyn mózgowo-rdzeniowy
  7. Mleko matki
Negatywna analiza PCR dla wirusa cytomegalii

oznacza, że ​​DNA wirusa nie znaleziono w interesującym materiale.

Oznacza to, że osoba jest zdrowa, a także nie jest nosicielem wirusa.

O tym, jak przebiega reakcja PCR
cytomegalowirus mówi
porucznik pułkownik służby medycznej,
lekarz Lenkin Sergey Gennadievich

Pozytywny cytomegalowirus

oznacza, że ​​w próbce znaleziono wirusa cytomegalii.

Oznacza to, że osoba, od której pochodzi materiał, jest chora lub jest nosicielem wirusa.

Rozpoznanie CMV przez PCR ma wady -

jest to niska specyficzność i niska wartość prognostyczna.

  1. wyjaśnić receptę na zakażenie wirusem,
  2. określić stopień jej patogenności i agresywności,
  3. przewidzieć dalszy przebieg choroby

zastosuj metodę immunologiczną - ELISA.

Podczas takiego badania we krwi pacjenta wykrywane są swoiste dla przeciwciał immunoglobuliny (klasy M i G).

Opierając się na wykrytym typie immunoglobulin, określ, na jakim etapie choroby.

Jaki jest stopień powagi jego manifestacji.

Ponadto, stosując ELISA, określa się, czy infekcja jest głównie zanieczyszczona, czy też przeciwciała znalezione we krwi są wynikiem starej infekcji.

Wraz z PCR i testem ELISA stosuje się test hodowlany do diagnozowania infekcji wirusem cytomegalii.

W trakcie którego patogen jest hodowany na specjalnych pożywkach, a następnie identyfikowany.

Ta metoda jest również cenna przy równoczesnym określaniu wrażliwości patogenu na leki przeciwwirusowe.

Przeanalizuj analizę PCR pod kątem wirusa cytomegalii, uzyskaj porady od doświadczonego wenerologa i poddaj się skutecznemu leczeniu, na które możesz zwrócić się do płatnego KVD.

W celu leczenia cytomegalii należy skontaktować się z autorem tego artykułu - wenerologiem, urologiem z Moskwy z 15-letnim doświadczeniem.