Test mononukleozy

Jeśli pacjent ma podejrzenia o mononukleozę, jest on badany na obecność objawów zakażenia.

Mononukleoza odnosi się do chorób zakaźnych, ma etiologię wirusową.
Ta choroba występuje najczęściej u dzieci w wieku od trzech lat i dorosłych w wieku do czterdziestu lat.

Choroba występuje z obecnością charakterystycznych objawów, w tym ciężkiego zatrucia, ostrego zapalenia migdałków, limfadenopatii.

Jaka jest przyczyna choroby?

Czynnikiem powodującym mononukleozę jest wirus z rodziny wirusów opryszczki - wirus Epstein-Barr.

Czynnik zakaźny rozprzestrzenia się wszędzie, największy wzrost częstości występowania obserwuje się w zimnych porach roku.

Jako źródło mogą działać pacjenci z mononukleozą, nosicielami czynnika wirusowego i nowo wyleczonymi pacjentami.

Chorzy ludzie zaczynają izolować wirusa do środowiska już podczas inkubacji, przez cały okres ostrych objawów klinicznych i do sześciu miesięcy po wyleczeniu.

Choroba jest przenoszona przez unoszące się w powietrzu kropelki, ale możliwe jest również skontaktowanie się ze ścieżką rozprzestrzeniania się choroby.

Najczęściej wirus dostaje się do ciała pocałunkami ("infekcja całusa"), przedmiotami gospodarstwa domowego, zabawkami, zanieczyszczonymi rękami.

Nie wyklucza się możliwości przeniesienia wirusa i płciowo, istnieje również ryzyko zakażenia dziecka podczas porodu.

Istnieje duża wrażliwość ludzi na wirusa Epsteina-Barra, po kontakcie z pacjentem istnieje wysokie prawdopodobieństwo zakażenia mononukleozą.

Wirus nie jest stabilny w środowisku zewnętrznym, szybko umiera po podgrzaniu i po traktowaniu środkami dezynfekcyjnymi.

Penetruje czynnik wirusowy do organizmu, gdy wchodzi do błon śluzowych części ustnej gardła.

Bardzo szybko patogen rozprzestrzenia się w organizmie. Wirus żyje w komórkach limfoidalnych - limfocytach B, powoduje ich podział. Dzięki podziałowi komórek krwi wirus szybko się rozmnaża.

W tych komórkach wirus zaczyna wytwarzać obce antygeny. Ciało rozwija szereg reakcji immunologicznych, które powodują charakterystyczne zmiany we krwi pacjenta.

Rozpoznanie z mononukleozą polega na identyfikacji charakterystycznych substancji w analizie krwi.

Wirus mononukleoza ma wysokie powinowactwo do tkanek limfatycznych, dzięki czemu choroba występuje węzły chłonne, migdałki gardłowe, śledziony i wątroby.

Symptomatologia choroby

Po kontakcie z czynnikiem wirusa do błony śluzowej jamy nosowej gardła inkubacji wirusa zachodzi, objawy kliniczne nie są wykrywane w trakcie tego okresu.

Okres inkubacji trwa około półtora miesiąca.

Infekcja wirusowa rozpoczyna się od objawów syndromu zatrucia, które objawia się:

  • wzrost temperatury ciała do 38,0 - 40,0 stopni;
  • ból głowy;
  • ogólne złe samopoczucie;
  • ogólne osłabienie;
  • ból w całym ciele;
  • dreszcze;
  • nudności.

Może wystąpić przekrwienie błony śluzowej nosa.

Obraz kliniczny zapalenia migdałków gardła (ból gardła) rozwija się:

  • obrzęk migdałków gardłowych;
  • zaczerwienienie migdałków gardłowych;
  • mogą być biało-żółte barwy;
  • tablica jest łatwo usuwana ze śluzowatych migdałków.

Mogą wystąpić zaczerwienienia i lekki obrzęk tylnej ściany gardła, objawy zapalenia gardła.

Następnie zapalenie rozwija się w węzłach chłonnych, co objawia się następującymi objawami:

  • powiększone węzły chłonne;
  • gdy palpacja węzłów chłonnych jest bolesna;
  • powiększone węzły chłonne można zobaczyć za pomocą oka;
  • węzły chłonne mogą rosnąć do wielkości jaja kurzego;
  • wraz ze wzrostem węzłów chłonnych szyjnych dochodzi do deformacji szyi.

Charakterystyczne, że w tym zakaźnym procesie wzrasta liczba wszystkich grup węzłów chłonnych. Wszystkie zmiany następują natychmiast po obu stronach, istnieje symetria zmian.
Po jednym tygodniu od początku objawów klinicznych mononukleozę można wykryć, patrząc od powiększonej śledziony, ale w trzecim tygodniu choroby nie powraca do swojego pierwotnego rozmiaru.

Po półtora tygodni od wystąpienia objawów klinicznych mononukleozy u pacjenta rozwija się wzrost w tkance wątroby, nie może być zabarwienie żółtaczkowe twardówki i skóry.

Wątroba pozostaje powiększona przez dłuższy czas, do kilku miesięcy.

Na wysokości objawów klinicznych z mononukleozą może rozwinąć się zespół skóry.

Charakteryzuje się obecnością wykwitów skórnych w postaci plamek, grudek różnej wielkości. Wysypki na skórze integrują się przez bardzo krótki czas, po czym całkowicie znikają.

Po zniknięciu elementów skóry nie dochodzi do zmian na skórze. Okres żywych objawów klinicznych wynosi około dwóch do trzech tygodni.

Następnie ma miejsce stopniowe normalizacja stanu wszystkich narządach, zmniejsza się temperaturę, do ustąpienia objawów zapalenia nosa, wątroby i śledziony wracają do swoich poprzednich wymiarów. Okres rekonwalescencji może trwać około miesiąca.

Diagnoza i leczenie

W przypadku wykrycia któregokolwiek z objawów mononukleozy należy skonsultować się z lekarzem chorób zakaźnych.

Po zbadaniu lekarz może podejrzewać mononukleozę, jeśli występują pewne objawy:

  • znaczące wzrosty w węzłach chłonnych;
  • oznaki uszkodzenia błony śluzowej nosogardła (ból gardła, przekrwienie błony śluzowej nosa);
  • powiększenie wątroby, śledziony;
  • rozwój żółtaczki z limfadenopatią.

Rozpoznanie rozpoczyna się od gruntownego zadawania pytań i badania pacjenta, konieczne jest ustalenie, czy miał miejsce kontakt z chorą mononukleozą.

Jeśli lekarz podejrzewa obecność infekcji wirusowej, pacjent przechodzi diagnostykę laboratoryjną mononukleozy.

Jakiego rodzaju testy krwi na mononukleozę należy podjąć, może określić wyłącznie specjalista.

Diagnostyka laboratoryjna prowadzona jest bardzo szybko w sieci laboratoriów "Invitro".

Jeśli zdasz testy krwi na mononukleozę w "Invitro", to następnego dnia poznamy naturę choroby.

Ogólny test krwi ujawnia obecność specjalnych komórek - komórek jednojądrzastych, powstają one tylko w przypadku zakażenia wirusem Epstein-Barr.
Następujące badania są przeprowadzane w celu identyfikacji patogenu:

  • badanie krwi na obecność przeciwciał przeciwko wirusowi (na antygen kapsydu);
  • badanie krwi na obecność przeciwciał jądrowych;
  • badanie krwi w celu wykrycia DNA wirusa.

Uzyskane wskaźniki, interpretacja analizy może być przyczyną chorób zakaźnych.

Leczenie odbywa się głównie w domu, obowiązkowa hospitalizacja jest objęta pacjentów z poważnym przebiegiem choroby i obecnością rozwiniętych powikłań.

W trakcie leczenia przeprowadza się tylko leczenie objawowe, nie stosuje się środków przeciwbakteryjnych.

Samoleczenie może prowadzić do rozwoju ciężkich powikłań i przejścia choroby do przewlekłego procesu zakaźnego.

Jeśli pacjent ma ciężki zespół upojenia, wówczas wymagany jest ścisły odpoczynek w łóżku przez cały okres zatrucia.
Jeśli występuje wysoka gorączka, zaleca się stosowanie środków przeciwgorączkowych:

Koniecznie przepisane leki przeciwhistaminowe:

W ciężkich przypadkach stosuje się hormonalne kortykosteroidy (prednizolon, deksametazon).

W obecności objawów stanu zapalnego w jamie ustnej i gardłowej stosuje się środki antyseptyczne:

Chorzy, którzy są chorzy, są obserwowani przez rok po wystąpieniu choroby.

Jeśli rozpoznanie i leczenie infekcji wirusowej zostanie przeprowadzone na czas, rokowanie będzie korzystne. Pacjent całkowicie odzyskuje tylko trzy do czterech miesięcy po wystąpieniu objawów klinicznych mononukleozy.

W jaki sposób wykonywane są testy mononukleozowe?

Mononukleoza jest ostrą chorobą zakaźną, która atakuje węzły chłonne, wątrobę, śledzionę, górne drogi oddechowe. Czynnikiem sprawczym tej choroby jest wirus Epsteina-Barry klasy herpeswirusowej. Przeważnie nastolatki są chore w wieku od 14 do 18 lat, po zakażeniu w ciele powstają specyficzne struktury białkowe, przeciwciała. Badanie mononukleozy pomaga w identyfikacji charakterystycznych komórek - nietypowych jednojądrzastych - we krwi.

Jaka jest diagnoza mononukleozy

W celu potwierdzenia diagnozy, wyznacza ogólną poddania, testy biochemiczne krwi, w wirusie Epsteina-Barra, diagnoza PCR ELISA monospot, przebicie szpiku kostnego, badanie stanu odpornościowego.

Ponadto, wykonuje się test na przeciwciała HIV w przypadku zaostrzenia choroby zakaźnej, 3 i 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Takie działania są konieczne, ponieważ w początkowych stadiach niedoboru obserwuje się objawy podobne do mononukleozy. Dziecko, które wyzdrowiało z choroby zakaźnej, musi przeprowadzać badania co 3 miesiące i być zarejestrowane u pediatry.

Badania laboratoryjne prowadzone są również w celu odróżnienia choroby zakaźnej choroby Hodgkina, białaczki limfocytowej, zapalenie migdałków coccal etiologię, błonica, zapalenie wątroby typu B, różyczka, toksoplazmoza, bakteryjne zapalenie płuc.

Jeśli istnieje podejrzenie mononukleozy, badanie krwi pomaga potwierdzić diagnozę, pokazuje nasilenie i czas trwania przebiegu choroby, mieszany typ infekcji, skuteczność terapii.

Ogólne badania krwi i moczu

Badanie krwi pod kątem zakaźnej mononukleozy ujawnia zwiększony poziom leukocytów, obecność atypowych jednojądrzastych, agranulocytozę. Jednojądrzaste komórki są nazywane limfocytami B, które zostały zaatakowane przez wirusa i poddane transformacji blastycznej.

Niedokrwistość i trombocytopenia nie są charakterystyczne dla tej choroby. Należy zauważyć, że komórki jednojądrowe nie zawsze znajdują się we krwi we wczesnych stadiach choroby. Komórki nietypowe pojawiają się 2-3 tygodnie po zakażeniu. W przypadku długotrwałego zatrucia organizmu poziom erytrocytów można zwiększyć ze względu na zwiększoną lepkość krwi.

Badanie krwi w kierunku mononukleozy wykazuje następujące zmiany:

  • kłute neutrofile - ponad 6%, podczas gdy poziom neutrofilów segment-nukleon jest obniżony;
  • leukocyty są prawidłowe lub nieznacznie podwyższone;
  • ESR umiarkowanie zwiększony - 20-30 mm / h;
  • limfocyty - ponad 40%;
  • atypowe jednojądrzaste - ponad 10-12%;
  • monocyty - ponad 10%.

Wpływają na wskaźniki UAC zdolne są do ogólnego stanu układu odpornościowego, jak również do czasu, jaki upłynął od czasu infekcji. Wyrażone zmiany w składzie krwi pojawiają się tylko przy pierwotnej infekcji, a utajona postać wskaźników choroby pozostaje w granicach normy. Podczas remisji poziom neutrofili, limfocytów i monocytów jest stopniowo normalizowany, atypowe komórki jednojądrzaste utrzymują się od 2-3 tygodni do 1,5 roku po odzyskaniu.

Badania krwi u dzieci powinny zawierać dane dotyczące stężenia erytrocytów, leukocytów, hemoglobiny, retikulocytów, płytek krwi. A także zliczyć formułę leukocytów, obliczyć wskaźniki kolorów i hematokryt.

W przypadku mononukleozy mogą wystąpić zmiany w składzie moczu, ponieważ praca wątroby i śledziony zostaje zakłócona. Materiał wykazuje wysoki poziom bilirubiny, białka, niewielką ilość krwi (erytrocytów), ropę. Kolor moczu nie zmienia się znacząco. Takie wskaźniki potwierdzają rozwój procesu zapalnego w wątrobie.

Biochemiczne badanie krwi

Aby potwierdzić mononukleozę, konieczne jest oddanie krwi z żyły do ​​analizy biochemicznej. Wynik pokazuje wysokie stężenie aldolazy - enzymu zaangażowanego w metabolizm energetyczny. Przy aktywnym rozwoju mononukleozy wartości przekraczają normalne wartości 2-3 razy.

Skład krwi często zwiększa fosfatazę (do 90 jednostek / litr, a nawet więcej), bilirubinę bezpośredniej frakcji, aktywność aminotransferaz ALT, AST wzrasta. Pojawienie się bilirubiny frakcji pośredniej wskazuje na rozwój poważnego powikłania - niedokrwistość autoimmunologiczną.

Testy aglutynacji

Monospot jest specjalnym bardzo czułym testem aglutynacji do wykrywania heterofilnych przeciwciał w surowicy. Badanie jest skuteczne w 90% pierwotnej infekcji mononukleozą, jeśli pierwsze objawy pojawiły się nie później niż 2-3 miesiące temu. W przewlekłej postaci choroby badanie jest nieskuteczne.

Podczas manipulacji krew jest mieszana z katalizatorami. Jeśli nastąpi aglutynacja, wykrywane są przeciwciała heterofilne i potwierdzana jest mononukleoza zakaźna, a inne podobne choroby nie są wykluczone. Test Monospot daje wynik w ciągu 5 minut, co ułatwia diagnozowanie w ciężkich postaciach choroby.

Inną informatywną metodą identyfikacji ciał heterofilnych jest reakcja Paul-Bunnel. Dodatnią aglutynację obserwowano u pacjentów 2 tygodnie po zakażeniu, więc może być konieczne wykonanie kilku testów. U dzieci w wieku poniżej 2 lat przeciwciała są wykrywane tylko w 30% przypadków. Drgania wskaźników mogą występować w wtórnych, mieszanych infekcjach.

Dodatkowe metody badawcze

W przypadku nakłucia szpiku kostnego obserwuje się wzrost liczby jednojądrzastych komórek, jednojądrzastych komórek plazmatycznych o szerokim spektrum. Występuje hiperplazja elementów erytroidalnych, granulocytowych i megakariocytowych. Badanie jest skuteczne nawet we wczesnych stadiach choroby, gdy nie obserwowano jeszcze zmian w składzie krwi. Rozrost erytrocytów może również wskazywać na różne formy niedokrwistości.

Analizy immunologiczne w tej chorobie wykazują aktywację połączenia z komórkami B i wzrost stężenia immunoglobulin w surowicy. Zmiany te są niespecyficzne, dlatego nie mogą być stosowane jako kryterium diagnozy.

W nietypowych postaciach mononukleozy zaleca się testy serologiczne na obecność przeciwciał przeciwko wirusowi.

Immunoenzymatyczna analiza ELISA opiera się na reakcji antygen-przeciwciało. We wczesnych stadiach w surowicy pacjentów wykrywane są immunoglobuliny IMg do białka kapsydu (VCA). Substancje pojawiają się w ostrym okresie infekcji (1-6 tygodni) i znikają po 1-2 miesiącach, ale może wystąpić pewne odchylenie w czasie. Obecność VCA IMg we krwi przez ponad 3 miesiące sugeruje przedłużony przepływ mononukleozy w tle niedoboru odporności.

Immunoglobulins IgG - wczesne przeciwciała (EA), pozostające we krwi 3-4 tygodnie od czasu infekcji. Są to markery ostrej fazy choroby, ale w niektórych przypadkach występują u pacjentów cierpiących na nawracającą postać choroby.

Immunoglobuliny do EBNAIgG antygenu jądrowego odnoszą się do wskaźników przeniesionej lub przewlekłej infekcji, nie ustalonej w ciągu pierwszych 3-4 tygodni. W wynikach analizy przeciwciała są zawarte w wysokim stężeniu.

Rozszyfrowanie testu serologicznego może powodować trudności u pacjentów z niedoborem odporności, po transfuzji krwi, dlatego zalecana jest dodatkowo PCR.

Reakcja łańcuchowa polimerazy jest metodą diagnostyki molekularnej, która pozwala na określenie typu patogenu infekcji przez jego DNA. Wykrywanie wirusa Epsteina-Barry we krwi pacjenta potwierdza pierwotną infekcję lub reaktywację ukrytej postaci choroby. Diagnoza PCR jest bardzo czułym sposobem wykrywania EBV we wczesnych stadiach.

Jak przygotować się do analizy

Przekazywanie analiz jest konieczne na pusty żołądek. Aby powstrzymać się od jedzenia, konieczne jest 8-10 godzin przed wizytą w laboratorium. Nie można pić herbaty, kawy, napojów gazowanych, można tylko używać wody. Wyeliminuj alkohol, tłuste pokarmy potrzebują 3 dni przed badaniem. Bezpośrednio przed analizą należy unikać ciężkiego wysiłku fizycznego i stresów.

W przypadku leczenia lekami należy ostrzec o tym lekarza i omówić możliwość anulowania leku w celu uzyskania dokładnych wyników. Przestań pić tabletki na 2 tygodnie przed podawaniem krwi i moczu.

Analizy mononukleozy pomagają zidentyfikować czynnik wywołujący infekcję, określić poziom przeciwciał, ocenić nasilenie i czas trwania choroby, rozróżnić inne dolegliwości. Podanie krwi do badań jest konieczne po zbadaniu i konsultacji z lekarzem prowadzącym.

Analizy dotyczące diagnozy mononukleozy

Infekcyjna mononukleoza to infekcja wirusowa spowodowana wirusem Epstein-Barra, należący do rodziny wirusów opryszczki. Infekcja rozprzestrzenia się przez drogi oddechowe i kontaktowe. Kiedy choroba dotyka prawie wszystkie narządy i układy.

Objawy kliniczne choroby na początkowych etapach mogą być podobne do wielu innych zakażeń. Wirus ma tropizm wobec limfocytów B, więc można postawić prawidłową diagnozę za pomocą testów krwi na mononukleozę.

Objawy kliniczne mononukleozy zakaźnej

Najczęściej występuje infekcyjna mononukleoza u dzieci i osób w młodym wieku.

Kliniczne objawy mononukleozy zakaźnej to:

  • długotrwała wysoka gorączka; z dreszczami
  • ciężkie zatrucie (ogólne osłabienie, brak apetytu, ból głowy);
  • wzrost we wszystkich grupach węzłów chłonnych;
  • ostre zapalenie migdałków (ból gardła);
  • powiększona śledziona i wątroba;
  • wysypki na skórze.

Może to mieć wpływ na płuca, serce, narządy trawienne. Wraz ze wzrostem wewnątrz klatki piersiowej węzłów chłonnych, tchawica lub oskrzela mogą być ściśnięte, co spowoduje trudności w oddychaniu. Wraz ze wzrostem węzłów chłonnych w jamie brzusznej pojawia się silny ból w jamie brzusznej.

Kombinacja objawów klinicznych pozwala lekarzowi podejrzewać mononukleozę zakaźną i przypisać pacjentowi analizę krwi obwodowej, której transkrypt pomoże potwierdzić lub odrzucić mononukleozę.

Bez badania laboratoryjnego możliwe jest dopuszczenie błędu diagnostycznego i niewłaściwe leczenie, więc nie można przeceniać znaczenia analiz dla mononukleozy zakaźnej.

Testy laboratoryjne mogą wykryć obecność wirusa w organizmie nawet w okresie inkubacji (który może trwać do 6 tygodni w przypadku mononukleozy), śledzić dynamikę procesu i oceniać nasilenie choroby.

Bardzo ważna jest bardzo terminowa i dokładna diagnoza choroby u kobiet w ciąży. W niektórych przypadkach mononukleoza zakaźna jest wskazaniem do aborcji. Wskazane jest przeprowadzenie badania krwi i planowanie ciąży, ponieważ jej ofensywa nie jest pożądana przez 6 miesięcy. po przeniesionej mononukleozie. Analizy są dokonywane zarówno w państwowych placówkach medycznych, jak i prywatnych klinikach i centrach.

Rodzaje analiz mononukleozy zakaźnej

W celu prawidłowego rozpoznania mononukleozy u dzieci i dorosłych zaleca się takie badania:

  • kliniczny test krwi;
  • biochemiczne badania krwi;
  • analiza serologiczna krwi;
  • monospot;
  • badanie krwi na obecność wirusa HIV;
  • metoda biomolekularna lub PCR (krew, ślina, alkohol).

Badanie krwi na obecność przeciwciał przeciwko HIV powinno być wykonywane trzy razy w roku, aby całkowicie wyeliminować zakażenie HIV, które w początkowym stadium charakteryzuje się zespołem podobnym do mononukleozy.

Charakterystyka zmian laboratoryjnych w mononukleozie:

  1. Ogólny (kliniczny) test krwi charakteryzuje się mononukleozą przez zwiększenie całkowitej liczby leukocytów i liczby limfocytów. Pojawiają się nietypowe limfocyty (w pierwszym tygodniu po zakażeniu, do około 10%, na drugim - do 20%). Nietypowe limfocyty lub jednojądrzaste są patognomonicznym znakiem mononukleozy.

Jednojądrzaste komórki mają inne nazwy: "monolocytocyty", "limfocyty szerokiej plazmy", "wirotyczność". Liczba jednojądrzastych komórek odzwierciedla nasilenie choroby i może osiągnąć nawet 50%. Są one odnotowywane we krwi przez 2-3 tygodnie, a czasami występują przez kilka miesięcy. Liczba monocytów zostanie zwiększona do 10%. Limfocytoza może osiągnąć 40% lub więcej.

Całkowita liczba leukocytów może wzrastać umiarkowanie, a u niektórych pacjentów zmniejsza się (leukopenia), podobnie jak w przypadku innych infekcji wirusowych. Umiarkowanie przyspieszony ESR. W formule leukocytów może występować wzrost (do 6%) neutrofilowych leukocytów. Liczba płytek i erytrocytów w nieskomplikowanych przypadkach się nie zmienia.

  1. Biochemiczne badania krwi: mononukleoza zwiększa wartości fosfatazy alkalicznej (powyżej 90 jednostek / l) i aldolazy (w 2 rzekach i więcej). Aktywność enzymów wątrobowych (aminotransferaz) AlAt i AcAt może wzrosnąć, wskazując na uszkodzenie wątroby, rozwój zapalenia wątroby w mononukleozie.

Gdy żółtaczka pojawi się we krwi, wystąpi podwyższony poziom bilirubiny z przewagą frakcji bezpośredniej. Zwiększona zawartość pośredniej frakcji bilirubiny wskazuje na rozwój ciężkiego powikłania związanego ze zniszczeniem erytrocytów (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna).

  1. Analiza serologiczna krwi za pomocą testu ELISA pozwala na wykrywanie swoistych przeciwciał przeciwko wirusowi wywołującemu wirusa (Epstein-Barr). Wykryte immunoglobuliny klasy M (IgM) - dowód na korzyść aktywnego ostrego procesu mononukleozy. W późniejszym czasie wykrywane są przeciwciała IgG.

Podczas nauki w dynamice ilość IgM spadnie, a przeciwciała klasy G będą wzrastać. IgM pozwala na zdiagnozowanie pierwotnej infekcji wirusem mononukleozy i po 2-3 miesiącach. Immunoglobuliny klasy M całkowicie znikają. Przeciwciała klasy G utrzymują się w wystarczająco wysokim mianie po mononukleozie przez całe życie.

  1. Molekularna analiza biologiczna PCR pozwala wykazać obecność wirusa Epsteina-Barr w ślina, krew, płyn mózgowo-rdzeniowy (płynie mózgowo-rdzeniowym w trakcie rozwoju zapalenia opon i mózgu i zapalenie opon mózgowych), wykrywając ich DNA.
  1. Monospot służy do diagnozowania ostrej postaci mononukleozy zakaźnej (w ciągu pierwszych 2-3 miesięcy po zakażeniu). W przewlekłej postaci choroby test nie ma charakteru informacyjnego. Podczas analizy krew dziecka miesza się ze specjalnymi odczynnikami. W obecności przeciwciał we krwi rozpocznie się proces aglutynacji (klejenia) widoczny dla oczu.
  1. Immunologiczna analiza krwi: liczba limfocytów T, limfocytów B wzrasta, poziom gamma globulin wzrasta.
  1. Obecność dławicy piersiowej zobowiązuje do przeprowadzenia badań mikroskopowych i bakteriologicznych od rozmazu z gardła do błonicy.
  1. Analiza moczu ujawnia urobilinę, białko, erytrocyty, niewielki wzrost liczby leukocytów.

Zasady dawstwa krwi

Aby uzyskać wiarygodne wyniki badania, należy:

  • Przekazać analizę mononukleozy tylko na pusty żołądek (przez 8 ch po ostatnim posiłku);
  • dozwolone użycie wody w małych ilościach;
  • przestań brać leki przez 2 tygodnie. przed dostarczeniem analizy (jeśli zaprzestanie leczenia jest nie do przyjęcia, należy ostrzec o tym lekarza laboratorium);
  • na dzień przed oddaniem krwi pacjent powinien wykluczyć stosowanie tłustych pokarmów i napojów alkoholowych;
  • przez 2 dni przed pobraniem krwi, aby wykluczyć fizyczne i psychiczne przeciążenie, stres.

Powtarzające się testy podczas leczenia dają możliwość nie tylko potwierdzenia prawidłowej diagnozy, ale także śledzenia dynamiki choroby, skuteczności leczenia. W szczególnie trudnych i ciężkich przypadkach może być konieczna konsultacja hematologa, aby wykluczyć białaczkę. Po chorobie szczepionki są przeciwwskazane dla dzieci przez cały rok. Muszą także ograniczyć swój pobyt w słońcu, aktywność fizyczną.

Infekcyjna mononukleoza, niezależnie od wieku pacjentów, wymaga poważnych badań w celu potwierdzenia diagnozy klinicznej, ponieważ podobne objawy kliniczne mogą wystąpić w innych chorobach.

Jakie testy na mononukleozę powinienem wziąć?

W rodzinie infekcji wirusem herpeswirusa występuje czwarty rodzaj ludzkiego herpeswirusa Epsteina-Barrvirus. Większość osób zakażonych wirusem Epstein-Barr nie ma żadnych problemów zdrowotnych, ale niektóre mają gorączkę, zapalenie migdałków, wzrost węzłów chłonnych, zmiany składu krwi. Jest to dokładnie przejaw dość powszechnej choroby - zakaźnej mononukleozy.

Ta choroba jest wirusowa. Niebezpieczeństwo tej dolegliwości polega na tym, że nawet po wyzdrowieniu wirus Epstein-Barr pozostaje w niektórych komórkach ciała na zawsze i okresowo może rozpocząć się i ponownie uczynić osobę nosicielem. Dlatego możesz zarażać się pozornie doskonale zdrową osobą.

Infekcyjna mononukleoza nazywana jest również chorobą Filatova (opisaną w 1885 r.), Monocytową dusznicą bolesną, gorączką gruczołową. Wirus mononukleozy jest bardzo niestabilny w środowisku, więc infekcja przechodzi jedynie przez bezpośredni kontakt z pacjentem lub nosicielem. Z tego powodu najczęściej dotyka dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym.

Rozpoznanie jest czasem komplikowane przez podobieństwo objawów z dławicą piersiową. Dlatego bardzo ważną rolę odgrywają testy z mononukleozą. Wirus jest przenoszony przez błony śluzowe, niesie przepływ krwi i wpływa przede wszystkim na węzły chłonne. Czasami pojawiają się wysypki na skórze lub błonach śluzowych. Często występuje także ból gardła. Te same oznaki mononukleozy to powiększenie wątroby i śledziony, a co najważniejsze, zmiany w krwi: zwiększa się liczba leukocytów i pojawia się wiele komórek jednojądrzastych (komórek jednojądrzastych).

Rozpoznanie mononukleozy zakaźnej, podobnie jak każdej innej choroby, jest najważniejszym etapem leczenia. Rozpoznanie utrudnia fakt, że niektóre objawy mogą być bardziej wyraźne, inne mniej, a niektóre w ogóle nie mogą się zamanifestować. I tylko przy pełnym badaniu w połączeniu z objawami można zdiagnozować mononukleozę.

Jednym z najczęstszych objawów mononukleozy dla diagnozy, której wystarczające jest badanie wizualne, są:

- gorączka, gorączka; temperatura może wzrosnąć do 40 ° C i utrzymywać przez 5 do 7 dni przy średniej dziennej fluktuacji od 1 do 2 stopni.

- powiększenie węzłów chłonnych, zwłaszcza szyjki macicy, czasami śródpiersia, najczęściej zapalenie kilku grup węzłów chłonnych i zmiana jest obustronna;

- ból gardła, ogólne złe samopoczucie;

- bardzo rzadko wysypka na skórze (odnotowana do 19% przypadków);

- może być wzrost migdałków, duszność przez nos, przekrwienie nosa, ewentualnie pojawienie się płytki na migdałkach.

Dla prawidłowego rozpoznania tej choroby ważne jest kompleksowe badanie, w tym testy, ponieważ zewnętrzne objawy mononukleozy zakaźnej mogą prowadzić do nieprawidłowej diagnozy. Na przykład w niektórych przypadkach zaognione węzły chłonne w jamie brzusznej prowadzą do pojawienia się objawów ostrego brzucha, a w konsekwencji do interwencji chirurgicznej.

Ważne jest, aby wiedzieć, jakie testy należy przeprowadzić na mononukleozę, aby ustalić fakt obecności choroby lub jej braku. Aby potwierdzić obraz kliniczny, lekarz musi jednoznacznie przypisać takie testy, jak:

- ogólne i biochemiczne badanie krwi;

- analiza przeciwciał przeciw wirusowi Epsteina-Barr;

- USG w celu określenia stopnia powiększenia śledziony i wątroby.

Możliwe jest również podawanie testu moczu, który może wykazywać wysoką bilirubinę lub obecność białek, co nie jest zbyt przydatne w diagnozowaniu zakaźnej mononukleozy.

US narządów wewnętrznych jest wyznaczony w celu ustalenia jednego z najważniejszych objawów - wzrost śledziony i wątroby. Splenomegalia (powiększona śledziona) występuje u prawie połowy osób zarażonych mononukleozą i jest obserwowana w trzecim tygodniu choroby, może być bezobjawowa. Powiększenie wątroby (hepatomegalia) obserwuje się prawie u wszystkich pacjentów w przybliżeniu w 4. - 10. dniu choroby.

Badanie krwi w mononukleoza koniecznie wykazują charakterystyczne choroby obecność atypowych komórek jednojądrzastych i leukocytoza może umiarkowaną (15 - 30 * 109 / L), jest rzadko normalnej zawartości leukocytów. W środku tej choroby i w ciągu najbliższych 2 - 3 tygodnie we krwi pojawiają shirokoplazmennye zwane limfocyty. Dzieje się tak dlatego, że komórki nie mają czasu na dojrzewanie. Biochemiczne analizy krwi z mononukleoza w większości pokazuje zwiększenie aldolazy aktywność fotosfatazy alkalicznych. Należy zauważyć, że skład zmiany krwi może utrzymywać się jeszcze przez wiele lat po odzyskaniu.

Rozpoznanie zakaźnej mononukleozy jest szczególnie ważne w ciąży. Lekarze są zgodni, że choroba jest niebezpieczna, powoduje ogromne szkody dla płodu i najczęściej pojawia się kwestia aborcji. Co więcej, początek ciąży jest niepożądany przez co najmniej sześć miesięcy po tym, jak choroba jest nie tylko matką, ale także ojcem.

W przypadku zakaźnej mononukleozy izolacja jest ważna przez cały okres choroby. Nie ma specjalnej terapii, leczenie jest objawowe i zalecane są ogólne procedury naprawcze. Przyjmowanie antybiotyków i leków przeciwbakteryjnych nie ma sensu, ponieważ nie wpływają one na wirusa.

Według badań w dziedzinie epidemiologii ustalono, że ponad połowa dzieci w wieku poniżej 5 lat i ponad 90% dorosłych jest zarażonych wirusem. Tyle, że większość ludzi ma tę chorobę albo bezobjawowo, albo w formie wymazanej.

Choroba zwykle kończy się wyleczeniem bez powikłań. Ze względu na podobieństwo objawów mononukleozy z innymi dolegliwościami, ważna jest jej punktualna diagnoza, w przypadku której należy skonsultować się z lekarzem na czas i przeprowadzić pełne badanie.

Infekcyjna mononukleoza

Informacje ogólne

Infekcyjna mononukleoza - co to jest?

O tym, czym jest ta choroba, jak ona postępuje i jest leczona, a ten artykuł jest poświęcony. Mononukleoza jest ostrym zaburzeniem wirusowym (kod ICD 10: B27), któremu towarzyszy wzrost śledziony i wątroby, zaburzenia układ siateczkowo-śródbłonkowy, zmienić leukocyty i limfadenopatia.

Jak wskazuje Wikipedia, choroba mononukleozy została po raz pierwszy przedstawiona światu w 1885 r. Przez rosyjskiego naukowca NF. Filatov i pierwotnie nazywał to idiopatyczne zapalenie węzłów chłonnych. W tej chwili wiadomo, że to powoduje wirus opryszczki typu 4 (wirus Epsteina-Barr), wpływające na tkankę limfatyczną.

W jaki sposób przekazywana jest mononukleoza?

Większość krewnych i sami pacjenci często mają pytania: "Jak zakaźna jest mononukleoza, czy jest zakaźna i jak może się zarazić?"Zakażenie przenoszone jest przez unoszące się w powietrzu kropelki, początkowo przyczepione do nabłonka części ustnej gardła, a następnie wchodzi do regionalnych węzłów chłonnych po przejściu przez krwioobieg. Wirus pozostaje w ciele przez całe życie, a wraz ze spadkiem naturalnej obrony choroba może się nawracać.

Co to jest infekcyjna mononukleoza i jak jest ona traktowana u dorosłych i dzieci bardziej szczegółowo można znaleźć po przeczytaniu tego artykułu w całości.

Czy mogę ponownie uzyskać mononukleozę?

Jedno z najczęściej zadawanych pytań "Czy infekcję można powtórzyć z mononukleozą?"Ponowne zakażenie mononukleozą jest niemożliwe, ponieważ po pierwszym kontakcie z infekcją (bez względu na to, czy pojawiła się choroba, czy nie), dana osoba staje się jej nosicielem na całe życie.

Przyczyny mononukleozy zakaźnej u dzieci

Najbardziej predysponowane do tej choroby są dzieci poniżej 10 roku życia. Wirus Epstein-Barra krąży częściej w zamkniętym zbiorowisku (przedszkole, szkoła), gdzie infekcja występuje w powietrzu z kropelek. Po wystawieniu na działanie otwartego środowiska wirus szybko umiera, więc infekcja występuje tylko przy wystarczająco bliskich kontaktach. Czynnik sprawczy mononukleozy ustala się u chorej osoby w ślinie, więc można ją również przenosić kichanie, kaszel, całowanie, używanie wspólnych potraw.

Infekcyjna mononukleoza u dzieci, zdjęcie

Warto wspomnieć, że zakażenie to rejestrowane jest 2 razy częściej u chłopców niż u dziewcząt. Niektórzy pacjenci tolerują mononukleozę wirusową bezobjawowo, ale są nosicielami wirusa i są potencjalnie niebezpieczni dla zdrowia innych. Zidentyfikuj je tylko poprzez przeprowadzenie specjalnej analizy dla mononukleozy.

Wirusowe cząsteczki wnikają do krwioobiegu przez drogi oddechowe. Okres inkubacji trwa średnio 5-15 dni. W niektórych przypadkach, zgodnie z forum internetowym i niektórymi pacjentami, może trwać do półtora miesiąca (przyczyny tego zjawiska są nieznane). Mononukleoza to dość powszechna choroba: do 5 roku życia zakaża się ponad połowę dzieci wirus Epstein-Barr, ale w większości postępuje bez poważnej symptomatologii i manifestacji choroby. Infekcja w dorosłej populacji różni się w różnych populacjach w granicach 85-90%, i tylko u niektórych pacjentów ten wirus objawia się jako objawy, na podstawie których diagnozowana jest zakaźna mononukleoza. Mogą występować następujące specjalne formy choroby:

  • nietypowa mononukleoza - jego objawy u dzieci i dorosłych wiążą się z silniejszym nasileniem objawów niż zwykle (na przykład temperatura może wzrosnąć do 39,5 stopnia lub choroba może wystąpić bez jakiejkolwiek temperatury); dieta powinien być obowiązkowym elementem leczenia w tej formie z uwagi na to, że nietypowa mononukleoza ma tendencję do powodowania poważnych komplikacji i konsekwencji u dzieci;
  • przewlekła mononukleoza, opisane w tej samej sekcji, uważa się za konsekwencję pogorszenia układu odpornościowego pacjenta.

Rodzice często mają pytania o to, jak bardzo utrzymuje się temperatura w opisywanej infekcji. Czas trwania tego objawu może się znacznie różnić w zależności od indywidualnych cech: od kilku dni do półtora miesiąca. W tym przypadku pytanie, czy brać hipertermię antybiotyki lub nie, lekarz prowadzący powinien zdecydować.

Również dość powszechne pytanie: "brać Acyclovir, czy nie?" Acyklowir jest włączony do wielu oficjalnie zatwierdzonych schematów leczenia, ale ostatnie badania dowodzą, że takie leczenie nie wpływa na przebieg choroby i nie poprawia stanu chorego.

Leczenie i objawy u dzieci (jak leczyć mononukleozę i jak leczyć u dzieci) są również szczegółowo opisane w przenoszeniu E.O. "Komarowski"Infekcyjna mononukleoza". Wideo z Komarovsky:

Mononukleoza u dorosłych

U osób w wieku powyżej 35 lat ta choroba rozwija się rzadko. Ale nietypowe oznaki choroby i przewlekła mononukleoza, mając potencjalnie niebezpieczne konsekwencje, wręcz przeciwnie, występują częściej w stosunku procentowym.

Leczenie i objawy u dorosłych nie różnią się znacząco od dzieci. Więcej informacji na temat leczenia i leczenia dorosłych opisano poniżej.

Infekcyjna mononukleoza, objawy

Objawy mononukleozy u dzieci

Jak dotąd, opisany wirus nie opracował metod swoistego zapobiegania infekcjom, więc jeśli dziecku nie udało się uniknąć kontaktu z zarażonym, rodzice muszą uważnie monitorować stan dziecka przez następne 3 miesiące. Jeśli we wskazanym okresie nie wystąpią objawy choroby, można stwierdzić, że infekcja albo nie wystąpiła, albo odporność stłumiła wirusa, a infekcja przebiegła bezobjawowo. Jeśli są oznaki generała zatrucie (gorączka, dreszcze, wysypka, osłabienie, powiększone węzły chłonne, należy natychmiast skontaktować się z pediatrą lub specjalista chorób zakaźnych (na pytanie, który lekarz leczy mononukleozę).

Objawy wirus Epstein-Barr u dzieci w początkowej fazie choroby obejmują ogólne złe samopoczucie, objawy nieżytowe i osłabienie. Potem trzaski gardła, niewysoka gorączka, zaczerwienienie i obrzęk śluzówki jamy ustnej i gardła, w przekrwienie błony śluzowej nosa, powiększone migdałki. W niektórych przypadkach, wspólnej formie pioruna zakażenia, gdy objawy pojawiają się nagle, a ich nasilenie wzrasta gwałtownie (senność, gorączka do 39 stopni przez kilka dni, dreszcze, pocenie się, osłabienie, bóle mięśni i gardła, ból głowy). Potem nadchodzi okres głównych objawów klinicznych mononukleoza zakaźna, w którym jest przestrzegane:

  • wzrost wielkości wątroby i śledziony;
  • wysypka na ciele;
  • ziarnistość i wrodzone zatory;
  • ogółem zatrucie;
  • powiększenie węzłów chłonnych.

Wysypka z mononukleozą, zdjęcie

Wysypka z mononukleozą zwykle pojawia się w początkowym okresie choroby, jednocześnie z limfadenopatia i gorączka, i znajduje się na dłoniach, twarzy, nogach, plecach i brzuchu w postaci małych czerwonawych plam. Zjawisku temu nie towarzyszy swędzenie i nie wymaga leczenia, przechodzi ono samo, gdy pacjent wraca do zdrowia. W przypadku przyjmowania pacjenta antybiotyki, Wysypka zaczyna swędzić, co może wskazywać na rozwój alergie, ponieważ z mononukleozą wysypka skórna nie swędzi.

Najważniejszym objawem opisywanej infekcji jest poliadenit, Wynika to z hiperplazji tkanki węzła chłonnego. Często na migdałkach pojawiają się wysepki superpozycja lekkiego rajdu, który można łatwo usunąć. Wzrastają również obwodowe węzły chłonne, szczególnie węzły chłonne szyjne. Kiedy odwracasz głowę na bok, stają się całkiem zauważalne. Palpacja węzłów chłonnych jest wrażliwa, ale nie bolesna. Mniej węzłów chłonnych brzucha zwiększa się i, ściskając nerwy regionalne, prowokują rozwój zespół objawów "ostry brzuch". Zjawisko to może prowadzić do nieprawidłowej diagnozy i laparotomia diagnostyczna.

Objawy mononukleozy u dorosłych

Mononukleoza wirusowa u osób w wieku powyżej 25-30 lat praktycznie nie występuje, ponieważ ta subpopulacja już z reguły tworzy odporność na czynnik sprawczy choroby. Objawy wirus Epstein-Barr u dorosłych, jeśli choroba rozwinie się, nie różnią się one od dzieci.

Hepatosplenomegaly u dzieci i dorosłych

Jak wskazano powyżej, dla opisanej choroby jest charakterystyczne hepatosplenomegalia. Wątroba i śledziona są niezwykle wrażliwe na wirusa, ponieważ wzrost wątroby i śledziony u dzieci i dorosłych obserwuje się już we wczesnych latach choroby. Ogólnie, przyczyny hepatosplenomegalia dziecko i dorosły obejmują różne choroby wirusowe, onkologiczne, a także choroby krwi i toczeń rumieniowaty układowy, więc w tej sytuacji potrzebna jest kompleksowa ankieta.

Objawy śledziony pacjenta u człowieka:

  • wzrost wielkości narządu, który można wykryć przez badanie dotykowe i USG;
  • bolesność, uczucie ciężkości i dyskomfort w lewym brzuchu.

Choroba śledziony powoduje jej wzrost tak bardzo, że miąższ narządu jest w stanie rozerwać własną kapsułkę. W pierwszych 15-30 dniach obserwuje się ciągły wzrost wielkości wątroby i śledziony, a gdy temperatura ciała jest normalna, wielkość powraca do normy.

Objawy zerwania śledziony u dorosłych i dzieci, na podstawie analizy danych pacjenta:

  • ciemnienie w oczach;
  • nudności i wymioty;
  • błyski światła;
  • słabość;
  • zawroty głowy;
  • nasilający się ból brzucha o rozproszonym charakterze.

Niż do leczenia śledziony?

Po powiększeniu śledziony pokazano ograniczenie aktywności fizycznej i leżenia w łóżku. Jeżeli jednak zdiagnozowano pęknięcie narządu, konieczne jest pilne usunięcie.

Przewlekła mononukleoza

Trwałe utrzymywanie się wirusa w organizmie rzadko przebiega bezobjawowo. Biorąc pod uwagę, że z ukrytą infekcją wirusową, pojawieniem się wielu chorób, musisz jasno określić kryteria, które pozwolą Ci zdiagnozować przewlekła mononukleoza wirusowa.

Objawy postaci przewlekłej:

  • ciężka forma pierwotnej mononukleozy zakaźnej przeniesiona w ciągu sześciu miesięcy lub związana z dużymi mianami przeciwciała do wirus Epstein-Barra;
  • wzrost zawartości cząstek wirusa w dotkniętych tkankach, potwierdzone metodą immunofluorescencji przeciw-komplementarnej z antygenem patogenu;
  • potwierdzone przez badania histologiczne klęski niektórych narządów (splenomegalia, śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie jajowodów, niedorozwój szpiku kostnego, uporczywe zapalenie wątroby, powiększenie węzłów chłonnych).

Diagnoza choroby

W celu potwierdzenia mononukleozy zwykle przypisuje się następujące badania:

  • badanie krwi dla przeciwciaładowirus Epstein-Barr;
  • biochemiczny i ogólne badania krwi;
  • Ultradźwięki narządów wewnętrznych, przede wszystkim wątroba i śledziona.

Głównymi objawami choroby, na podstawie której postawiono diagnozę, są powiększone węzły chłonne, zapalenie migdałków, hepatosplenomegalia, gorączka. Zmiany hematologiczne są wtórnym objawem choroby. Obraz krwi charakteryzuje się wzrostem ESR, pojawienie się atypowe komórki jednojądrzaste i wiroksoplazmatyczny limfocyty. Należy jednak pamiętać, że komórki te mogą pojawić się we krwi zaledwie 3 tygodnie po zakażeniu.

Podczas przeprowadzania diagnostyki różnicowej należy wykluczyć ostra białaczka, Choroba Botkina, ból gardła, błonica gardła i limfogranulomatoza, które mogą mieć podobne objawy.

Limfocyty szerokie w osoczu i atypowe komórki jednojądrzaste

Jednojądrzaste komórki i szerokie limfocyty - co to jest i czy jest to także i?

Limfocyty w osoczu u dziecka, zdjęcie

Często między tymi pojęciami pojawia się znak równości, ale z punktu widzenia morfologii komórki między nimi istnieją znaczne różnice.

Limfocyty w osoczu - są to komórki o dużej cytoplazmie i ciasnym jądrze, które pojawiają się we krwi w infekcjach wirusowych.

Jednojądrzaste komórki w ogólnej analizie krwi pojawiają się głównie w mononukleozie wirusowej. Nietypowe komórki jednojądrzaste we krwi są duże komórki z podzieloną cytoplazmą graniczną i dużym jądrem zawierającym małe jąderka.

Jednojądrzaste komórki we krwi dziecka, zdjęcie

Tak więc szczególną cechą opisywanej choroby jest tylko jej wygląd atypowe komórki jednojądrzaste, a szerokie limfocyty z nim nie może być. Warto o tym pamiętać komórki jednojądrzaste może być objawem innych chorób wirusowych.

Dodatkowa diagnostyka laboratoryjna

Dla najdokładniejszej diagnozy w trudnych przypadkach stosuje się dokładniejszy test mononukleozy: wartość miana przeciwciała do wirus Epstein-Barr lub wyznaczyć badanie PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy). Interpretacja testu krwi na mononukleozę i analiza ogólna (u dzieci lub dorosłych mają podobne parametry krwi) we krwi o podanej względnej ilości atypowe komórki jednojądrzaste dopuszcza z dużym prawdopodobieństwem potwierdzenie lub odrzucenie diagnozy.

Pacjenci z mononukleozą są również przepisani testom serologicznym Zakażenie HIV (krew na HIV), ponieważ może to spowodować wzrost stężenia komórki jednojądrzaste we krwi. Kiedy identyfikujesz objawy ból gardła Zaleca się wizytę u lekarza laryngologa i faryngoskopia w celu określenia etiologii zaburzenia.

Jak nie zarazić się chorym dzieckiem dorosłym i innym dzieciom?

Jeśli rodzina jest zarażona mononukleozą wirusową, trudno będzie nie złapać innych członków rodziny z powodu faktu, że po pełnym wyzdrowieniu pacjent w dalszym ciągu okresowo izoluje wirusa do środowiska i pozostaje jego nosicielem przez resztę swojego życia. Dlatego nie ma potrzeby przeprowadzania kwarantanny w pokoju pacjenta: jeśli reszta rodziny nie zostanie zainfekowana podczas choroby krewnego, bardziej prawdopodobne jest, że infekcja wystąpi później.

Infekcyjna mononukleoza, leczenie

Jak leczyć i jak leczyć wirus Epstein-Barr u dorosłych i dzieci?

Leczenie zakaźnej mononukleozy u dzieci, a także symptomatologii i leczenia wirus Epstein-Barr dorośli nie mają fundamentalnych różnic. Podejścia i leki stosowane w terapii są w większości przypadków identyczne.

Objawy wirusa Epstein-Barr

Nie ma specyficznego leczenia dla opisanej choroby, ani nie istnieje ogólny schemat leczenia lub lek przeciwwirusowy, który mógłby skutecznie zwalczać wirusa. Z reguły choroba jest leczona ambulatoryjnie, w ciężkich przypadkach klinicznych pacjent jest umieszczany w szpitalu i zaleca się odpoczynek w łóżku.

Wskazania do hospitalizacji obejmują:

  • rozwój powikłań;
  • temperatura powyżej 39,5 stopnia;
  • zagrożenie uduszenie;
  • objawy zatrucie.

Leczenie mononukleozy odbywa się w następujących obszarach:

  • mianowanie leki przeciwgorączkowe (dla dzieci Paracetamol lub Ibuprofen);
  • za pomocą lokalne leki antyseptyczne do leczenia angina z mononukleozą;
  • lokalny niespecyficzna immunoterapia narkotyki IRS 19 i Imudon;
  • mianowanie środki odczulające;
  • terapia witaminowa;
  • po wykryciu uszkodzenia wątroby, polecam preparaty żółciopędne i hepatoprotekcyjne, zalecana jest specjalna dieta (lecznicza tabela diety №5);
  • umawianie jest możliwe immunomodulatory(Viferon, Anaferon, Imudon, Cycloferon) wraz z leki przeciwwirusowe aby uzyskać jak najlepszy efekt;
  • antybiotykiz mononukleozą (tabletki Metronidazol) są przepisywane jako zapobieganie rozwojowi powikłań mikrobiologicznych w obecności intensywnego zapalenia części ustnej gardła (seria antybiotyków penicylinowych w mononukleozie zakaźnej nie przypisano ze względu na wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia ciężkie alergie);
  • podczas przyjęcia antybiotykiudostępnij probiotyki (Narine, Acipole, Primadofilus);
  • w przypadku ciężkiej choroby hipertoksycznej z ryzykiem asfiksji, przedstawiono 7-dniowy cykl prednizolonu;
  • z wyraźnym obrzękiem krtani i rozwojem trudności z oddychaniem, zaleca się tracheostomiai przeniesienie pacjenta do sztuczna wentylacja;
  • jeśli zostanie zdiagnozowane pęknięcie śledziony, splenektomiaw sytuacjach awaryjnych (konsekwencje zerwania śledziony bez zapewnienia wykwalifikowanej opieki mogą być śmiertelne).

Prognozy i konsekwencje mononukleozy

Pacjenci, którzy zostali zainfekowani mononukleozą wirusową, zwykle mają korzystne rokowanie.

Terminowe przewidywanie mononukleozy

Należy zauważyć, że głównym warunkiem braku powikłań i niekorzystnych konsekwencji jest szybkie wykrycie białaczka i ciągłe monitorowanie zmian w morfologii krwi. Niezwykle ważne jest również monitorowanie dobrostanu pacjentów, dopóki nie zostaną w pełni wyleczeni. W toku badań naukowych ujawniono:

  • temperatura ciała powyżej 37,5 stopni utrzymuje się przez około kilka tygodni;
  • objawy ból gardłaa ból gardła utrzymuje się przez 1-2 tygodnie;
  • stan węzłów chłonnych normalizuje się w ciągu 4 tygodni od wystąpienia choroby;
  • dolegliwości związane z sennością, zmęczenie, osłabienie można wykryć przez kolejne 6 miesięcy.

Chore dzieci i dorośli wymagają regularnego badania kontrolnego w ciągu sześciu miesięcy, z obowiązkowym regularnym badaniem krwi.

Komplikacje są na ogół rzadkie. Najczęstsze konsekwencje są zapalenie wątroby, żółtaczka skóry i ciemnienie moczu, a najpoważniejszą konsekwencją mononukleozy jest pęknięcie śledziony, które powstaje z powodu małopłytkowość i przerost kapsułki narządu i wymagający nagłej operacji. Pozostałe powikłania związane są z rozwojem wtórnej infekcji paciorkowcowej lub gronkowcowej, rozwojem zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, uduszenie, ciężkie formy zapalenie wątroby i śródmiąższowe obustronne naciekanie płuc.

Skuteczne i swoiste zapobieganie opisanej chorobie nie jest obecnie opracowywane.

Zagrożenia podczas ciąży

Poważne zagrożenie stanowi choroba w czasie ciąży. Wirus Epstein-Barra może zwiększyć ryzyko przedwczesnego przerwania, prowokować hipotrofia płodu, a także powodować hepatopatię, zespół zaburzeń oddechowych, nawracająca chroniosepsja, zmiany w układzie nerwowym i narządach wzroku.

Kiedy wirus jest zainfekowany podczas ciąży, prawdopodobieństwo infekcji płodu jest bardzo wysokie, co może być później główną przyczyną limfadenopatia, trwały stan podgorączkowy, zespół przewlekłego zmęczenia i hepatosplenomegalia dziecko.