Rodzaje wirusów opryszczki

Opryszczka scharakteryzowano w medycynie jako zespół chorób pochodzenia wirusowego, których czynnikami sprawczymi są patogenne antygeny z klasyfikacji herpeswirusów. Patologie różnią się charakterem przebiegu i objawami klinicznymi, ponieważ istnieje aż 8 rodzajów opryszczki, a każda z nich staje się winowajcą pewnej choroby. Niemniej jednak większość patologii jest podstawową cechą wspólną - jest to uszkodzenie skóry, narządów wewnętrznych lub błon nerwowych przez szybko rozprzestrzeniające się formacje bąbelków. To z tego powodu, że patologie, które powodują infekcje opryszczki, i otrzymała charakterystyczną nazwę - "skradanie się", "choroby pełzające".

Dolegliwości słuchowe wspólne dla większości naszych ludzi - gorączka na ustach, aw niektórych przypadkach na narządach płciowych - stanowią tylko część tej listy dolegliwości i bardzo poważne, reprezentowane przez te wirusy. Podstępność infekcji herpetycznych polega na tym, że patologie mogą się powtarzać bez zewnętrznych objawów, potajemnie niszcząc ważne systemy życiowe organizmu. Ponadto, po zainfekowaniu patogennym wirusem z klasyfikacji opryszczki, dana osoba staje się jego posiadaczem przez całe życie.

Herpeswirusy są uporczywymi osobnikami, które komfortowo istnieją w obrębie własnego gospodarza, po umocnieniu się w komórkach nerwowych w mózgu lub rdzeniu kręgowym, wprowadzając swój genom do DNA ludzkich makrocząsteczek. Przez długi czas mogą nie wykazywać agresji i nie przeszkadzać osobie z wybuchami otwartej patogenezy. Ale w sprzyjających warunkach, gdy układ odpornościowy zawiedzie, antygeny wychodzą ze zwojów i zaczynają powodować "uderzenie" w tkanki ludzkiego ciała, powodując silną reakcję zapalną. Współczesna medycyna została zbadana i udowodniona, że ​​ludzie, którzy są herpeswirusami, oprócz głównej choroby opryszczki, mogą stać się ofiarami jej poważnych konsekwencji:

  • opryszczka poważnie wpływa na stan ciąży - w przebiegu aktywnym może powodować poronienie, nieprawidłowy rozwój płodowy, zanik płodu, zakażenie dziecka nawet w czasie ciąży i rozwój ciężkich powikłań;
  • w obecności CID (patologie obniżoną odporność), wywołane przez cytopatycznych retrowirusów, wirusów opryszczki patogeneza skomplikować immunosupresji kliniczne - przyczynia się do przyspieszenia powielania retrowirusowych antygenów;
  • opryszczki typu 2 w połączeniu z mykoplazmozy, chlamydiozie i podobnych patologii może stać się sprawcą złym rokowaniem - rozwój nowotworu złośliwego.

Herpes simplex typ 1

Do grupy prostych opryszczek należą dwa typy antygenów - 1 (HSV-1 / HSV-1) i 2 typy (HSV-2 / HSV-2). Pierwszy typ jest czynnikiem sprawczym zmian opryszczki głównie na powierzchni czołowej, główny „docelową” tego typu agresorami w tym przypadku T strefy - górnej i dolnej wargi, skóra pod nosem oraz przednich części zatok nosowych, podbródek nieco mniej infekcji może objawiać się na błonach śluzowych jama ustna. W medycynie takie choroby są określane jako opryszczka wargowa, która jest tłumaczona z łaciny - "wargowy".

Główna część infekcji występuje we wczesnym dzieciństwie osoby. Pierwsza patogeneza występuje zwykle natychmiast, w ciągu 3-14 dni po wystąpieniu zakażenia. Objawy pierwotne mają wyraźny obraz kliniczny - ciężkie wysypki, gorączkę i zaburzenia ogólnego samopoczucia. Następnie choroba przekształca się w stan nawrotowy, podczas którego nastąpi przemiana remisji z zaostrzeniami. Epizody zaostrzenia są zawsze związane ze zmniejszeniem funkcji odporności, w wyniku czego infekcja przekształca się w fazę aktywną. Oprócz standardowej lokalizacji, w niektórych przypadkach infekcja opryszczkowa może wystąpić nietypowo dla miejsc HSV-1:

  • na zewnętrznych narządach płciowych osoby, w tym śluzowych powierzchni narządów płciowych;
  • w jamie ustnej - podobna patogeneza występuje częściej u dzieci i jest diagnozowana jako opryszczkowe zapalenie jamy ustnej;
  • na szyi, błony śluzowe narządów wzroku, na palcach lub palcach;
  • na górnych powierzchniach osłonek mielinowych włókien nerwowych.

W przypadku antygenów opryszczki pospolitej pewne kryteria są nieodłączne:

  • właściwością neurotropizmu jest zdolność herpeswirusa do wybierania tkanek układu nerwowego jako narządu docelowego i wpływania na ich strukturę;
  • właściwość wysokiej neuroinwazyjności - antygen może powodować powstawanie poważnej patogenezy w ośrodkowym układzie nerwowym;
  • właściwość ucisku aktywności fagocytarnej - infekcja przygnębiająco wpływa na fagocyty (komórki układu immunologicznego), co uniemożliwia ich całkowite przetworzenie i usunięcie z organizmu.

Ze względu na wirusa opryszczki 1 w postaci specyficznych właściwości, takich jak zdolność tropizm i fagocytów spowodować niepowodzenie obcy obiekt jest zamocowany swobodnie w mózgu, co pozwala na to przez długi czas w fazie opóźnienia. Ta zdolność adaptacyjna tego patogennego czynnika zostaje przedłużona w komórkowych strukturach funkcjonalnych układu nerwowego, przy zachowaniu aktywności - staje się czynnikiem masowego rozpowszechnienia HSV-1 wśród populacji.

Choroba przebiega w epizodycznym rytmie, gdzie etap remisji zastępowany jest stanem nawrotu. Okresy zaostrzenia podczas normalnej pracy mechanizmu ochronnego są rzadkie - około 1-3 razy w ciągu 12 miesięcy. Objawy kliniczne zwykle zanikają przez 7 dni, maksymalnie 10 dni. W przypadku problemów odpornościowych, przerwy między remisją a nawrotem są zmniejszone, a częstość patogenezy w postaci wyraźnej może wynosić 4-6 razy w ciągu 1 roku lub dłużej.

Objawy kliniczne HSV-1 / HSV-1

Objawy w dzieciństwie mogą różnić się od objawów wirusa opryszczki typu 1 podczas dorosłego okresu życia. To jest bardziej, aby zlokalizować fokus. Małe dziecko, na przykład, jest częściej dotknięte pęcherzykami warg i jamy ustnej, podczas gdy objawy pojawiają się głównie przeciwko nieżytowi. U dorosłych, oprócz twarzy strefie T, opryszczka w indywidualnych przypadkach wybiera trudny obiekt do zniszczenia - przednich narządów wzroku, na przykład, spojówki i rogówki oka. Czasami ogniska opryszczki wywołane przez opryszczkę typu 1 występują w miejscu wspólnym dla HSV-2, na skórze zewnętrznych narządów płciowych. Nieklasyczne lokalizacja w bezpośrednim miejscu pojawia się głównie po stosunku doustnego, kiedy główne źródło zakażeń pojawił pobliżu partnera, który w tym czasie obejmowały wysypkę w ustach lub patogenezie utajony opryszczki fazy aktywnego życia.

Objawy pierwotne, a mianowicie objawy pierwszego zakażenia, są dość wyraźne w porównaniu z kolejnymi nawrotami. Oprócz drobno bulgotowych wysypek, wyrażają je typowe objawy charakterystyczne dla zatrucia, są to:

  • wzrost temperatury;
  • osłabienie, spadek siły;
  • ból mięśni lub wspólny ból;
  • bóle głowy.

Diagnoza HSV-1

Opryszczka prosta. typ 1

Aby dokładnie ustalić występowanie w zapalnej patogenezie wirusa opryszczki pospolitej, pierwszego typu, a nie HSV-2, w laboratorium pobiera się krew (materiałem do badań może być również mocz lub ślinka) pacjenta. Następnie materiał biologiczny należy przebadać pod kątem obecności antygenu i obecności przeciwciał (IgM, IgG), co umożliwia ustalenie fazy zakaźnej patogenezy (ukrytej, ostrej, przewlekłej). W praktyce medycznej stosuje się metodę immunoenzymatyczną (ELISA) i metodę genetyczną molekularną (PCR) do wykrywania wirusów opryszczki.

Przeciwciała IgM i IgG do opryszczki pospolitej

  1. Przeciwciała, które są wskazane przez skrót "IgM" w analizie ELISA, powstają podczas pierwotnego zakażenia. Pojawienie się immunoglobulin-M jest spowodowane przez reakcję limfocytów beta na pierwszy "znajomy" z obcym ciałem. Przeciwciała IgM wykrywa się w surowicy krwi między 7 a 14 dniem po wystąpieniu infekcji, a po 90 dniach pozostają one w ciele. Czasami około 10-30% przypadków z już przewlekłą opryszczką, która ma znaczące "doświadczenie" istnienia w swoim gospodarzu, IgM można również wykryć w analizie, jeśli czynnik wirusowy znajduje się w fazie zwiększonej aktywności.
  2. Białka kategorii G, które pojawiają się w stanie «IgG» Analiza syntetyzowany w zakażonym organizmie od 14 dni po wprowadzeniu antygenu (HSV-1 i HSV-2) i są obecne w osoczu krwi w czasie, ale w różnych stężeniach. Najwyższy stopień przeciwciał tej klasyfikacji będzie miał miejsce podczas reaktywacji patogenu.
  3. Immunoglobuliny-M nie przechodzą przez miejsce dziecka w czasie ciąży, ale przeciwciała-G przeciwnie, dostają się do łożyska w znacznym stężeniu. Tak więc, jeśli obecność przeciwciał danego typu u przyszłej matki ma pozytywny wynik, wskazuje to na gotowość organizmu pod względem zapewnienia ochrony przed infekcją płodu infekcją herpesiralną, jeśli kobieta w ciąży przypadkowo stała się ofiarą infekcji.
  4. Białka immunoglobulin-M stwarzają warunki do rozpoczęcia obrony immunologicznej, ale same w sobie nie mogą wpływać na eliminację wirusa. Jeśli chodzi o przeciwciała IgG, są one podstawą do tworzenia odporności humoralnej i kluczowego elementu, który pozwala organizmowi neutralizować obce czynniki.
  5. Ostro podwyższone wartości IgG, jeśli obecność wirusa opryszczki została potwierdzona przez PCR, wskazują na intensywność układu odpornościowego, innymi słowy, pojawienie się, do pewnego stopnia, jego odporności na antygeny herpes simplex
  6. Małe wskaźniki IgG, jeśli metoda PCR nie ujawniła śladów zakaźnego antygenu, mówi o już przekazanej patologii, a także, że w momencie rozpoznania infekcja herpetyczna była w stadium opóźnienia.

Ciąża i opryszczka typu 1

Początkowo płeć żeńska ma większe prawdopodobieństwo zarażenia się opryszczką niż mężczyźni. Jako dowody badań klinicznych wykazują największą lukę do opryszczki, zarówno pod względem pierwotnej infekcji i wyglądu nawrotu na tle już istniejącej choroby herpetic, każda osoba ma w tej chwili, kiedy, z jakichkolwiek przyczyn, jego układ odpornościowy jest w depresji. Czynnik ciąży w pewien sposób narusza stałość homeostazy. W czasie ciąży organizm ulega ekstremalnym zmianom na poziomie hormonalnym, występują częste toksyny, stężenie hemoglobiny we krwi może poważnie upaść itd. Wszystko to wpływa na brak równowagi mechanizmu ochronnego i daje swobodę wnikania w infekcję lub jej aktywacji.

Zakażenie jednym rodzajem infekcji z nomenklatury prostej opryszczki, jak również manifestacja objawów klinicznych w okresie, w którym kobieta nosi dziecko w macicy, mają wiele niuansów, są to:

  • pojawienie się wargowej opryszczki u kobiet w ciąży na etapie klinicznej ekspresji podczas ciąży ma pewien wpływ na narządy płciowe, w zwykłym stanie taki efekt HSV-1 jest mało prawdopodobny;
  • patogenny antygen, będąc w aktywnej postaci, jest zdolny do penetracji błony łożyska, co ma negatywny wpływ na elementy strukturalne płodowej tkanki nerwowej, które tworzą centralny układ nerwowy dziecka;
  • Obecność odporności zakaźnego wytworzonym przeciw HSV-1, nie chroni kobiet z pierwotnego zakażenia wirusem opryszczki narządów płciowych zewnętrznej (HSV-2), które jest bardziej agresywne działanie na płód lokalizacji zakaźnego naciskiem pobliżu jej położenia;
  • Zakażenie jednym rodzajem opryszczki, które wystąpiło we wczesnych stadiach ciąży, zwiększa ryzyko nieprawidłowego rozwoju płodu;
  • wirus tego typu antygenu, który infiltrował ciało kobiety w ostatnim trymestrze ciąży, w przeważającej liczbie przypadków prowokuje infekcję dziecka w momencie porodu.

Jak leczyć 1 rodzaj opryszczki?

Na początek należy zauważyć, że wirusy herpes simplex mają szczególny charakter, dlatego warto wziąć pod uwagę następujące szczegóły:

  • Bezwzględna eliminacja antygenu HSV-1 nie może zostać osiągnięta, nawet przy użyciu w tym celu leków antywirusowych;
  • nie ma leków zapobiegających infekcji;
  • preparaty medyczne, które zawierają substancje antybiotyczne, nie mają absolutnie żadnego aktywnego działania na czynniki wywołujące choroby opryszczki;
  • patologie wirusowe wynikające z HSV-1 nie wymagają terapii immunostymulacyjnej, jeśli nawroty występują rzadko i występują w łagodnej postaci.

Jednym z leków szeroko stosowanych w praktyce medycznej są leki na bazie acyklowiru, substancji czynnej o działaniu selektywnym, bezpośrednio wpływające na oba typy opryszczki pospolitej. Wytwarzane są w różnych postaciach dawkowania - w postaci maści, tabletek, liofilizowanego proszku, aby wytworzyć iniekcję IV. Zastosowanie tych preparatów umożliwia uzyskanie takiego działania przeciwwirusowego jak:

  • tłumienie działalności herpetycznej;
  • zmniejszenie czasu trwania patogenezy w objawach klinicznych;
  • zapobieganie częstym nawrotom choroby.

Herpes simplex typ 2

Ciało obce, które wywołuje ogniska w obszarze zewnętrznych narządów płciowych oraz w obszarze wokół odbytu, nazywa się terminologią medyczną jako HSV-2 / HSV-2. To znaczy, zakaźna patogeneza powoduje prostą opryszczkę, ale 2 typy. W niektórych przypadkach region zmiany może mieć nieklasyczną lokalizację. Infekcja HSV-2 w przeważającym sensie następuje po bliskości z nosicielem wirusa.

W przypadku patogenezy klinicznej, która była wynikiem penetracji czynnika wirusowego tej odmiany, jego osobliwości:

  • odsetek pacjentów seropozytywnych w opryszczce typu 2 wzrasta w okresie największej aktywności seksualnej (20-40 lat);
  • częstość występowania u kobiet i mężczyzn jest znacząco różna: w około 86% przypadków zakażenie zdiagnozowano u kobiet, reszta (14%) to mężczyźni z HSV-2;
  • Odporność infekcyjna, uformowana na pierwszą odmianę opryszczki, nie chroni przed klęską ciała przez drugi typ antygenu;
  • kliniczne objawy dermatologiczne (wysypka pęcherzowa, pieczenie i swędzenie), zlokalizowane na obszarach międzyogniskowych, w większości przypadków (o 80%) świadczą o fetorycznej infekcji wirusem typu 2;
  • atypowa patogeneza lub utajone objawy HSV-2 są obserwowane w określaniu specyficznych białek z klasy immunoglobulin-G u 80% pacjentów zakażonych opryszczką typu 2;
  • wirusy typu 2 w klasie prostej opryszczki częściej wywołują nawroty niż infekcje typu 1;
  • winą HSV-2 jest możliwość (15%) na raka złośliwego w narządach rozrodczych męskich i żeńskich narządów rozrodczych, głównie w tkankach dolnego odcinka macicy (w szyi) oraz struktur prostaty, więc ludzie z rodnych form opryszczki koniecznie położyć się regularne inspekcje w onkologii;
  • drugi rodzaj wirusowych infekcji narządów płciowych, które występują u kobiet, powoduje częste procesy zapalne nie tylko zewnętrznych narządów płciowych, ale także wewnętrznych, które mogą prowadzić do niepłodności i przerwania ciąży.

Oznaczanie immunoglobuliny G (IgG) dla HSV-2

2. rodzaj opryszczki

Technika diagnozowania zakażenia HSV-2 jest podobna, podobnie jak w przypadku pierwszego patogena opryszczkowego. Przejście analizy na obecność przeciwciał IgG przeciwko tej kategorii wirusa w organizmie powinno być integralną procedurą dla wszystkich kobiet, które planują zajść w ciążę w najbliższej przyszłości. Dzięki odpowiednim czasie diagnozy podstępny wirus opryszczki typu 2, oraz oceny narządów rozrodczych, które mogłyby mieć wpływ wirusa, jak również czas leczenia, by móc uniknąć patologii ciąży i płodu powikłań rozwojowych.

Aby zdać taką diagnozę zaleca się nie tylko kobietę, ale i przyszłego ojca. Jeżeli przeciwciało G (IgG) zostało znalezione u mężczyzny, będzie on musiał dodatkowo oddać ejakulat (plemnik) do testu PCR, aby upewnić się, że nie ma infekcji w nasieniu.

Ciąża i opryszczka 2 rodzaje

Zgodnie z faktami medycznymi przedstawionymi w naukowych publikacjach na temat neonetologii, HSV-2 są bezpośrednio związane z niekorzystnym przebiegiem ciąży. Stwierdzono, że obecność infekcji wirusem opryszczki, w aktywnej postaci, kobiety w ciąży, na przykład podczas pierwszego zakażenia lub zaostrzenia choroby nawrotowej, sprzyja aborcji płodu blaknięciu patologicznego wzrostu wartości ilości wody płodu, prowadzi do różnych wad wrodzonych dziecka. Szczególnie niebezpieczne dla życia dziecka jest zakażenie wirusem, które nastąpiło w łonie matki lub w momencie porodu. Patogeneza jest niebezpieczna, ponieważ występuje w okresie noworodkowym okresie życia dziecka, czyli w pierwszych dniach po urodzeniu, a często daje poważnych powikłań, w tym zgonu.

Jeśli dziecko zostało zarażone wirusem opryszczki HSV-2 (istnieją przypadki infekcji i HSV-1) przed lub po porodzie, jest on z rozpoznaniem „opryszczka noworodków”. Podobna patogeneza jest rzadko wykrywana, w około 1 przypadku 2 tysięcy noworodków. Ale infekcja objawia się w agresywny sposób, jak urządzenie odpornościowy dziecka jest wciąż niedoskonałe i zbyt słaba, by oprzeć się wirusa opryszczki. Według statystyk, śmiertelność wśród niemowląt z noworodkowym widzenia opryszczki jest zbyt wysoka i wynosi około 50-70%, a przy korzystnym wyniku, tylko 1/2 dzieci udaje się uniknąć powikłań neurologicznych po cierpi na chorobę.

Terapia opryszczki typu 2

Środki terapeutyczne są takie same dla dwóch rodzajów opryszczki, należących do klasy prostej opryszczki. To zastosowanie acyklowiru do zewnętrznego leczenia zmian i jego wewnętrznego zastosowania do głębokiego "oczyszczenia" antywirusowego. Ponieważ HSV-2 wywołuje częściej ponownie kryzys i klinicznego przebiegu nawrotów może być ciężkie tak, że jeśli jest to konieczne, w obecności ciężkich i wielokrotnych zaostrzeń pacjenta mianowanych środków o właściwościach immunostymulujące. Ponadto, pacjent określone kompleksy witaminowe i użyteczne dodatki do żywności (dodatkami) w celu poprawy stanu odpornościowego, i specjalnego soli fizjologicznej dożylnie w celu oczyszczenia krwi toksyczne produkty przemiany materii opryszczki.

Wirus Herpes simplex typu 3

W medycynie ten typ infekcji herpetic nazywany jest wirusem Varicella-Zoster (VVZ, Varicella Zoster). Jest czynnikiem sprawczym tak dobrze znanych patologii, takich jak ospa wietrzna i półpasiec (opryszczka). Infekcja jest przenoszona drogą powietrzną kropelkową lub metodą domowników kontaktowych. Większość dzieci cierpi na ospę wietrzną w młodszej grupie przedszkola. Choroba przebiega w wyraźnej postaci, ale dzieci zwykle z łatwością ją tolerują. Po początkowym zakażeniu wirusem Varicella-Zoster wirus jest trwale utrwalony w komórkach nerwowych i pozostaje w ciele przez całe życie.

Wirus Varicella Zoster pod mikroskopem

Jeśli chodzi o półpasiec, jest to wtórna choroba występująca u osoby, która wcześniej cierpiała na wietrzną ospę wietrzną. Innymi słowy, patogeneza to nawrót opryszczkowego wirusa Varicella Zoster nabytego w dzieciństwie. Do czasu zaostrzenia przez długi czas wirus zachowuje nieaktywną formę istnienia, a bodziec do jego reaktywacji jest pewnym czynnikiem, który uszkadza układ odpornościowy. Ze względu na zmniejszoną odporność, system herpes-3 zostaje przerwany, a antygen przechodzi poza komórkę nerwową, przemieszczając się wzdłuż nerwów do powierzchni skóry. Tak więc główny cel zmiany jest zlokalizowany dokładnie na powłoce ciała.

Objawy ospy wietrznej

Objawy pierwotnej choroby pojawiają się mniej więcej po 2 tygodniach od kontaktu ze źródłem opryszczki typu 3. Wysokie prawdopodobieństwo "złapania" wirusa w dzieciństwie występuje u dzieci uczęszczających do przedszkola. Dziecko, które jest ograniczone do komunikowania się w dużej grupie, rzadko jest zarażone ospą wietrzną. Szczęśliwi rodzice są przedwcześnie szczęśliwi, że ich dzieci przeszły chorobę. Bez odporności zakaźnej dziecko osiągające wiek dorosły ma duże szanse na zarażenie się Varicella Zoster, które będzie przewożone wiele razy trudniej. W tym przypadku pierwotna patogeneza u dorosłego często powoduje poważne powikłania narządów wewnętrznych, na przykład serca.

Obraz kliniczny z ospą wietrzną:

  • temperatura wzrasta do 38-39 stopni;
  • ciało zaczyna swędzić;
  • Pierwsze małe bąbelki pojawiają się na skórze, która z biegiem czasu nieznacznie się powiększa;
  • formacje pęcherzykowe rozprzestrzeniają się po całym ciele, po czym następuje uwolnienie surowiczego wysięku, po którym następuje tworzenie się skorup;
  • czas trwania choroby - do 14 dni.

Objawy półpaśca

Choroba objawia się u osoby, która ma przewlekłą infekcję VG-3 w organizmie. Wtórna aktywacja opryszczkowego antygenu z tej klasy jest wynikiem zmniejszonej odporności. Powtarzający się nawrót zawsze powoduje chorobę zwaną półpaśca. Zaostrzenia mogą występować wielokrotnie, jeśli mechanizm immunologiczny jest w stanie ciągłego depresji. Według wskaźników statystycznych główna część zachorowalności przypada na grupę wiekową osób po 50 latach. Zakażenie łatwo przenosi się na osoby, które nie cierpiały na ospę wietrzną w dzieciństwie.

Obraz kliniczny z herpes zoster:

  • wzdłuż procesu nerwowego, w sąsiedztwie przyszłego obszaru zmiany, pojawiają się nieprzyjemne odczucia w postaci swędzenia, pieczenia, silnego bólu, uczucia raspiraniya i mrowienia itp.;
  • na tle bolesności, temperatura ciała zwykle rośnie, pojawia się ogólne złe samopoczucie;
  • w ciągu 1-3 dni po przejściu bolesnych objawów, obszary problemowe stają się czerwone i puchną;
  • Po przekrwieniu i opuchnięciu przez 1,5 dnia, skóra zaczyna być opryskiwana formacjami pęcherzykowymi wypełnionymi wodnistą zawartością;
  • proces całkowitej regeneracji zajmuje w zasadzie od dwóch do trzech tygodni.

Do następstw pozajelitowych półpaśca zalicza się zapalenie zwojów (węzłów nerwowych). W leczeniu tej patologii stosuje się leki antywirusowe o działaniu bezpośrednim, leki immunomodulujące, terapię witaminową, leki z serii NLPZ. Odpowiednią terapię przypisuje się pacjentowi jedynie poprzez przejście podstawowych procedur diagnostycznych, aby dokładnie potwierdzić udział Varicella-Zoster w patogenezie, która powstała.

Herpes simplex virus type 4

Antygeny opryszczki typu 4 w medycynie klasyfikuje się jako odrębną klasę wirusów limfotropowych z klasyfikacji Epsteina-Barra. Zakażenie występuje głównie w dzieciństwie lub w młodym wieku. Infekcja wywołuje ostrą chorobę o etiologii wirusowej, którą nazywa się mononukleozą zakaźną. Bolesnemu etapowi towarzyszą zmiany w gardle jamy ustnej, węzłach chłonnych, wątrobie i tkankach śledziony. Plus, opryszczka typu 4 wpływa na jakość krwi.

Zakażenie, jak już zauważono, jest szczególnie podatne na zagrożenia dla młodych ludzi. Ciało obce dostaje się do organizmu drogą powietrzną, drogą kontaktową (poprzez zabawki, sztućce itp.), A także poprzez kontakt oragenitalny. Odstęp czasowy od pierwszej infekcji do patogenezy klinicznej wynosi od 5 dni do 7 tygodni.

Objawy zakażenia Epstein-Barr

Wirus Epstein-Barra u dziecka

Antygen limfotropowy określa się za pomocą analizy PCR. Jeśli test osoby wykazuje pozytywny wynik, pacjent powinien zostać natychmiast obserwowany przez trzech lekarzy - immunologa, lekarza chorób zakaźnych, laryngologa. Choroba może być leczona bez większych trudności i może również przejść bez niej (niezalecane).

Objawy kliniczne w mononukleozie opryszczkowej:

  • nagły "skok" temperatury do krytycznych wartości - 38-40 stopni (można utrzymać wystarczająco długo dla całej choroby);
  • ból w gardle, bóle mięśni, ból stawów, ból głowy, niestrawność;
  • szybkie zmęczenie, utrata siły, senność (objawy te mogą utrzymywać się przez długi czas po wyleczeniu);
  • objawy zapalenia krtani i ostrego zapalenia krtani - obrzęk błony śluzowej i dyskomfort w środkowej krtani (w części ustnej gardła), migdałki pokryte brudną białą powłoką;
  • obecność formacji pęcherzykowych na skórze i błonach śluzowych, które same znikają trzeciego dnia;
  • analizy pokazują obecność w krwiobiegu zmodyfikowanych wirusowo limfocytów - jednojądrzastych.

Opryszczka typu 4 na zasadzie indywidualnej jest w stanie dać komplikacje, w szczególności ich wygląd jest bardziej podatny na ludzi z niedoborami odpornościowymi w stopniu umiarkowanym i ciężkim. Konsekwencje poinfekcyjne obejmują zapalenie ucha, zapalenie zatok szczękowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, niedokrwistość hemolityczną, zapalenie wątroby.

Wirus opryszczki pospolitej typu 5

Ten typ opryszczki to rodzina cytomegalii (HCMV-5, ludzki wirus opryszczki typ 5). Patogeneza, sprowokowany przez zakażenie wirusem cytomegalii rodzaju, co do zasady, charakteryzuje powolny i ukrytych prądów. Zakażenie następuje zgodnie z klasycznym systemie herpeswirusów - metoda kropli optoelektronicznym domowego za, drogą płciową z wirusa zakażenia transfuzji krwi biorcy podczas procedury. Ponadto wirus może zaatakować dziecko w macicy lub wejść do niemowlęcia z mlekiem matki.

Etiologię środka wirusowego określa się przez badanie cytologiczne moczu i śliny pacjenta, w czasie których wykrywane są duże jednostki komórkowe z inkluzją cytoplazmatyczną, nazywane są cytomegalią.

Objawy zakażenia wirusem cytomegalii (HCMV-5)

Przy początkowym okresie infekcji, przed głównym patogeneza (przed wystąpieniem objawów) rozciąga się średnio 2 miesiące, po której pojawiają się objawy kliniczne (mogą nie występować wcale) i bardzo podobna do charakteru objawów typowych SARS:

  • jest ogólne złe samopoczucie, letarg, słabość;
  • temperatura ciała jest zwykle wysoka;
  • pojawia się ból głowy, bolesność mięśni i stawów;
  • w gardle występują bolesne odczucia, ale węzły chłonne nie są przerośnięte ani nieznacznie powiększone, w migdałach nie ma ropnych wtrąceń i surowiczych powłok.

Cytomegalowirusy mogą przenikać do tkanek nerek, trzustki, śledziony, wątroby, płuc i innych narządów wewnętrznych, w tym w ośrodkowym układzie nerwowym, zakłócając ich funkcjonowanie. Wirusy opryszczki typu piątego są szczególnie zagrożone podczas ciąży. W stanie aktywnej czynności życiowej infekcja atakuje płód nawet w okresie prenatalnym, co może powodować nieprawidłowy rozwój, deformacje, wady wrodzone narządów.

Jak każdy rodzaj opryszczki w aktywnej postaci, cytomegalowirus jest często odpowiedzialny za przedwczesne poronienia, patologiczny przebieg ciąży, wysoką śmiertelność noworodków. Dziecko, które urodziło się z obecnością wirusa cytomegalii, pojawia się głównie z poważnymi patologiami:

  • hipoplazja mózgu;
  • upośledzenie wzroku;
  • wady aparatu słuchowego;
  • wrodzone zapalenie płuc,
  • zmiany przewodu żołądkowo-jelitowego;
  • ogniska skórno-zapalne na ciele.

Diagnostyka HCMV-5

W celu określenia wirusa cytomegalii stosuje się badanie laboratoryjno-instrumentalne, a mianowicie:

  • badanie ultrasonograficzne naczyń płodowych (wkładki wewnątrzmaciczne);
  • cytologiczne badania materiału biologicznego pacjenta (mocz, ślina, wydzieliny pochwy lub cewki moczowej, endometrium i skrobania pr.) w obecności komórek cytomegalic przez electromicroscopy;
  • wykrywanie fragmentów DNA wirusowego antygenu przez łańcuchową reakcję polimerazy (PCR);
  • prowadzenie testu ELISA do wykrywania przeciwciał IgM i IgG przeciwko wirusowi cytomegalii.

Na podstawie wyników badań materiałów biologicznych lekarz decyduje, czy kontynuować ciążę z kolejną terapią pacjenta, czy też o potrzebie przeprowadzenia zabiegu aborcji ze względu na wysokie ryzyko nieprawidłowego rozwoju wewnątrzmacicznego.

Wirus Herpes simplex typ 6 u dorosłych

Ten typ agresora opryszczki obejmuje dwa podtypy, są to wirusy 6A i 6B opryszczki. Dwa antygeny mają podobną charakterystykę morfologiczną, ponad 95%. Jednak opryszczka 6A jest ściśle związana z pojawieniem się stwardnienia rozsianego u dorosłych, ponieważ udowodniono, że odgrywa kluczową rolę w pokonaniu osłonek mielinowych mózgu. Ciało obce podtypu 6B jest prowokatorem chorób wieku dziecięcego - różyczki dziecięcej i wirusowego zapalenia mózgu.

Stwardnienie rozsiane i wirus opryszczki 6A

Objawy stwardnienia rozsianego jako wirusa typu 6A

Stwardnienie rozsiane oznacza patologię autoimmunologiczną, która charakteryzuje się demielinizacją komórek glejowych osłonki mielinowej włókien CNS pod wpływem czynników zakaźnych. Nowoczesne eksperci udowodnili zaangażowania niektórych czynników zakaźnych, w tym 6 typów wirusów opryszczki w indukcji i podtrzymywania patogenezy zapalny komórek ośrodkowego układu nerwowego, co w efekcie prowadzi do rozproszonej formie rozsianego.

Warstwa mielinizowana obejmuje aksony odpowiedzialne za prawidłowy rozkład i przewodzenie impulsów nerwowych. W związku z patologicznymi procesami związanymi z niszczeniem osłonek mielinowych, elementy bliznowate - płytki - tworzą się w miejscach ognisk. Płytki mają chaotyczną lokalizację w całym OUN. Patogeneza zwyrodnieniowa-dystroficzna w strukturach nerwowych prowadzi do utrudnienia lub zablokowania ruchu sygnałów nerwowych z wiodących części układu nerwowego do pewnych narządów i układów ciała.

Objawy stwardnienia rozsianego

W zależności od ciężkości choroby i umiejscowienia ogniska sklerotycznego pacjent odczuwa pewne objawy, na przykład:

  • zmniejszenie wydajności, szybka utrata energii;
  • nieskoordynowane ruchy, utrata równowagi;
  • niestabilność, niestałość w chodzeniu, krótkotrwała parestezja;
  • zniekształcona wrażliwość na bodźce dotykowe, temperatury;
  • niewyjaśnione uczucie drętwienia, dreszczy, podskórnego pieczenia itp.;
  • brak równowagi emocjonalnej i psychologicznej (szybkie zmiany nastroju);
  • zaburzenia artykulacyjne w wymowie dźwięków;
  • przyległa bifurkacja obrazu w percepcji wzrokowej;
  • zaburzenia koncentracji, roztargnienie, problemy z pamięcią;
  • pojawienie się problemów z połknięciem jedzenia, wody, śliny (dysfagia gardłowa);
  • częste występowanie skurczów mięśni i drgawek;
  • utrata kontroli nad czynnością wypróżniania, uwalnianiem gazów jelitowych, oddawaniem moczu (nietrzymanie moczu);
  • problemy z erekcją, impotencją itp.

opryszczka 6B u dziecka

Jak leczyć opryszczkę typu 6?

Zasada środków terapeutycznych opiera się na przyjmowaniu leków z serii:

  • glukokortykosteroidy na bazie deksametazonu i metyloprednizolonu;
  • angioprotektory, przeciwutleniacze;
  • blokery agregacji płytek;
  • inhibitory enzymów proteolitycznych;
  • swoiste środki immunostymulujące (Copaxon);
  • beta-interferonogeny (Betaferon, Infibet, Altevir), promujące syntezę interferonu;
  • immunoglobuliny do iniekcji dożylnej (Octagam, Sandoglobin);

W terapii można stosować inne leki przepisane przez specjalistę na podstawie indywidualnych cech pacjenta, wieku i nasilenia patogenezy. Terminowa terapia zapewnia zapobieganie progresji choroby i poprawę stanu pacjenta.

Wirus Herpes simplex typu 7

Opryszczka, spowodowana obecnością w ciele infekcji herpetycznej typu 7, staje się częstym winowajcą ogólnego przewlekłego złego samopoczucia i nowotworów w strukturach limfatycznych. Ten typ opryszczki został stosunkowo niedawno odkryty przez wirusologów, dlatego nadal badany jest jego mechanizm działania na organizm ludzki. Ale istnieją dowody, że kombinacja 7 i 6 typów wirusów opryszczki, HNV-7 wyzwala HNV-6 aktywność, która stała się kluczowym punktem wyjścia do rozpoczęcia reakcji patologicznych - powstawanie nowotworu w tkankach limfatycznych i rozwój zespołu asteniczny.

Objawy i rozpoznanie opryszczki typu 7

Obecność zakaźnej patogenezy związanej z opryszczką typu 7 można założyć na takie objawy, jak:

  • szybkie fizyczne zmęczenie bez aktywnego obciążenia;
  • zwiększona pobudliwość nerwowa;
  • powolność, słabość, brak energii;
  • ciągły niepokój bez powodu, łzawienie;
  • przewlekły zespół depresyjny;
  • naruszenie jakości snu, problemy z zasypianiem, pojawienie się bezsenności;
  • obecność przez długi okres (sześć miesięcy lub dłużej) temperatury podgorączkowej w odstępach 37,1-38 stopni;
  • przerost węzłów chłonnych.

Diagnostyka HNV-7 opiera się na następujących działaniach:

  • otrzymywanie od pacjenta szczegółowego opisu objawów, które go dotyczą;
  • badanie fizykalne pacjenta;
  • przeprowadzenie badania PCR w celu wykrycia genomu HNV-7;
  • zastosowanie ELISA do reakcji przeciwciało-antygen;
  • Immunologiczne rozpoznanie krwi na podstawie liczby dwóch głównych grup limfocytów - B i T.

Przy potwierdzonej diagnozie wskazującej na bezpośrednią zależność wirusów opryszczki typu 7 od dobrego samopoczucia pacjenta lekarz zaleci schemat leczenia przeciwwirusowego i korekcji układu odpornościowego. Leki stosowane w celach profilaktycznych nie są obecnie opracowywane.

Wirus opryszczki pospolitej typu 8

Ludzki herpeswirus typu 8 (HHV-8 / HHV-8) jest antygenem, który powoduje uszkodzenie głównych ludzkich komórek odpornościowych. Ta infekcja charakteryzuje się utajonym pobytem w ciele, podczas gdy nosiciel wirusa nie odczuwa żadnych problemów zdrowotnych. W rzeczywistości ta infekcja nie stanowi poważnego zagrożenia dla osób o normalnym stanie odporności. Zakażenie następuje poprzez kontakt płciowy przez ślinę przy kissing wirusem, organy, za pomocą podawania leku do żyły jałowych strzykawek w bardzo rzadkich przypadkach infekcji występuje w macicy lub podczas procesu opadania.

Jedna z manifestacji typu 8 opryszczki

Niebezpieczny antygen staje się w momencie aktywacji, co ma miejsce, gdy układ odpornościowy jest przedłużony w stanie ciężkiej depresji. Predyspozycje do negatywnego wpływu wirusa to ludzie z AIDS, którzy mają ten typ opryszczki w połączeniu z HIV. Ryzyko wystąpienia negatywnego działania wirusa opryszczki typu 8 jest również u ludzi po transplantacji narządów i promieniowaniu jonizującym.

Opryszczka tej odmiany w powyższych przypadkach staje się czynnikiem wywołującym rozwój nowotworów, takich jak:

  • naczyniakomięsak Kaposiego;
  • pierwotny chłoniak;
  • chłoniak naczynikowo-grudkowy.

Angiosarcoma Kaposi

Choroba ta należy do choroby onkologicznej, w której charakterystyczny jest przebieg złośliwy. Miejsce lokalizacji naczyniakomięsaka koncentruje się głównie na powłokach skórnych osoby, błonach śluzowych, węzłach chłonnych. Mniej powszechna choroba dotyka narządy wewnętrzne. Nowotwory są licznymi węzłami i plamkami bordo, fioletu lub brązu.

W medycynie istnieją 4 klasyfikacje chorób onkologicznych:

  • klasyczny naczyniakotomia Kaposiego: Wykryta w ludzkiej męskiej starości: trzon jest często zlokalizowane na skórze kończyn dolnych (stopy i nogi), skóra z rąk, w rzadkich przypadkach wpływać powiek i błony śluzowej jamy ustnej;
  • Epidemiologiczny angiosarcoma Kaposiego: ten gatunek jest nieodłączny od osób zakażonych wirusem HIV; Onkologia dotyka czubka nosa, górnego nieba, skóry rąk, węzłów chłonnych i narządów wewnętrznych;
  • endemiczny angiosarcoma Kaposi: ta forma choroby występuje wyłącznie na kontynencie afrykańskim; cierpią z powodu odpowiedniej patogenezy onkologicznej dzieci;
  • Immunosupresyjny immunosupresożyt Kaposiego: jest to łagodny nowotwór powstający po przeszczepie nerki spowodowany pooperacyjnym leczeniem specjalnymi lekami z postaci leków immunosupresyjnych.

Zasada leczeniu mięsaka krwionośny w oparciu o metodę krioterapią radioterapii podawanie pacjentowi, a także środki o działaniu przeciwwirusowym, przeciwrakowym, działanie immunostymulujące.

Pierwotny chłoniak

Jest to dość rzadka patologia, charakteryzująca się pierwotną zmianą onkologiczną ludzkiego OUN. Pacjenci z wirusem niedoboru odporności są dotknięci rozwojem patologii. Patogeneza onkologiczna znajduje się w tkankach limfoidalnych dwóch głównych odcinków OUN - w rdzeniu kręgowym lub mózgu. Głównym leczeniem jest chemioterapia. Chirurgiczne metody terapii nie są w tym przypadku stosowane.

Chłoniak angiofoblikularny

Złośliwa onkopatogeneza jest obecnie słabo poznana, ale ustalono związek wirusów opryszczki typu 8 z rozwojem chłoniaka angiofilozowego, który jest również nazywany chłoniakiem Kastlemana. Istnieje podobny typ onkologii bardzo rzadko i tylko przeciwko HIV. Objawy raka są wyrażane w postaci silnego obrzęku węzła Virchova, wewnątrz klatki piersiowej, krezki i szyjnych węzłów chłonnych. Głównym leczeniem jest chemioterapia z zastosowaniem roztworów winkrystyny ​​i witopozydu do podawania dożylnego, chirurgicznego i radioterapii. Prognozy dotyczące powrotu do zdrowia są rozczarowujące.

Autor: lekarz-wirusolog najwyższej kategorii Aremetov Sergey Konstantinovich, Moskwa

Dekodowanie badania krwi dla typów opryszczki 1 i 2. Jakie analizy przekazano?

Opryszczka jest jedną z najczęstszych chorób wirusowych na świecie. Według statystyk, przynajmniej 90% populacji jest nosicielami tego wirusa. Objawy kliniczne są różne dla różnych typów opryszczki, choroba może objawiać się na skórze i błonach śluzowych. Badanie krwi na opryszczkę typu 1 i 2 i dekodowanie danych jest sposobem na identyfikację patogenu, określenie jego rodzaju i wybór odpowiedniego schematu leczenia.

Co to jest czynnik sprawczy?

Zakażenie może wystąpić na jeden z następujących sposobów:

  • kontakt (w tym używanie wspólnych przedmiotów życia codziennego i higieny osobistej);
  • unoszące się w powietrzu kropelki;
  • seksualne;
  • pionowe (od matki do dziecka w czasie ciąży i podczas porodu).

Po dostaniu się do organizmu wirus może nie pojawić się klinicznie przez długi czas. Ludzki układ odpornościowy utrzymuje populację patogena pod kontrolą i nie może się rozmnażać. Pierwsze objawy występują wraz ze spadkiem poziomu obrony immunologicznej, w tym podczas sezonowych niedoborów odporności. Dlatego opryszczka często towarzyszy innym chorobom wirusowym i bakteryjnym, infekcjom grzybiczym.

Pacjent może nie wiedzieć, co jest nosicielem wirusa, ale zarazić innych.

Wirus Herpes simplex typu 1

Wirus Herpes simplex pierwszego gatunku jest najczęstszym patogenem. Wnika w ludzki organizm nawet w dzieciństwie i daje okresowe nawroty.

Najczęściej choroba jest zlokalizowana na skórze twarzy i ciała i objawia się następującymi objawami:

  • zaczerwienienie skóry w miejscu aktywacji wirusa;
  • pojawienie się niewielkiej wysypki (pęcherzyki są otwierane niezależnie, a na ich miejsce powstają wrzody);
  • swędzenie i obrzęk.

Choroba objawia się lokalnie, ale niektórzy pacjenci skarżą się również na gorączkę, dreszcze, osłabienie i ból mięśni. Podczas nawrotu opryszczki pacjent jest najbardziej niebezpieczny dla innych, ponieważ patogen znajduje się w zawartości pęcherzy.

Herpesvirus type 2

Opryszczka drugiego typu odnosi się do chorób przenoszonych drogą płciową. Ponadto nadal istnieją trasy kontaktu, domowe i wertykalne. Klinicznie choroba objawia się wysypką na genitaliach i skórze ud. Badania dotyczące herpeswirusa są obowiązkowe w czasie ciąży. Wirus jest niebezpieczny dla płodu: istnieje ryzyko wystąpienia patologii, a także infekcji dziecka podczas porodu.

Kiedy powinienem iść do laboratorium?

Podczas nawrotu choroby wirus opryszczki typu 1 i 2 można określić na podstawie zwykłego badania. Charakterystyczna swędząca wysypka, która ma pewną lokalizację, jest jedynym znakiem, który będzie podstawą do postawienia diagnozy. Ponadto bąbelki często pojawiają się w tym samym miejscu, po tej samej stronie.

Przekazanie krwi do analizy laboratoryjnej jest potrzebne tylko w nielicznych przypadkach:

  1. jeśli opryszczka przejawia się niestandardowo, w formie skasowanej lub z powikłaniami;
  2. podczas planowania ciąży;
  3. jeśli potrzebujesz dowiedzieć się o okresie infekcji (na przykład w czasie ciąży, aby ocenić potencjalne ryzyko dla płodu).

Wysypka może być oznaką dużej liczby chorób zakaźnego i niezakaźnego pochodzenia. Zgodnie z badaniem krwi można określić rodzaj wirusa, upewnić się, że postawiono diagnozę i jeśli to konieczne, przepisać leczenie.

Metody oznaczania wirusa opryszczki we krwi

Istnieje kilka metod wykrywania wirusa opryszczki we krwi. Są skuteczne w kontrowersyjnych sytuacjach, a także w przypadkach, gdy choroba przebiega bezobjawowo. W trakcie nawrotu można również badać zawartość pęcherzyków, zeskrobanie skóry lub wymazy z błon śluzowych. Lekarz prowadzący określi, które testy należy wykonać, w oparciu o możliwości laboratorium i sytuację finansową pacjenta.

Istnieje kilka standardowych reguł, które pozwolą ci uzyskać najdokładniejszy wynik. Analizy zostają przeniesione do pustego żołądka. Najczęściej krew jest pobierana rano, od 8 do 10 godzin. W przededniu nie jest konieczne spożywanie tłustych potraw i alkoholu. Ponadto na wynik testów może mieć wpływ stres lub inne emocjonalne przeciążenie.

Analizę opryszczki typu 1 i 2 przeprowadza się najczęściej dwiema metodami - PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy) i ELISA (test immunoenzymatyczny). Można również stosować inne metody, w zależności od wyposażenia laboratorium i jego możliwości technicznych.

Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR)

PCR to wrażliwa reakcja, która pozwala wykryć DNA komórek wirusowych w materiale testowym. Istota metody sprowadza się do faktu, że pewien gen jest wielokrotnie kopiowany, w wyniku czego możliwe jest wykrycie obecności i rodzaju patogenu. Ważne jest, aby reakcja nie nastąpiła, jeśli DNA w materiale nie jest badane.

Reakcja łańcuchowa polimerazy umożliwia wykrycie wirusa zaraz po zakażeniu, na długo zanim choroba zacznie się manifestować klinicznie. Jest również zalecany w przypadkach, gdy konieczne jest ustalenie konkretnego rodzaju wirusa, a nie tylko jego obecność.

Laboratorium udostępnia formularze ze wskaźnikami, które można niezależnie odszyfrować. Dodatni wynik wskazuje na obecność wirusa we krwi, negatywny wynik wskazuje na brak. Jest to najbardziej wiarygodna i czuła analiza, która ujawnia nawet najmniejszą koncentrację patogenu. Reakcja łańcuchowa polimerazy daje jeden z najbardziej wiarygodnych wyników, dlatego jest uważana za kosztowną. Również w formularzach zawiera informacje o rodzaju opryszczki.

Analiza immunoenzymatyczna (ELISA)

ELISA to reakcja oparta na izolacji kompleksu antygen-przeciwciało. Wirus opryszczki typu 1 lub typu 2 jest antygenem dla ciała (obca substancja), w odpowiedzi na który układ odpornościowy wydziela specjalne białka - przeciwciała (immunoglobuliny lub Ig).

Przeciwciała są przenoszone w krwiobiegu przez ciało do ogniska choroby i tam zaczynają walczyć z infekcją. Istnieje kilka głównych klas immunoglobulin, które można wykryć w czasie analizy opryszczki:

  • IgM to pierwsze przeciwciała powstające w ciele pacjenta. We krwi pacjenta można je znaleźć w ciągu 2 tygodni od zakażenia. Ponadto białka te pojawiają się podczas przebudzenia wirusa w chronicznej opryszczce.
  • IgG są przeciwciałami, na podstawie których można mówić o przewlekłej infekcji, która była w ciele pacjenta przez długi czas. Liczba immunoglobulin tej klasy wzrasta gwałtownie wraz z następnym nawrotem opryszczki.
  • IgG przeciwko wczesnym wirusom wirusa opryszczki to białka przeciwciał, które powstają we krwi po IgM, a także wskazują na obecność choroby w postaci ostrej lub przewlekłej.
  • Ocenić i taki wskaźnik, jak awidność IgG. Charakteryzuje zdolność tej immunoglobuliny do wiązania się z wirusem i tworzenia kompleksu antygen-przeciwciało. Na początku choroby wskaźnik ten jest słabo wyrażony, ale w fazie aktywnej choroby dramatycznie wzrasta.


Odszyfruj wyniki lekarza. Każde laboratorium ma własne wskaźniki szybkości. Pacjent otrzymuje formę, w której wskazane są jego wartości przeciwciał, a także te, z których należy odpierać. Jeśli liczba immunoglobulin jest poniżej normy - wynik jest ujemny, jeśli wyższy - dodatni.

Następnie należy porównać stężenie różnych klas przeciwciał we krwi i odszyfrować dane zgodnie z tabelą:

Antygeny wirusa opryszczki pospolitej

Opryszczka narządów płciowych

Diagnostyka laboratoryjna opryszczki

Diagnostykę laboratoryjną opryszczki przeprowadza się w celu wykrycia wirusa opryszczki pospolitej (HSV). Zakażenie HSV może powodować małe bolesne pęcherze na skórze lub błonach śluzowych gardła, nosa, ust, cewki moczowej, odbytu i pochwy. Infekcja opryszczką może spowodować tylko jeden wybuch opryszczki, ale w większości przypadków zakażona osoba doświadcza okresowych nawrotów.

Istnieją dwa rodzaje HSV.

HSV typu 1 powoduje powstawanie pęcherzyków (zwanych również gorączką) na wargach. HSV-1 jest zwykle przekazywany za pomocą pocałunków lub dzielenia akcesoriów stołowych (łyżek lub widelców) z osobą mającą opuchlizny na ustach. HSV-1 może również powodować wysypki w okolicy narządów płciowych.

HSV typu 2 powoduje wysypkę pęcherzykową w okolicy narządów płciowych (opryszczkę narządów płciowych), wpływając na penis lub pochwę. HSV-2 powoduje również infekcję opryszczką u noworodków, które rodzą się w trakcie porodu w sposób naturalny od kobiet, które mają opryszczkę narządów płciowych w fazie aktywnej. HSV-2 jest zwykle przenoszony drogą płciową. Czasami HSV-2 może powodować opryszczkę warg.

W rzadkich przypadkach HSV może wpływać na inne części ciała, takie jak oczy lub mózg.

Analizy dotyczące opryszczki są najczęściej wykonywane w przypadku wysypki narządów płciowych. Czasami do badań można pobierać próbki płynu mózgowo-rdzeniowego, krwi, moczu lub łez. Aby dowiedzieć się, czy wysypka jest spowodowana wirusem opryszczki pospolitej, przeprowadzane są różne badania.

Siew Virological. Próbki komórek lub płyn z opryszczki zbiera się na rolce bawełny, a opryszczkę izoluje się w hodowli komórkowej. Siew wirusologiczny jest najlepszą metodą izolacji zakażenia opryszczką narządów płciowych, ale często ta metoda diagnozy nie pozwala wykryć wirusa, nawet jeśli jest on obecny (wynik fałszywie dodatni).

Wykrywanie antygenu wirusa opryszczki. Wykonaj skrobanie próbek komórek ze świeżych pęcherzyków, które następnie umieszcza się na szkiełku mikroskopowym. Badanie to identyfikuje markery (które nazywane są antygenami) na powierzchni komórek zakażonych wirusem herpes. Badanie to prowadzone jest w połączeniu z sianiem na hodowlę komórek lub zamiast tego.

Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR). Test PCR można wykonać na próbkach komórek lub płynie z owrzodzeń, a także na próbce krwi lub płynu mózgowo-rdzeniowego. PCR ujawnia materiał genetyczny (DNA *) wirusa HSV. To badanie może określić, który typ wirusa, HSV-1 lub HSV-2, jest obecny w ciele badanego osobnika. Dla metody PCR jest rzadko używany wyskrobin od uszkodzeń, a najlepszym przedmiotem badania jest uważany za płyn mózgowo-rdzeniowy, zwłaszcza w przypadkach, gdy istnieje podejrzenie, że opryszczka wpływa na mózg lub tkanki wokół niego.

Analizy na przeciwciała przeciwko opryszczce. Badania krwi mogą identyfikować przeciwciała produkowane przez układ odpornościowy w celu zwalczania infekcji herpes. Testy do wykrywania przeciwciał na opryszczkę są przeprowadzane od czasu do czasu, jednak nie są tak dokładne jak uprawy wirusowe, pozwalają na określenie przyczyn wysypki. Analizy dotyczące przeciwciał nie wykazują różnicy między obecnie aktywną infekcją opryszczki, a infekcją herpes, która była aktywna w przeszłości. Ponieważ od momentu infekcji powinno upłynąć trochę czasu, zanim pojawią się przeciwciała przeciwko opryszczce, jeśli niedawno zachorowałeś, istnieje duże prawdopodobieństwo, że wyniki testu będą fałszywie ujemne. Niektóre badania krwi mogą określić różnicę między HSV-1 i HSV-2.

Powszechnie uważa się, że około połowa dorosłej populacji Ukrainy ma przeciwciała na opryszczkę.

Infekcji Herpes nie można wyleczyć. Po zainfekowaniu pozostaniesz nosicielem wirusa przez resztę życia. "Ukrywa się" w komórkach nerwowych, a u niektórych powoduje więcej nawrotów niż innych. Powtarzające się ogniska choroby mogą być wywołane przez stres, zmęczenie, światło słoneczne lub inną infekcję, taką jak przeziębienie lub grypa. Leki mogą złagodzić objawy i zmniejszyć ich czas trwania, jednak nie mogą raz na zawsze wyleczyć osoby z tej choroby.

Jedna z odmian wirusa opryszczki (nazywana wirusem ospy wietrznej) powoduje ospę wietrzną i półpasiec.

Analiza opryszczki - szczególnie ważna w czasie ciąży

Jest to szczególnie ważne, aby stwierdzić obecność opryszczki w przygotowaniu do ciąży lub w okresie ciąży, ponieważ wszystkie zakażenia wirusem opryszczki są TORCH infekcje - schorzenia, które mogą powodować poważne komplikacje u płodu w macicy.

Dlatego eksperci zalecają kobietom zaplanowanie ciąży ze wstępnym badaniem na kilka miesięcy przed poczęciem. Osobliwością infekcji herpetycznych jest to, że najbardziej niebezpieczne dla płodu jest pierwotne zakażenie podczas ciąży. Jeśli infekcja stanie się przewlekła, ryzyko infekcji zostanie znacznie zmniejszone.

Jakie analizy przekazują na opryszczkę

Aby uzyskać wiarygodne dane, diagnostyka laboratoryjna opryszczki powinna obejmować kombinację co najmniej dwóch metod badania. Rozpoznanie opryszczek typu I i II potwierdzają następujące dwa rodzaje testów:

  • PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy), która przy 100% gwarancji ujawnia geny HSV-I i HSV II w ciele;
  • ELISA (metodą immunoenzymatyczną) - wykrywa się przeciwciała przeciwko HSV-I i HSV II.

Analiza opryszczki metodą PCR

Metoda PCR może wykryć obecność wirusa opryszczki we krwi lub w zeskrobaniach z błon śluzowych lub skóry w przypadku zaostrzenia choroby.

W przypadku ostrego pierwotnego półpaścu zakażenia HSV - HSV I i II można wykryć wirusa w komórkach dotkniętych skóry i błon śluzowych o tygodni od wystąpienia pierwszych objawów infekcji, a zaostrzenie wtórny (nawrót) - w ciągu czterech dni. W przypadku odporności okres ten może trwać do 20 dni.

Zatem wykrywanie HSV-1 i HSV II w komórkach skóry i błony śluzowej (pozytywny test na opryszczkę) sugeruje ostry proces zakaźny. Jednak pozytywne wyniki testów opryszczki metodą PCR nie pozwalają ustalić, czy proces ten jest pierwotny czy wtórny.

Badanie krwi na opryszczkę metodą ELISA

ELISA to test krwi na wirusa opryszczki, który umożliwia wykrycie przeciwciał we krwi w stosunku do HSV-I i HSV II, ale także w celu ustalenia ich liczby. Analiza opryszczki - odszyfrowanie krwi ELISA pozwala odróżnić proces pierwotny od wtórnego. Kiedy pierwotna infekcja w pierwszym tygodniu, pojawiają się przeciwciała klasy M (immunoglobuliny M-IgM), ich liczba osiąga maksimum do drugiego-trzeciego tygodnia choroby. IgM znika w ciągu 2-3 miesięcy po wystąpieniu choroby. U niektórych pacjentów można je wykryć nawet w przypadku nawrotu infekcji. Od drugiego tygodnia choroby zaczynają pojawiać się we krwi przeciwciała przeciwko HSV-I i HSV klasy II G (immunoglobuliny G-IgG), które pozostają we krwi pacjenta przez całe życie.

Duże znaczenie ma określenie stopnia awidności (siły wiązania z antygenem, czyli z wirusem opryszczki) IgG. Przy pierwotnej infekcji stopień awidności IgG jest niski i dopiero w kilka miesięcy po zakażeniu zachłanność IgG staje się wysoka. Pozwala nam to określić z dużą dozą pewności, czy ostra infekcja opryszczkowa jest pierwotną, czy też nawrotem przewlekłego procesu.

Przekazanie analizy na temat opryszczki jest możliwe w laboratoriach Otwartej Spółki "Invitro", które mają oddziały w wielu miastach Rosji. Analiza opryszczki Invitro prowadzona jest na nowoczesnym poziomie i pozwala określić dokładny etap procesu zakaźnego.

Diagnoza opryszczki

Wczesna i dokładna diagnoza chorób jest niezwykle ważna dla szybkiego wyznaczenia odpowiedniego leczenia, dotyczy to również infekcji wirusem herpes. Często charakterystyczny obraz kliniczny wystarczy wykonać diagnozę herpes simplex: kilka godzin przed wysypka wokół ust lub nosa pojawiają zwiastujące objawy - swędzenie i pieczenie, a następnie utworzeniem to miejsce charakterystyczne pęcherze wypełnione płynem. Znacznie trudniej jest zdiagnozować nietypowe przypadki choroby, zmiany genitaliów, narządów wewnętrznych lub uogólnionej opryszczki.

W takich przypadkach nie można tego zrobić bez laboratoryjnego potwierdzenia zakażenia herpeswirusami.

Istnieje kilka metod diagnozowania infekcji wirusowych, które można podzielić na 3 grupy:

- izolacja i identyfikacja wirusa (identyfikacja gatunku);

- wykrywanie wirusowego DNA;

- przeciwciała surowicy na antygeny wirusa.

Wirusy odnoszą się do obligatoryjnych pasożytów wewnątrzkomórkowych, tzn. Cały ich cykl życiowy przechodzi do wnętrza komórki. W związku z tym proces identyfikacji i identyfikacji wirusa stanowi poważne trudności i niezwykle rzadko zdiagnozuje się infekcje wirusowe w praktyce medycznej.

Szeroko stosowane w diagnostyce opryszczki metodami serologicznymi (z lat.serum - surowica), w oparciu o wykrywanie w surowicy przeciwciał przeciw antygenom wirusa. Jedną z najczęstszych metod serologicznych jest immunotest enzymatyczny (ELISA). Przeciwciała przeciwko antygenom wirusa opryszczki pospolitej to immunoglobuliny klasy M i G (IgM i IgG). I to nie tyle sama obecność swoistych immunoglobulin, ile ich stosunek i przyrost. Tak więc, 2-3 tygodnie po zakażeniu wirusem opryszczki, IgM pojawia się we krwi; po pierwotnej manifestacji zakażenia wirusem herpeswirusa, aw przyszłości z jego nawrotem pojawiają się IgG. Informacje te są wykorzystywane przez lekarzy do oceny stanu odporności antywirusowej i decydowania, czy należy podać określone leczenie.

Na przykład, jeśli wykrywa się surowicę IgM przy braku IgG, wskazuje to na pierwotną infekcję. W takich przypadkach kobietom w ciąży przepisuje się określone leczenie, ponieważ ryzyko zakażenia płodu jest niezwykle wysokie. Jeśli okaże Przeciwciała IgG wobec wirusa opryszczki, a IgM jest nieobecny lub miano niskie - oznacza to, że z zakażeniem przez długi czas, odporności na wirus opryszczki opracował nawrotów choroby jest możliwe tylko ze spadkiem odporności, specyficzna obróbka nie jest potrzebna.

W celu uzyskania bardziej wiarygodnej diagnozy, ELISA jest przeprowadzana metodą sparowanej surowicy: pobieranie krwi odbywa się dwukrotnie w odstępie 2-3 tygodni. Jeśli w drugiej próbce surowicy wzrost miana IgG jest wykrywany 4 lub więcej razy, oznacza to pierwotną infekcję. Przy jednoczesnym wykrywania IgG i IgM, a brak lub nieznaczny narastania miana IgG w ponownego próbkowania może że zaostrzenia przewlekłych nawracających opryszczki. 1

Metody ELISA najczęściej stosowane w diagnostyce zakażeń wirusowych, ponieważ jest to stosunkowo proste i tanie, ale nie pozwala odróżnić jaki typ wirusa opryszczki spowodowane chorobą: HSV-1 lub HSV-2.

Możliwe jest ustalenie tego przez określenie antygenów wirusa, dla których stosuje się reakcję łańcuchową polimerazy (PCR). Do badania PCR potrzebny jest materiał biologiczny zawierający wirus. Płyn mózgowo ogrodzenia (podejrzewane CNS) we krwi (w uogólnionych opryszczki), niekiedy przy materiał owrzodzenia skóry i błon śluzowych. Metoda opiera się na oznaczeniu wirusowego DNA w badanym materiale. Metoda PCR jest bardzo czuły (jedna cząsteczka DNA jest wystarczająca, aby go wykryć) i wysoce specyficzne (wykrycia DNA wirusa, który jest zdefiniowany badaczy). Jest to jednak jakościowe, a nie ilościowe, tj. nie daje wyobrażenia o ilości wirusowego DNA w pobranym materiale. PCR jest dość kosztowną metodą, dlatego nie jest stosowany do rutynowej diagnostyki, ale jest przepisywany tylko w ciężkich przypadkach diagnostycznych.

Znacznie mniejszą wartość praktyczną mają inne metody diagnozy infekcji herpeswirusami: wirusologiczne, biologiczne, cytologiczne. W metodzie wirusologicznej wirus z zainfekowanych tkanek infekuje się hodowlami komórkowymi, a następnie obserwuje się charakterystyczne uszkodzenia komórek. Metoda biologiczna oparta jest na pojawieniu się charakterystycznych zmian w rogówce królika, gdy zostaje zainfekowany materiałem wirusowym pobranym z chorych tkanek pacjenta. W badaniu cytologicznym dotkniętych tkanek specyficzną komórkę wykrywa się pod mikroskopem, który powstaje pod wpływem wirusa opryszczki.

1 Ta informacja została podana dla przykładu, w jaki sposób oceniane są wyniki testu ELISA i nie jest podstawą do samodzielnej diagnozy choroby.