Cytomegalovirus igg - co to oznacza, jakie jest niebezpieczeństwo infekcji i metod leczenia?

Wirus cytomegalowirusa Igg (infekcja wirusem cytomena) zajmuje pierwsze miejsce wśród populacji. Czynnikiem powodującym zakażenie jest wirus cytomegalii (zawierający DNA), który należy do grupy wirusów opryszczki. Będąc w ciele osoby, pozostaje w niej na zawsze.

Przy silnej odporności nie jest niebezpieczny, ponieważ jego rozmnażanie hamuje przeciwciało. Jednak wraz z osłabieniem funkcji ochronnych wirus staje się aktywny i może uszkadzać narządy wewnętrzne i systemy życiowe organizmu. Pomysłodawca infekcji jest szczególnie niebezpieczny dla kobiety w ciąży i rozwijającego się płodu.

Cytomegalovirus igg - cechy i drogi zakażenia

Prawie 80% mieszkańców świata jest zarażonych wirusem cytomegalii. Zarazem osoba zarażona przez długi czas nie może podejrzewać, że stanowi zagrożenie dla innych, ponieważ nie ma charakterystycznej symptomatologii choroby. Wirus może zostać wykryty przypadkowo podczas testu laboratoryjnego (oznaczanie przeciwciał przeciwko wirusowi cytomegalii we krwi).

Zakażenie wirusem cytomegalii (cmv) jest przesyłany tylko z jednej osoby na drugą. Źródłem infekcji staje się pacjent będący nosicielem wirusa, ale nie podejrzewający o jego dolegliwość. Wirus mnoży się i jest wydzielany płynami biologicznymi - krwią, śliną, moczem, mlekiem matki, nasieniem, wydzieliną pochwową. Główne sposoby przenoszenia infekcji:

  1. upuszczanie powietrza;
  2. kontakt z gospodarstwem domowym;
  3. seksualny

Oznacza to, że osoba zdrowa może łatwo ulec zakażeniu podczas kontaktu z chorym, podczas używania go z niektórymi przedmiotami gospodarstwa domowego, poprzez pocałunek, kontakt seksualny.

W procesie manipulacji medycznych wirus cytomegalii jest przenoszony podczas transfuzji zanieczyszczonej krwi i jej składników. Zakażenie dziecka jest możliwe nawet w łonie matki (gdy wirus przechodzi przez barierę łożyskową), podczas porodu i karmienia piersią.

Wirus cytomegalii wirusa opryszczki jest szczególnie niebezpieczny dla pacjentów zakażonych wirusem HIV, onkologów i osób po przeszczepieniu narządów.

Objawy infekcji

U zdrowych ludzi z silną odpornością, nawet po zakażeniu cmv, widoczne objawy są nieobecne. Reszta, po wygaśnięciu okresu inkubacji (który może osiągnąć 60 dni), ma objawy podobne do mononukleozy zakaźnej, co często utrudnia diagnozę.

Pacjent skarży się na przedłużającą się gorączkę (w ciągu 4-6 tygodni), ból gardła, osłabienie, bóle stawów i mięśni, luźne stolce. Ale większość infekcji różni się bezobjawowo i prezentuje się tylko w okresie osłabionej odporności, co może być związane z ciążą u kobiet z poważnymi chorobami przewlekłymi lub starości.

Ciężkim formom zakażenia wirusem cytomegalii towarzyszą następujące objawy:

  • pojawienie się wysypki;
  • wzrost i bolesność węzłów chłonnych (podżuchwowych, szyjnych, przyuszniczych);
  • ból w gardle (zapalenie gardła).

Dalszy postęp infekcji wywołuje porażenie narządów wewnętrznych (wątroba, płuca, serce), układ nerwowy, moczowo-płciowy, rozrodczy człowieka. Kobiety rozwijają problemy ginekologiczne (zapalenie jelita, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie i erozja szyjki macicy i ciała macicy). U mężczyzn proces zapalny przejmuje cewkę moczową i rozprzestrzenia się na jądra.

Jednocześnie, układ odpornościowy stara się zwalczyć wirusa we krwi, produkuje przeciwciała i w końcu „wyczerpuje” patogena w tkance ślinianki i nerek, gdzie jest w utajonym (uśpionym) stwierdzać, tak długo, jak nie było korzystne warunki dla jego aktywacji.

Na pytanie, czy można wyleczyć wirusa cytomegalii, specjaliści reagują negatywnie. Jeśli wirus dostanie się do organizmu, pozostaje w nim do końca życia. W ogóle nie może się pokazać z silną odpornością, ale oznacza to, że jest w stanie utajonym, a w sprzyjających warunkach może "obudzić się" w każdej chwili i rozpocząć swoją destrukcyjną aktywność.

Na obecnym etapie rozwoju medycyny niemożliwe jest pozbycie się wirusa cytomegalii za pomocą istniejących metod, ponieważ patogen jest przechowywany wewnątrz komórek i namnaża się za pomocą replikacji DNA.

Cytomegalowirus w ciąży

W czasie ciąży ryzyko powikłań wzrasta w zależności od rodzaju wirusa cytomegalii występującego w organizmie. W przypadku pierwotnej infekcji konsekwencje choroby są znacznie cięższe niż po ponownym włączeniu cmv. Kobiety w ciąży stanowią szczególną grupę ryzyka.

W tym okresie są szczególnie narażone ze względu na fizjologiczny spadek odporności. Cytomegalowirus może wywoływać patologie położnicze. Tak więc, jeśli infekcja nastąpi w pierwszym trymestrze ciąży, to 15% kobiet doświadcza poronień samoistnych.

W pierwotnej infekcji infekcja płodu występuje w 40-50% przypadków, ponieważ wirus gromadzi się w tkankach łożyska, a przez łożysko penetruje do zarodka. Może to prowadzić do różnych nieprawidłowości i zaburzeń rozwoju płodu. W przypadku zakażenia wewnątrzmacicznego obserwuje się następujące objawy zewnętrzne;

  1. powiększenie wątroby i śledziony;
  2. nieproporcjonalna mała głowa;
  3. nagromadzenie płynu w jamie brzusznej i klatce piersiowej.

Jeśli kobieta ma przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii, nie planuj ciąży do czasu zakończenia leczenia zachowawczego, a testy laboratoryjne potwierdzają normalizację mian przeciwciał.

Cytomegalovirus igg u dzieci

Wrodzone zakażenie wirusem cytomegalii u dzieci rozwija się w okresie domacicznym, kiedy wirus jest przenoszony z matki. We wczesnym okresie życia tego typu zakażenie zwykle nie objawia się poważnymi objawami, ale może prowadzić do poważnych powikłań:

  • problemy ze słuchem (utrata słuchu, głuchota);
  • występowanie napadów;
  • naruszenie inteligencji, mowy, upośledzenia umysłowego;
  • uszkodzenie narządów wzroku i całkowita ślepota.

Nabyte CMVI (zakażenie wirusem cytomegalii) jest wynikiem zakażenia dziecka przez matkę podczas porodu i karmienia piersią, w kontakcie z przewoźnikiem z personelu medycznego.

Ryzyko zakażenia u dzieci wzrasta dramatycznie wraz z wiekiem, szczególnie w okresach, gdy dziecko wlewa się do kolektywu dziecięcego i zaczyna uczęszczać do przedszkola i szkoły. U dzieci manifestacje cytomegalii pojawiają się jako ostra postać ARVI, ponieważ towarzyszą jej następujące objawy:

  • pojawia się cieknący nos;
  • temperatura wzrasta;
  • powiększone węzły chłonne szyjki macicy;
  • zaznaczone ślinienie i obrzęk gruczołów ślinowych;
  • dziecko skarży się na osłabienie, ból mięśni, dreszcze, ból głowy;
  • zaburzenia stolca (naprzemienne zaparcia i biegunka);
  • Powiększenie wątroby i śledziony.

Na podstawie tego obrazu klinicznego niemożliwe jest postawienie prawidłowej diagnozy. Aby zidentyfikować patogen, potrzebne są laboratoryjne metody badania, które umożliwiają wykrycie przeciwciał przeciwko wirusowi i wirusowi we krwi.

Jakie testy należy podjąć w przypadku infekcji?

Ludzki układ odpornościowy zaczyna wytwarzać przeciwciała przeciwko wirusowi natychmiast po wejściu do organizmu. Wiele testów laboratoryjnych pozwala na immunologiczne oznaczanie tych przeciwciał, a tym samym na zrozumienie, czy wystąpiła infekcja, czy nie.

Specyficzne przeciwciała po infekcji są wytwarzane w określonym stężeniu (miana). Tak zwane przeciwciała IgM powstają około 7 tygodni po zakażeniu podczas najbardziej intensywnego namnażania wirusa. Ale ostatecznie znikają, oprócz tego, te przeciwciała są również określane, gdy inne typy wirusów są zakażone (np. Toksoplazmoza).

Przeciwciała IgM są szybko immunoglobulinami, mają duże rozmiary, ale nie są zdolne do zachowania pamięci immunologicznej, więc po ich śmierci ochrona przed wirusem znika w ciągu kilku miesięcy.

Bardziej dokładnym wynikiem jest analiza przeciwciał Igg, które nie znikają po infekcji, ale akumulują się przez całe życie, co sugeruje obecność zakażenia wirusem cytomegalii. Pojawiają się we krwi już po 1 do 2 tygodniach od zakażenia i są w stanie utrzymać odporność na określony typ wirusa przez całe życie.

Ponadto istnieje kilka innych technik stosowanych do wykrywania wirusa cytomegalii:

  1. Metoda ELISA to badanie immunologiczne, w którym w materiale biologicznym znajdują się ślady wirusa cytomegalii.
  2. Metoda PCR - pozwala określić czynnik sprawczy infekcji w DNA wirusa. Jest to jedna z najdokładniejszych analiz, pozwalająca szybko uzyskać najbardziej wiarygodny wynik.

Aby określić CMV często uciekać się do metody wirusologicznej, która opiera się na definicji przeciwciał IgG w surowicy.

Norma cytomegalowirusa we krwi i analiza analizy

Normalne wskaźniki zawartości wirusa we krwi zależą od płci pacjenta. Tak więc u kobiet norma wynosi 0,7-2,8 g / l, dla mężczyzn 0,6-2,5 g / l. Normę cytomegalowirusa we krwi dziecka określa się biorąc pod uwagę ilość immunoglobulin w wirusie po rozcieńczeniu w surowicy. Normalna wartość jest mniejsza niż 0,5 g / l. Jeżeli wskaźniki są wyższe, wówczas analizę uznaje się za pozytywną.

  1. Cytomegalovirus igg positive - co to znaczy? Dodatni wynik wskazuje, że infekcja występuje w organizmie. Jeśli wynik testu przeciwciał IgM jest również pozytywny - wskazuje to na ostry stan choroby. Ale jeśli test IgM jest negatywny - jest to dowód, że organizm rozwinął odporność na wirusa.
  2. Negatywna analiza cytomegalowirusa igg i IgM sugeruje, że dana osoba nigdy nie spotkała się z taką infekcją i nie ma odporności na wirusa. Ale jeśli test na igg jest ujemny, a IgM jest dodatni, czas na alarm, ponieważ taki wynik jest dowodem niedawnej infekcji i początku choroby.

Zachłanność przeciwciał IgG wobec wirusa określa się na podstawie badania biologicznego materiału pacjenta. To właśnie ten wskaźnik daje specjalistom pojęcie o stopniu zakażenia ciała pacjenta. Analiza wygląda następująco:

  1. W przypadku pierwotnej infekcji, która wystąpiła niedawno - liczba wykrytych przeciwciał nie przekracza 50% (mała zachłanność).
  2. Przy stawkach od 50 do 60% (średnia awidność) wymagane jest drugie badanie laboratoryjne w celu wyjaśnienia diagnozy, która ma miejsce kilka tygodni po pierwszej.
  3. Przewlekła postać zakażenia wirusem cytomegalii, której towarzyszy aktywna produkcja przeciwciał, wskazuje na wskaźnik większy niż 60% (wysoka zachłanność).

Tylko specjaliści mogą odcyfrować wyniki testów. Analizując dane uzyskane w wyniku badania, lekarz bierze pod uwagę pewne niuanse (wiek i płeć pacjenta), a następnie podaje niezbędne zalecenia i, jeśli to konieczne, zaleca przebieg leczenia.

Leczenie

Zakażenie wirusem cytomegalii w utajonym wariancie nie wymaga przeprowadzania działań medycznych. W innych przypadkach przebieg terapii opiera się na stosowaniu leków antywirusowych i immunomodulatorów. Wszystkie spotkania powinny być wykonywane przez specjalistę.

Specyficzne immunoglobuliny stosowane w procesie leczenia zawierają do 60% przeciwciał przeciwko wirusowi cytomegalii. Leki podaje się dożylnie, w wyjątkowych przypadkach można podawać domięśniowo immunoglobulinę, ale znacznie zmniejsza to skuteczność leczenia.

Niespecyficzne immunoglobuliny są zazwyczaj przepisywane w celu zapobiegania CMVI u osób z niedoborem odporności. W czasie ciąży lekiem z wyboru jest również immunoglobulina, a ryzyko płodu w tym przypadku zależy bezpośrednio od ilości przeciwciał przeciw wirusowi we krwi kobiety.

Ponieważ nie można całkowicie pozbyć się wirusa cytomegalii, zadaniem złożonego leczenia jest przywrócenie mechanizmów obronnych organizmu. Terapia uzupełniająca to odżywianie, witaminy i zdrowy styl życia.

Obejrzyj wideo, w którym Malysheva opowiada szczegółowo o leczeniu i zapobieganiu wirusowi cytomegalii:

Przeciwciała wirusa cytomegalii igg - co to znaczy

Pozytywne przeciwciała IgG wskazują na wcześniejszy kontakt organizmu z cytomegalowirusem. Gdy wytwarzana jest pierwotna odpowiedź, immunoglobuliny M. Aktywacja ich syntezy jest wyzwalana po uszkodzeniu tkanki przez czynnik chorobotwórczy.

Zakażenie wirusem cytomegalii u kobiet oznacza średni i ciężki etap nozologii. Łatwy stopień cytomegalii jest kompensacyjny, nie prowadzi do zewnętrznych patologicznych zmian.

Niebezpieczeństwem jest wirus cytomegalii w czasie ciąży. Jeśli lekarz wykrył przeciwciała IgM u kobiety - są to potencjalne problemy dla płodu. Terminowa prewencja zapobiega infekcji. W niedoborze odporności uszkodzenia tkanek cytomegalii towarzyszą objawy kliniczne. Jeśli wykryje się przeciwciała Igg, oznacza to wcześniejsze spotkanie lub ostrą chorobę zakaźną. Dokładna diagnoza stanu zdrowia będzie wskazywać na taktykę eliminacji patogenu. Negatywny test dla igg lub igm również wymaga ustalenia ciężkości choroby.

Co to jest wykrywanie przeciwciał igg

Cytomegalowirus pojawia się we krwi podczas pierwotnego lub wtórnego zakażenia. Przy pomocy igm można zidentyfikować ostre zapalenie, przepisać odpowiednie leczenie. Synteza immunoglobulin - marker zakażenia, określenie stadium procesu patologicznego.

Jeśli organizm ma wirusa cytomegalii, test igg jest dodatni, ale pod nieobecność czynnika wynik badania jest nieujemny.

Badano pięć klas immunoglobulin: A, D, E, M, G. Każdy odpowiada za niektóre funkcje układu odpornościowego. Niektóre przeciwciała walczą z wirusami, drugie - niszczą bakterie, trzecie - aktywują reakcje zapalne, przeciwhistaminowe, detoksykacyjne.

Do rozpoznania zakażenia wirusem cytomegalii wykrywa się stężenie 2 klas przeciwciał - igg, igm. Różnice między zawartością różnych immunoglobulin we krwi zostały ujawnione, ale wiarygodne dane uzyskuje się po określeniu stężenia immunoglobulin G.

Badania naukowe wykazały, że kiedy wirus cytomegalii wchodzi do organizmu, niemożliwe jest pozbycie się go za pomocą istniejących metod. Czynnik sprawczy jest przechowywany wewnątrzkomórkowo przez długi czas, mnożąc się przez replikację kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA).

Nasilenie procesu patologicznego zależy od stężenia wirusa, od stanu odporności. Pozytywny Igg wskazuje na ostrą infekcję z podwyższonym poziomem przeciwciał we krwi.

Rodzaje przeciwciał z cytomegaloirusem

Po wykryciu patologii:

  • Immunoglobuliny M - szybkie białka o dużych rozmiarach do szybkiej odpowiedzi na infekcje wirusowe. Nie tworzą "pamięci", są niszczone po 5 miesiącach.
  • Immunoglobuliny G powstają w trakcie życia. Białka są małe. Ich wytwarzanie jest aktywowane przez Igm po zahamowaniu infekcji wirusowej.

Reakcja łańcuchowa polimerazy, enzymatyczny test immunoabsorpcyjny, pomaga wykrywać specyficzne przeciwciała. Wykrywanie immunoglobulin pozwala na określenie stopnia zaawansowania choroby, stopnia przewlekłego zakażenia.

Warianty interpretacji stosunku przeciwciał:

  1. Positive igg, negative igm - remisja przewlekłego zakażenia wirusem cytomegalii.
  2. Pozytywne IgM, dodatnie IgG - zaostrzenie choroby lub niedawne zakażenie.
  3. Pozytywna igm, negatywna igg - świeża infekcja.
  4. Przeciwciała negatywne - brak infekcji.

Miano immunoglobulin G uważa się za pozytywne w stężeniu powyżej 1,1 miodu / ml. Wynik ujemny - przy miarze poniżej 0,9 jednostek międzynarodowych w mililitrach.

Nowoczesne kliniki definiują cytomegalowirusa metodą immunoenzymatyczną. Kobiety w ciąży muszą przejść test infekcji TORCH.

Kiedy IgG jest dodatnie, koncepcja nie jest planowana. Ostry stan zakażenia wirusem cytomegalii w pierwszym trymestrze ciąży jest niebezpieczny dla anomalii płodu. Lekarze zalecają leczenie zachowawcze. W czasie ciąży wiele leków jest przeciwwskazanych z powodu negatywnego wpływu na płód.

Dokładnie myj ręce, unikaj zakażonych osób lub nosicieli podczas planowania ciąży. Sposoby przenoszenia wirusa cytomegalii - powietrznego, seksualnego i domowego. Zakażenie występuje w kontakcie z plemnikami, moczem lub śliną. Według statystyk pozytywne igg obserwuje się u 90% populacji.

Wyjaśnienie wyników

Równocześnie z miano przeciwciał kliniki określa się wskaźnik awidności. Wskaźnik wraz z immunoglobulinami odzwierciedla stopień zakażenia organizmu. Na poziomie przeciwciała do 50% prawdopodobna jest pierwotna infekcja. Jeśli wskaźnik przekracza 60%, pomyśl o przewlekłej postaci, nosicielce infekcji wirusem cytomegalii. Średnia (50-60%) wskazuje na niepewną sytuację, a analizę powtarza się po 2 tygodniach. Negatywny wskaźnik awidności - brak infekcji

Ogólne zasady leczenia wirusa cytomegalii w oparciu o miano przeciwciał

Naukowcy uważają, że pozytywne igg u osoby o normalnej odporności wskazuje na potrzebę przestrzegania pewnych zasad:

  1. Ogranicz kontakt z ludźmi.
  2. Nie komunikuj się z dziećmi.
  3. Przestrzegaj zasad higieny.
  4. Unikaj stresu.

Z HIV

Zagrożenie dla zdrowia to IgG wirusa cytomegalii w niedoborze odporności. Na tle infekcji wirusem cytomegalii występują następujące komplikacje:

  • Zapalenie płuc jest przyczyną śmierci pacjentów z AIDS.
  • Żółtaczka, zapalenie wątroby.
  • Choroby trawienne: wrzody, zapalenie jelit.
  • Retinitis jest procesem zapalnym siatkówki.
  • Zapalenie mózgu z sennością, paraliżem, bólami głowy.

Pozytywne IgG wobec wirusa cytomegalii obserwowano w przewlekłej infekcji na etapie zaostrzenia.

Przeciwciała IgG u kobiet w ciąży

Wskaźnik w czasie ciąży określa, w jakim stopniu dziecko zostało zainfekowane. Zgodnie z wynikami testu, specjalista wybiera procedury terapeutyczne.

W ciągu pierwszych 12 tygodni podejmuje się pilne środki w celu zlikwidowania zakażenia wirusem cytomegalii: ryzyko działania teratogennego patogenu na płód jest duże. Znacząco zmniejsza prawdopodobieństwo infekcji z remisją.

Później zakażenie występuje z wrodzonym wirusem cytomegalii u dziecka. W przypadku wykrycia przeciwciał igg w wysokich stężeniach wymagane jest szczególne zarządzanie ciążą.

Jeśli wykryje się igm i igg jest nieobecny, podejrzewa się świeżą infekcję. Prowadzi to do zaburzeń rozwoju dziecka, martwego płodu, przedwczesnych porodów, poronień i wielowodzie.

Jakie jest niebezpieczeństwo?

Obecność dodatniego przeciwciała IgG przeciwko cytomegalii u dziecka po urodzeniu jest dowodem zakażenia wewnątrzmacicznego. Aby zweryfikować diagnozę, konieczne jest wykrycie podwyższonych stężeń w dwóch lub więcej testach.

Wrodzone zakażenie wirusem cytomegalii występuje bez objawów o silnej odporności. Osłabienie sił ochronnych prowadzi do komplikacji:

  • Zapalenie korykowo-mocznicowe.
  • Wirusowe zapalenie wątroby.
  • Żółtaczka.
  • Zapalenie płuc.
  • Petechiae na skórze.

W przypadku zidentyfikowania jednego z powyższych znaków przestrzegane są następujące środki zapobiegawcze:

  1. Higiena osobista.
  2. Wzmocnienie odporności.
  3. Zastosowanie immunomodulatorów roślinnych (echinacea, żeń-szeń).

Stosowanie leków jest uzgadniane z lekarzem. Planując przeszczepy narządów, transfuzje krwi, przeprowadza się test w celu identyfikacji wirusa cytomegalii.

Pozytywna analiza patogenu wymaga zastąpienia krwi innym analogiem do transfuzji.

Jeśli zostanie wykryty wirus cytomegalii, zalecenia zapobiegawcze są wystarczające do zwalczenia patogenu. Wraz ze spadkiem sił ochronnych wymagane jest leczenie zachowawcze.

Co oznaczają immunoglobuliny G w wirusie cytomegalii

W przypadku wszystkich chorób zakaźnych przeprowadza się badania krwi w celu określenia rodzaju patogenu i stopnia odporności organizmu. Jeżeli znaleziono przeciwciała IgG przeciwko cytomegalii, co to oznacza i jakie środki należy podjąć przeciwko chorym?

To, co zostało powiedziane we krwi, wykryło przeciwciała przeciwko CMV

Zakażenie wirusem cytomegalii jest częścią grupy chorób, których przyczyną są wirusy opryszczki, piąte z nich. Czynnik zakaźny rozprzestrzenia się na różne sposoby:

  • kroplówka;
  • pył pneumatyczny;
  • kontakt (przez ślinę);
  • seksualny.

Infekcja jest podatna na przewlekły przebieg - może istnieć w organizmie ludzkim przez długi czas, nie ujawniając się. W pewnych warunkach jest aktywowany i pojawiają się objawy kliniczne.

Obecność takiej infekcji w organizmie określa się za pomocą laboratoryjnych badań krwi. Najczęściej stosowaną metodą serologiczną jest pobranie surowicy do analizy i ustalenie, czy zawiera ona przeciwciała przeciwko patogenowi i ile z nich jest zawartych.

Dzięki immunoglobuliny (przeciwciała Ig), korpus ma tendencję do inaktywacji wirusa cytomegalii, IgG-pozytywne krwi wskazuje, że organizm jest już wobec infekcji CMV, a infekcja opracowano odporności. Obecność tych przeciwciał w połączeniu z JgM będzie mówić o reaktywacji choroby zakaźnej.

Szczególnie ważne jest wykrycie infekcji u kobiet w ciąży. Cytomegalowirus niekorzystnie wpływa na rozwój płodu, powodując dużą liczbę wrodzonych nieprawidłowości.

Jak przebiega CMVIA?

Cytomegalowirus we krwi jest wykryty na różne sposoby. Najczęstsze jest badanie surowicy krwi. Taka analiza nazywa się ELISA - oznaczanie przeciwciał za pomocą enzymów immunologicznych. Można zaobserwować następujące wyniki:

  • nie ma możliwych immunoglobulin;
  • obecność tylko JgM;
  • istnieją przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii lgg i lgm;
  • są tylko przeciwciała przeciwko IgG wirusa cytomegalii.

Jeśli wszystkie możliwe immunoglobuliny są nieobecne, oznacza to, że osoba nie cierpi na CMVI i nie ma ochrony przed infekcją. Gdy wykryto tylko JgM, infekcja jest ostra, infekcja nie wystąpiła więcej niż miesiąc temu. Jeśli zostaną wykryte przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii Igg i IgG, infekcja uległa reaktywacji lub infekcja trwa dłużej niż miesiąc. Gdy przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii są dodatnie, a JgM nie występuje, oznacza to obecność odporności i brak ostrej infekcji.

Oprócz testów serologicznych przeprowadzana jest reakcja łańcuchowa polimerazy PCR. Analiza może być jakościowa i ilościowa. Ta metoda pozwala wykryć obecność wirusa, nawet przy minimalnej jego zawartości. Nie podaje jednak oszacowania aktywności mikroorganizmu i jego awidności.

Ważne jest poddanie się testowi immunoenzymatycznemu dla kobiety w ciąży w okresie 10-12 tygodni, a także w trakcie planowania poczęcia.

Jeśli wynik jest ujemny, kobieta jest narażona na zakażenie CMV. Obecność przeciwciał IgG jest powodem do niepokoju. Ponowna aktywacja wirusa występuje rzadko, a ryzyko uszkodzenia płodu jest bardzo małe. Najgorszym wariantem jest pojawienie się we krwi obu rodzajów immunoglobulin.

W przypadku rozpoznania ostrej infekcji zalecane jest odpowiednie leczenie. Polega na przyjmowaniu leków z grupy acyklowiru. Ponadto kobieta przechodzi badanie ultrasonograficzne. Jeśli występują poważne defekty w rozwoju płodu, proponuje się przerwanie ciąży.

Sprawdź zalecanego i seksualnego partnera kobiety, ponieważ może być źródłem infekcji.

W jaki sposób powstają przeciwciała dla wirusa

W ludzkiej krwi są specjalne białka - immunoglobuliny. Powstają w odpowiedzi na wprowadzenie określonej infekcji. Białka te mogą być zarówno w stanie wolnym, jak i przyczepione do powierzchni limfocytów.

Przy pierwszym kontakcie osoby z infekcją takie białka nie są jeszcze dostępne. Organizm rozpoznaje wirus lub bakterię jako obcą substancję i zaczyna aktywować procesy ochronne. W wyniku tego powstają immunoglobuliny, które mają powinowactwo do antygenów wirusa lub bakterii.

Przyłączając się do patogenu, przeciwciała zaczynają eliminować wirusa cytomegalii.

Najpierw powstaje JgM cytomegalowirusa - hamują one aktywność wirusa i przyczyniają się do jego eliminacji. Takie przeciwciała znajdują się we krwi od końca pierwszego tygodnia choroby. Mogą tam zostać przez około 5 miesięcy. Okres od wystąpienia choroby do pojawienia się JgG jest ostrą infekcją. Po 5 miesiącach wartość igm jest ujemna.

Następnie zaczynają się tworzyć przeciwciała klasy JgG - są odpowiedzialne za odporność na określone zakażenie. Takie immunoglobuliny opracowuje się miesiąc po zakażeniu. Pozostają w ciele na całe życie i wskazują na tworzenie odporności.

Następnym razem, gdy CMV dostanie się do organizmu człowieka, przeciwciała zaczynają rozpoznawać wirusa. W takim przypadku możliwe są dwa możliwe scenariusze:

  • przy normalnej odporności nie występuje pełny rozwój choroby, ponieważ przeciwciała są w stanie dezaktywować wszystkie wirusy;
  • przy osłabionej obronie immunologicznej przeciwciała nie są wystarczające do wyeliminowania infekcji, a choroba rozwija się, chociaż przebiega nieco łatwiej.

Teraz najpierw zostaną znalezione przeciwciała IgG na wirusa cytomegalii, ponieważ są już w ciele. Ich liczba wzrośnie. Następnie jest wirus cytomegalii - w oparciu o to możemy założyć reaktywację procesu zakaźnego.

Aby oszacować czas trwania infekcji, stosuje się właściwość przeciwciał, takich jak awidność. To jest ich zdolność do wiązania antygenów. Im dłuższa infekcja, tym bardziej zachłanność. Jeśli dana osoba została zaraz zainfekowana, jego immunoglobuliny znajdują się w jego krwi. Jeśli odzyskał CMVC przez długi czas, przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii będą wysoce pomyślne.

Standardy zawartości przeciwciał

Nie jest całkiem poprawne, aby nazwać obecność przeciwciał przeciwko CMV normą, ponieważ są one już znakiem patologii, która została przeniesiona lub jest już obecna. Jednakże zdefiniowano wskaźniki, które pozwalają ocenić stan infekcji: utajony lub aktywny.

Jeśli jest to kwestia kobiet w ciąży, przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii we krwi wskazują na ryzyko zakażenia tą infekcją, jej reaktywację. Ocena tego jest konieczna do określenia ryzyka rozwoju zmian płodowych.

W badaniach laboratoryjnych poziom zawartości immunoglobulin jest nazywany mianem miana. Ta wartość pokazuje maksymalną liczbę rozcieńczeń krwi, w której rozpoczyna się wykrywanie immunoglobuliny G. Im więcej wykrytego miana, tym więcej przeciwciał znajduje się w surowicy.

Średnie rozcieńczenie, przy którym choroba jest uważana za aktywną, jest miano diagnostyczne. Jeżeli taki wskaźnik znajduje się we krwi danej osoby, oznacza to, że jest on obecnie chory na CMV. Miano diagnostyczne dla tego zakażenia wynosi rozcieńczenie 1: 100.

Wszystkie wskaźniki, które są mniejsze niż ta liczba (1:80, 1:60), nie mają znaczenia diagnostycznego. Nie mogą zaświadczyć o obecności czynnej infekcji i twierdzą, że tylko jedna osoba cierpiała na tę chorobę. Największe miano - 1: 200, 1: 400 - wskaże obecność klinicznie objawionej CMV.

Jeśli znaleziono wirusa cytomegalii, czy jest dobry czy zły? Nie możesz mówić jednoznacznie. Mężczyźni, którzy nie mają takich przeciwciał we krwi, są zdrowi i nie mogą być źródłem infekcji. Jeśli JgG do CMV nie jest obecny we krwi kobiety planującej ciążę lub już w ciąży, nie jest to bardzo dobre. Taka sytuacja oznacza, że ​​przyszła mama narażona jest na zarażenie tą infekcją. Zakażenie w czasie ciąży jest znacznie trudniejsze w oddziaływaniu na płód niż reaktywacja już istniejącej CMV.

Środki zapobiegawcze powinny rozpoczynać się równocześnie z dojrzewaniem, ponieważ wirus może być przenoszony w ten sposób. Polegają one na stosowaniu antykoncepcji ochronnej, przestrzeganiu zasad higieny osobistej. Ważne jest utrzymanie dobrej odporności. Ciężarna kobieta, która nie ma przeciwciał przeciwko CMV, powinna unikać dużego tłumu ludzi, brać kompleksy witaminowe. Podczas odwiedzania miejsc publicznych w czasie epidemii należy używać indywidualnego wyposażenia ochronnego.

Więcej o wirusie cytomegalii

Zakażenie wirusem cytomegalii jest wiodącą chorobą wśród wrodzonych infekcji wirusowych u noworodków. Wirus ten może być cichym, trwającym przez całe życie partnerem w ciele ludzkim lub stać się potencjalnym zabójcą w pewnych warunkach. Jest to jeden z najbardziej niebezpiecznych wirusów dla noworodków, ponieważ zakażenie CMV może powodować upośledzenie umysłowe i śmierć u dzieci. Niebezpieczny jako pierwotna infekcja wirusa w czasie ciąży i reaktywacja już żyjącej infekcji w organizmie.

Pojęcie "odporność na CMV" nie istnieje!

Wirus cytomegalii został odkryty stosunkowo niedawno - w 1956 r. I nie został dostatecznie zbadany. Należy do grupy wirusów opryszczki. Nosiciele wirusa CMV w wieku od 30 do 40 lat stanowią 50-90% populacji. Przeciwciała IGG do wirusa cytomegalii występują również u osób, które nie miały żadnych objawów chorób opryszczkowych w czasie badania.

Przekazywał CMV od osoby do osoby poprzez kontakt z zakażoną krwią, śliną, moczem, mlekiem z piersi, a także współżycie seksualne. Wirus nie jest bardzo zaraźliwy, potrzebny jest bliski kontakt w celu skażenia domowników. Jednak czuje się świetnie w gruczołach ślinowych, a każdy, nawet najbardziej niewinny pocałunek, łyk wody ze wspólnej butelki lub filiżanka kawy "za dwie" może okazać się śmiertelna.

Okres utajony (inkubacji) trwa od 28 do 60 dni. Prawdopodobieństwo zakażenia wzrasta wraz ze zmniejszoną odpornością, a stan ten jest naturalny w ciąży. Dlatego Prawdopodobieństwo zarażenia się tym wirusem u kobiet w ciąży jest znacznie większe. I jest nawet wyższy u kobiet w ciąży otrzymujących leczenie immunosupresyjne (otrzymujących metypodróżnienie).

Pierwotna infekcja występuje u 0,7-4% wszystkich kobiet w ciąży. Nawracające zakażenie (reaktywacja) może wystąpić u 13% zakażonych kobiet w ciąży. W wielu przypadkach obserwuje się wtórne zakażenie, ale w przypadku innych szczepów wirusa cytomegalii (w sumie zarejestrowano 3 szczepy).

Większość osób (95-98%), zakażonych CMV, nie ma wyraźnej symptomatologii w pierwotnej infekcji - zwykle choroba jest pod maską ARVI. Objawy to gorączka, ból gardła, ból mięśni, osłabienie i biegunka. Główną różnicą między zakażeniem wirusem cytomegalii a przeziębieniem jest to, że przebieg cytomegalii jest zwykle dłuższy - do 4-6 tygodni.

Z uogólnioną (ogólną, ciężką) postacią zakażenia wirusem cytomegalii możliwe uszkodzenie narządów wewnętrznych. Ta forma cytomegalii zwykle występuje na tle gwałtownego spadku odporności. W tym przypadku zakażenie bakteryjne septyczne, które się nakłada, jest zwykle trudne do wyleczenia. Ślinianki ślinianek podżuchwowych i podżuchwowych mogą się nasilać, powstaje stan zapalny stawów, skóra zostaje pokryta wysypką. Około jednej trzeciej pacjentów będzie mieć szyjnych węzłów chłonnych (bolesne węzłów chłonnych) szyjki macicy, zapalenie gardła (ból gardła) i powiększenie śledziony (powiększona wątroba). Zmiany we krwi: redukcja hemoglobiny, leukopenia (zmniejszenie liczby krwinek białych), wzrost liczby limfocytów (obserwowany dla wirusa zaostrzenia), małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi), transaminaza (specjalny substancji w krwi) sredneuvelicheny więcej niż 90% pacjentów.

Infekcja wirusem cytomegalii u kobiet może charakteryzować się rozwojem reakcji zapalnych w postaci zapalenia sromu i pochwy, zapalenia wsadu, zapalenia i erozji szyjki macicy, wewnętrznej warstwy macicy, zapalenia jajowodów. Pacjenci martwią się wydzielaniem z dróg rodnych i odbytnicy o zabarwieniu białawobłękitnym. Podczas badania często spotyka się uszczelki o średnicy 1-2 mm, zlokalizowane na małych i dużych wargach sromowych. Śluz z reguły ma przekrwienie (zaczerwienienie) i obrzęk.

U mężczyzn, uogólniona postać zakażenia wirusem cytomegalii wpływa na jądra, powoduje zapalenie cewki moczowej i nieprzyjemne odczucia podczas oddawania moczu.

Po zakażeniu CMV w organizmie człowieka następuje odbudowa odporności, która dostosowuje organizm do nowych warunków. Układ odpornościowy atakuje wirus we krwi, kierując go, zwykle do gruczołów ślinowych i tkanek nerkowych, gdzie wirus przechodzi w stan nieaktywny i przez wiele tygodni i miesięcy "śpi".

W jaki sposób płód zostaje zainfekowany wirusem cytomegalii?

Kiedy pierwotna infekcja zakażenie płodu wirusem cytomegalii występuje w 30-40% przypadków, a według niektórych europejskich naukowców zakażenie płodu można zaobserwować w 75% przypadków. Kiedy reaktywacja obecnej infekcji transmisja wirusa do płodu jest obserwowana tylko w 2% przypadków, chociaż istnieje o wiele większe prawdopodobieństwo niepowodzenia. Wrodzona infekcja CMV występuje u 0,2-2% wszystkich noworodków.

Istnieją trzy główne mechanizmy przenoszenia płodu na płód:

  1. zarodek może zostać zainfekowany wirusem z plemników;
  2. wirus cytomegalii może przenikać z błony śluzowej macicy lub kanału szyjki macicy przez błony i infekować płyn owodniowy, a następnie płód;
  3. wirus cytomegalii może infekować płód przez skórę.
  4. infekcja w trakcie dostawy jest możliwa.

(różne badania szacują prawdopodobieństwo określonej drogi zakażenia na różne sposoby).

Wirus zakażenia CMV przenoszony jest na płód przez łożysko w równym okresie ciąży (chociaż prawdopodobieństwo reaktywacji utajonej infekcji w organizmie matki jest wyższe w III trymestrze). Jeśli zakażenie matki nastąpiło w pierwszym trymestrze ciąży, to u 15% tych kobiet ciąża kończy się samoistnym poronieniem bez samego zarodka wirusa, to znaczy, że proces zakaźny występuje tylko w łożysku. Dlatego istnieje sugestia, że ​​łożysko najpierw zostaje zakażone, co jednak nadal działa jako bariera w przenoszeniu CMV do płodu. Łożysko również staje się rezerwuarem infekcji CMV. Uważa się, że w tkance łożyska jest reprodukcja CMV, zanim zakaża płód.

We wczesnej ciąży spontaniczne poronienie z uszkodzeniem wirusem cytomegalii występuje 7 razy częściej niż w grupie kontrolnej.

Co to jest infekcja wirusem cytomegalii dla płodu? Jakie konsekwencje dla płodu ma zakażenie wirusem cytomegalii?

Przeniesienie wirusa do płodu w niektórych przypadkach prowadzi do

  • narodziny dziecka o niskiej masie ciała,
  • rozwój infekcji z wewnątrzmaciczną śmiercią płodów (poronienia, spontaniczne poronienia, martwy poród - do 15%),
  • urodzenia dziecka z wrodzonego zakażenia CMV, który przejawia wady (małogłowie, obrzęk mózgu, żółtaczka, powiększenie wątroby, śledziony, wątroby, wady serca, przepuklina pachwinowa, wady wrodzone)
  • urodzenie dziecka z wrodzonym zakażeniem CMV, który objawi się natychmiast, ale w 2-5 roku życia (ślepota, głuchota, zahamowanie mowy, upośledzenia umysłowego, zaburzenia psychomotoryczne).

Możliwe jest wykluczenie przeniesienia wirusa cytomegalii do płodu, jeśli oboje nosiciele CMV przechodzą kurację przed poczęciem dziecka.

Zakażenie wirusem cytomegalii może spowodować pojawienie się w organizmie matki antyfosfolipidów, które zaatakują komórki jej ciała (autoagresja). Jest to bardzo niebezpieczna możliwość występowania cymbałów. Antyfosfolipidy mogą uszkadzać naczynia krwionośne łożyska i zakłócać krążenie krwi łożysko-łożysko.

Diagnoza CMV. Analiza wirusa cytomegalii

W ciągu ostatnich trzydziestu lat wiele laboratoriów diagnostycznych opracowało wiele metod diagnostycznych do wykrywania CMV w organizmie człowieka. Ważne jest badanie diagnostyczne u kobiet w ciąży przy najmniejszym podejrzeniu na obecność zakażenia wirusem cytomegalii, zwłaszcza w przypadku niekorzystnego wyniku poprzedniej ciąży oraz objawów klinicznych (objawów) zakażenia CMV.

Objawy kliniczne zakażenia wirusem cytomegalii

  • Jeśli ludzkie ciało jest jednocześnie wirusem opryszczki zwykłej i CMV, często zaostrzają się jednocześnie. Dlatego "zimny" na wardze - okazja do zbadania na CMV.
  • Niebiesko-niebieska wydzielina z pochwy.
  • Wszelkie wysypki na skórze (nawet pojedyncze). Różnią się od trądziku tym, że pojawiają się jednocześnie i nie mają ropnej głowy - tylko czerwone kropki.
  • Wygląd małych stałych podskórnych formacji na małych lub dużych wargach sromowych.
  • W niektórych przypadkach jedynym objawem choroby jest zapalenie gruczołów ślinowych, w których wirus cytomegalii wydaje się najbardziej komfortowy.

Jeśli masz co najmniej jeden z tych objawów podczas ciąży, musisz pilnie przystąpić do badania na obecność wirusa cytomegalii!

Toksykoza w pierwszej połowie ciąży i plamienie w drugim mogą być związane z cytomegalowirusem.

Analiza przeciwciał przeciw wirusowi cytomegalii (ELISA - immunoenzymatyczna immunoenzymaza)

Analiza przeciwciał przeciw CMV obejmuje wykrywanie dwóch swoistych immunoglobulin: IgM i IgG. O zapisie IgM "pozytywnie" lub "negatywnie" (cecha jakościowa), w IgG określić miano (charakterystyka ilościowa).

Przeciwciała IgM pojawiają się we krwi podczas pierwotnej infekcji (zawsze jednak ich pojawienie się może być opóźnione do 4 tygodni) oraz z aktywacją już istniejącego zakażenia (w 10% przypadków). Jeśli analiza CMV mówi "IgM jest pozytywne", oznacza to, że infekcja jest aktywna. Na tle aktywnej CMV nie może być w ciąży. W tym przypadku należy określić poziom przeciwciał IgM dynamiki (metoda ilościowa), aby dowiedzieć się, rosną miana IgM lub upadek, i, odpowiednio, na jakim etapie jest infekcja. Szybki spadek miana IgM oznacza niedawne zakażenie / zaostrzenie, powolne wskazanie, że faza aktywna infekcji minęła. Jeśli IgM nie występuje w krwi zakażonej surowicy ludzkiej oznacza to, że zakażeniem przynajmniej 15 miesięcy przed diagnozą, ale nie wyklucza się aktualny ponownej aktywacji wirusa w organizmie, to otstutstvie IgM w badaniu krwi nie dają powód, aby sądzić że możesz zacząć myśleć! Konieczne są dalsze badania (patrz poniżej). Pytanie brzmi: dlaczego więc muszę w ogóle wziąć tę analizę? Odpowiedź: nadal jest w stanie zidentyfikować aktywną postać wirusa i jest niedroga. W niektórych sytuacjach, w wyniku bardzo wysokiej czułości testów, możliwe są wyniki fałszywie dodatnie w określaniu IgM.

Jeśli dana osoba nigdy nie spotkała się z CMV, miano IgG będzie niższe niż wartość referencyjna wskazana na pustym arkuszu analizy. Oznacza to wysokie ryzyko zakażenia CMV podczas ciąży. Kobiety, które nie otrzymują miana przeciwciał IgG przeciwko CMV, są zagrożone!

Po pierwotnym zakażeniu CMV przeciwciała IgG pozostają we krwi przez całe życie. Ale to - nie odporny na wirusa cytomegalii! Obecność IgG pozwala na reaktywację zakażenia na tle odporności immunologicznej. Po infekcji / reaktywacji miana IgG rosną (aktywacja CMV jest wskazywana przez wzrost miana o 4 lub więcej razy w stosunku do poziomu wyjściowego pacjenta), następnie BARDZO POWOLI spaść.

Poziom utajone IgG zależą od stanu wirusa w tym momencie, a stan ludzkiego układu odpornościowego, zatem jednej analizie, która wykazała obecność przeciwciał IgG w organizmie nawet wartości kilka razy większe, niż w nie wskazują jednoznacznie zaostrzenie CMV.

Jakie są przeciwciała IgM i IgG przeciwko wirusowi cytomegalii?

Pierwotna infekcja lub reaktywacja? W przypadku, gdy IgM jest dodatnie, należy określić awidność przeciwciał IgG. Awidność (łac. - awidność) - siła wiązania specyficznych przeciwciał z odpowiednimi antygenami. Podczas odpowiedzi immunologicznej organizmu przeciwciała IgG początkowo mają niską zachłanność, to znaczy antygen jest słabo związany. Następnie stopniowo opracowanie procesu odpornościowego (może to być tygodnie lub miesiące) przechodzi w kierunku syntezy limfocytów vysokoavidnyh przeciwciała IgG mocniej wiążą się odpowiednie antygeny. Niska przeciwciała zachłanność IgG (wskaźnik zachłannością (Al) maksymalnie do 35%), o średniej oczywiste w ciągu 3-5 miesięcy po rozpoczęciu zakażenia (może w pewnym stopniu zależeć od metody oznaczania), a czasami generowany przez dłuższy okres czasu. Sama detekcja przeciwciał IgG o niskim stopniu złośliwości nie jest bezwarunkowym potwierdzeniem faktu świeżej infekcji, ale służy jako dodatkowy dowód potwierdzający w szeregu innych testów serologicznych. Wysoka zachłanność swoistych przeciwciał IgG (wskaźnik zachłanności większy niż 42%) pozwala wykluczyć ostatnie pierwotne zakażenie.

Jednakże analiza krwi dla przeciwciał, szczególnie pojedynczych, nie może dostarczyć wystarczających informacji o przebiegu zakażenia wirusem cytomegalii w organizmie. Przy dodatnim wyniku testu przeciwciał zwykle stosuje się jedną z innych metod, zarówno w celu potwierdzenia obecności przeciwciał, jak i w celu uzyskania najbardziej aktywnego wirusa.

Metoda reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) do diagnozy wirusa cytomegalii

Ta metoda diagnozy wirusa cytomegalii opiera się na identyfikacji DNA czynnika sprawczego zakażenia, ponieważ cytomegalowirus odnosi się do wirusów zawierających DNA. Materiał do badania może obejmować wypływ z cewki moczowej, szyjki macicy, pochwy, mocz, ślina, płyn mózgowo-rdzeniowy. Czas od pobrania materiału do badania do uzyskania wyników wynosi zwykle 1-2 dni i jest to główna zaleta metody PCR przed metodą diagnostyki kultury (siewu).

Metoda PCR, ze względu na wysoką czułość, ujawnia nawet segment DNA CMV i jest uważana za bardzo postępową. Najważniejszą zaletą - możliwość diagnozowania wczesnych etapach procesu, ukrytej i przetrwałego zakażenia, ale ma niską wartość prognostyczną, związana jest z faktem, że PCR wykrywa wirusowe DNA nawet w stanie utajonym. Innymi słowy, ta metoda nie odróżnia aktywnego wirusa od śpiącego.

Jakościowe i ilościowe oznaczanie DNA CMV w praktycznie każdym płynie ustrojowym ma dokładność do 90-95% - w przypadku, gdy wirus jest już w tej tkance. Osobliwością CMV jest jej opcjonalna obecność we wszystkich płynach biologicznych jednocześnie.

Wykrywanie CMV metodą PCR w ludzkich tkankach biologicznych nie pozwala na ustalenie, czy infekcja jest pierwotną czy wielokrotną reaktywacją obecnego zakażenia.

Izolacja kultury komórkowej (wysiew) do diagnozy CMV

Ta metoda diagnostyczna, w którym badany materiał jest pobierany z krwi, śliny, nasienia, wydzieliny z szyjki macicy i pochwy, płyn owodniowy, umieszczone w specjalnym składnikiem odżywczym średniej korzystne dla rozwoju mikroorganizmów. Wadą tej metody jest to, że uzyskanie wyników wymaga dużej ilości czasu: tydzień lub dłużej.

Analiza pozytywna ("wykryto wirusa") ma 100% dokładność, negatyw może być fałszywa.

Cytologia do diagnostyki wirusa cytomegalii

Badanie cytologiczne ujawnia typowe komórki olbrzymie z wtrętami wewnątrzjądrowymi, ale nie jest wiarygodną metodą diagnozy zakażenia CMV.

Prawdopodobieństwo zakażenia płodu i poziomu przeciwciał

Prawdopodobieństwo zakażenia płodu jest wprost proporcjonalne do stężenia wirusa we krwi. Nie ma znaczenia, czy infekcja jest pierwotna czy reaktywowana, ważne jest stężenie wirusa. Stężenie wirusa określa się na podstawie poziomu przeciwciał ochronnych: im więcej przeciwciał, tym niższe stężenie wirusa. Ludzie, którzy pierwszy raz spotykają się z cymbałami, nie mają przeciwciał, a zatem stężenie wirusa jest wysokie, co oznacza, że ​​najprawdopodobniej nastąpi infekcja płodu. Istnieją przeciwciała w nośnikach cML, a stężenie wirusa we krwi jest niższe. Wyjątek stanowią kobiety w ciąży leczone immunosupresyjnie (zwykle metipred). Metipred hamuje wytwarzanie w organizmie wszystkich typów przeciwciał, a tym samym zabezpieczenie przed CMV jest słabsze niż to może być w przypadku braku metipred i prawdopodobieństwa transmisji wirusa do wzrostu płodu.

Jest jeszcze jeden aspekt związany ze stopniem porażki, jaką wirus popełnia u płodu. Przeciwciała IgG przenikają przez łożysko, a krew płodu jest w stanie zwalczać wirusa cytomegalii. Poziom przeciwciał u płodu zależy od poziomu przeciwciał w ciele matki. Jeśli poziom ten jest wystarczająco wysoki, szkody spowodowane przez CMV można ogólnie zmniejszyć do zera: u dziecka zakażonego CMV w macicy, objawy zmiany TMV mogą nie pojawić się natychmiast lub później.

Największe zmiany występują u dzieci, których matki były zakażone CMV. Na drugim miejscu - ci, których matki otrzymały terapię immunosupresyjną. Na trzecim - przypadki reaktywacji cymbałów podczas ciąży, nie wykryto i nie leczono. W tym ostatnim przypadku zdarzają się przypadki ponownej aktywacji u kobiet w ciąży, które nie otrzymują terapii immunosupresyjnej, w których wykryto reaktywację i która otrzymywała leczenie w postaci dożylnej infuzji immunoglobulin.

Zarządzanie ciążą, porodem i okresem poporodowym u kobiet z zakażeniem CMV. Konieczne badania nad CMV u kobiet w ciąży

W warunkach ryzyka zaostrzenia CMV konieczne jest przeprowadzenie szybkiej i, co najważniejsze, rzetelnej diagnozy, w odpowiednim czasie, aby rozpocząć stosowanie niezbędnych leków i zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa w ciele. Metoda oznaczania przeciwciał nie jest odpowiednia, ponieważ przeciwciała powstają z dużym opóźnieniem. Metoda PCR daje odpowiedź prawie natychmiast, ale nie może odróżnić żywego wirusa od martwego. Jedynym wyjściem jest sianie, chociaż jest to długie.

Równocześnie warto wysiewać krew przynajmniej dwa razy - na początku i na końcu pierwszego trymestru, ponieważ infekcja płodu w tym okresie jest najbardziej niebezpieczna.

Czas trwania ciąży ma znaczny wpływ na częstotliwość infekcji u matki. We wczesnych stadiach ciąży produkcja cytomegalowirusa jest tłumiona, ale supresja ta zmniejsza się wraz z postępem ciąży, a zwiększa się prawdopodobieństwo uwolnienia cytomegalowirusa w wyniku reaktywacji zakażenia. Dlatego dobrze jest wytwarzać posiew krwi w drugim i trzecim trymestrze ciąży, ponieważ zakażenie wewnątrzmaciczne jest możliwe w dowolnym momencie.

Aktywacja CMV w ciele kobiety w ciąży nie oznacza zakażenia wewnątrzmacicznego płodu. Starannie dobrana terapia i ścisłe wdrożenie zaleceń lekarza może znacznie zmniejszyć ryzyko przeniesienia zakażenia na dziecko, co bezpośrednio zależy od aktywności wirusa w ciele matki. Natychmiast powiem, że jedynym lekiem na wirusa w czasie ciąży jest immunoglobulina.

Tle cytomegalowirusa masy ciała płodu często przekracza wiek ciążowy, jak również zaobserwowano częściowe łożysko przyrostowych przedwczesne oderwanie zwykle znajdującej się łożysko, a utrata krwi podczas porodu, co najmniej 1% w kobiecej masy ciała kliniczne utajony endometrioza poporodowa z rozwojem zaburzeń miesiączkowania w przyszłości.

Zakażenie dziecka może wystąpić podczas porodu po spożyciu śluzu szyjkowego i wydzieliny pochwowej matki. Również w mleku tym wirus jest wykryty, więc ponad połowa niemowląt karmionych piersią zostaje zakażona infekcją CMV w pierwszym roku życia. Wewnątrzmaciczna lub wczesna poporodowa transmisja wirusa cytomegalii występuje 10 razy częściej niż transmisja wewnątrzmaciczna.

Kobiety, które aktywnie izolują wirusa w czasie ciąży, mogą same rodzić, ponieważ cesarskie cięcie nie zapewnia w tym przypadku żadnych korzyści dla ochrony dziecka przed infekcją.

Często przed położnymi pojawia się pytanie: utrzymać ciążę u kobiety zakażonej wirusem cytomegalii lub uznać ją za przeciwwskazaną? Ten problem powinien być rozwiązany na podstawie obserwacji dynamicznego przy użyciu ultradźwiękowego obserwację rozwoju płodu (zniekształceń), prenatalnych badań anty-cytomegalii przeciwciał IgM u płodu, gdy zbieranie płynu owodniowego przez amniopunkcji.

Po urodzeniu, ważne jest potwierdzenie diagnoza wrodzonego zakażenia CMV, w ciągu pierwszych dwóch tygodni i różnicowaniu infekcji pierwotnej podczas porodu podczas przechodzenia przez kanał rodny lub zakażeniem przez mleko w pierwszych dniach karmienia.

Rozpoznanie zakażenia CMV u płodu

Oznaczanie IgM we krwi płodowej nie jest wiarygodną metodą diagnostyczną, ponieważ pojawienie się tych przeciwciał może być poważnie opóźnione. Jednak wykrycie IgM we krwi pępowinowej wyraźnie wskazuje na infekcję płodu, ponieważ przeciwciała te nie przenikają przez barierę łożyskową ze względu na ich znaczącą masę cząsteczkową.

Obecnie wykrywanie kultury wirusa w płynie owodniowym (zaszczepianie) i reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) umożliwia prawidłowe diagnozowanie w 80-100% przypadków. Poziom wszystkich parametrów wirusologicznych (wiremia, antygenemia, DNA-emy itp.) We krwi płodów z zaburzeniami rozwojowymi jest wyższy niż u płodów nieposiadających nieprawidłowości. Również poziom swoistych immunoglobulin IgM w normalnie rozwijających się płodach jest znacznie niższy niż poziom tych przeciwciał u dzieci z zaburzeniami rozwojowymi. Dane te sugerują, że wrodzone zakażenie CMV u zarażonych płodów z normalnymi znakami biochemicznymi, hematologicznymi i ultrasonograficznymi, a także z niskim poziomem genomu wirusa i przeciwciałami przeciw temu, ma bardziej korzystny wynik.
Oznaczanie wirusowego DNA w płynie owodniowym może być dobrym czynnikiem prognostycznym: jego poziom jest niższy, jeśli płód nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w rozwoju.
Negatywne wyniki testu nie są wiarygodnym wskaźnikiem braku infekcji u płodu.
Ryzyko przeniesienia wirusa z matki na dziecko podczas procedur diagnostycznych w obecności aktywnego wirusa u matki jest niewielkie.

Leczenie wirusa cytomegalii

Infekcja CMV w stanie utajonym zasadniczo nie wymaga leczenia.

W niektórych przypadkach można przepisywać leki przeciwwirusowe. Wpływ tych leków na organizm kobiety w ciąży i płodu nie jest w pełni zrozumiały. Stosowanie leków antywirusowych jest również ograniczone w pediatrii ze względu na wysoką toksyczność leków.

Leczenie za pomocą immunomodulatorów trwa zwykle kilka tygodni, przepisuje je tylko lekarz.

Specyficzna immunoglobulina anty-cytomegalowirusowa jest podawana dożylnie (kroplomierz). Zawiera 60% swoistych przeciwciał przeciwko CMV. Domięśniowe wstrzyknięcie immunoglobuliny jest dozwolone, ale w znacznym stopniu zmniejsza to jego skuteczność. Należy zauważyć, że stosowanie immunoglobuliny tylko zmniejsza prawdopodobieństwo zakażenia płodu lub zmniejszenia negatywnych skutków infekcji, ale nawet taki wadliwy wynik daje nagrodę dla zdrowia dzieci, a więc specyficzne immunoglobuliny muszą być stosowane, zwłaszcza biorąc pod uwagę pełne bezpieczeństwo leku.

Niespecyficzne immunoglobuliny do podawania dożylnego są przepisane w celu zapobiegania CMVI u osób z obniżoną odpornością. Jednak ich skuteczność jest znacznie mniejsza niż specyficznych immunoglobulin. Niemniej jednak są one również w stanie pomóc w walce z infekcją wirusem cytomegalii.

Wirus cytomegaliczny jest prawie niewrażliwy na interferon, który jest ważnym czynnikiem determinującym istotną częstotliwość ukrytego zakażenia wirusem cytomegalii. Jednocześnie cytomegalowirus przeszkadza w wytwarzaniu interferonu w warunkach mieszanego zakażenia, którego jednym z elementów jest wirus, który ma działanie interferonogenne w monoterapii. Wiadomo więc, że u pacjentów z cytomegalią grypa występuje w cięższej postaci.

Interferon leukocytów, wprowadzony do hodowli tkankowej, chroni komórki przed pozakomórkowym cytomegalowirusem, ale nie ma efektu ochronnego od wewnątrzkomórkowego.

Tak więc lekiem z wyboru w czasie ciąży jest immunoglobulina. Poziom dotkniętego płodu zależy bezpośrednio od poziomu przeciwciał we krwi matki.