Cytomegalowirus - objawy, przyczyny i leczenie

Cytomegalowirus jest wirusem szeroko rozpowszechnionym na całym świecie wśród dorosłych i dzieci należących do grupy wirusów opryszczki. Ponieważ wirus ten został odkryty stosunkowo niedawno, w 1956 roku, nadal nie jest dobrze rozumiany, a w świecie naukowym do dnia dzisiejszego jest przedmiotem aktywnych dyskusji.

Cytomegalowirus jest dość powszechny, przeciwciała tego wirusa występują u 10-15% nastolatków i młodzieży. U osób w wieku 35 lat i starszych występuje w 50% przypadków. Cytomegalowirus znajduje się w tkankach biologicznych - spermie, ślinie, moczu, łzach. Po wejściu do organizmu wirus nie znika, ale nadal żyje z właścicielem.

Co to jest?

Cytomegalowirus (inna nazwa - zakażenie CMV) to choroba zakaźna, przypisywana rodzinie herpeswirusów. Wirus ten atakuje osobę zarówno w macicy, jak i w inny sposób. Tak więc wirus cytomegalii może być przenoszony drogą płciową, drogą powietrzną.

W jaki sposób transmitowany jest wirus?

Sposoby przenoszenia wirusa cytomegalii są zróżnicowane, ponieważ wirus można znaleźć we krwi, ślinie, mleku, moczu, kale, nasieniu, wydzielinie szyjki macicy. Możliwa transmisja powietrzna, transmisja z transfuzją krwi, stosunek płciowy, być może transplantologiczne zakażenie wewnątrzmaciczne. Ważnym miejscem jest zanieczyszczenie podczas porodu i karmienia piersią chorej matki.

Zdarzają się przypadki, gdy nosiciel wirusa nie podejrzewa o to, szczególnie w sytuacjach, gdy symptomatologia prawie się nie objawia. Dlatego nie należy uważać pacjenta za pacjenta wirusa cytomegalii, ponieważ w ciele nigdy nie może się ujawnić w całym swoim życiu.

Hipotermia i późniejszy spadek odporności stają się czynnikami wywołującymi cytomegalię. Objawy choroby przejawiają się również w wyniku stresu.

Wykryto przeciwciała IgG wirusa cytomegalii - co to oznacza?

IgM są przeciwciałami, które układ odpornościowy zaczyna wytwarzać 4-7 tygodni po tym, jak osoba najpierw zostanie zainfekowana wirusem cytomegalii. Przeciwciała tego typu są również wytwarzane za każdym razem, gdy wirus cytomegalii, pozostawiony w ciele ludzkim po poprzednim zakażeniu, zaczyna aktywnie się mnożyć ponownie.

Odpowiednio, jeśli masz dodatnie (podwyższone) miano przeciwciał typu IgM przeciwko wirusowi cytomegalii, oznacza to:

  • Że zaraziłeś się wirusem cytomegalii (nie wcześniej niż w ciągu ostatniego roku);
  • Od dawna jesteś zarażony wirusem cytomegalii, ale ostatnio ta infekcja zaczęła się ponownie namnażać w twoim ciele.

Miano przeciwciał IgM dodatnich może utrzymywać się we krwi osoby przez co najmniej 4-12 miesięcy po zakażeniu. Z biegiem czasu przeciwciała takie jak IgM znikają z krwi osoby zakażonej wirusem cytomegalii.

Rozwój choroby

Okres inkubacji wynosi 20-60 dni, ostry w ciągu 2-6 tygodni po okresie inkubacji. Obecność w organizmie w stanie utajonym zarówno po infekcji, jak iw okresach zaniku jest nieograniczona.

Nawet w polu leczenia wirus w organizmie żyje przez całe życie, zachowując ryzyko nawrotu, dlatego też bezpieczeństwo ciąży i pełnoprawnych lekarzy nie może zagwarantować nawet w przypadku wystąpienia uporczywej i długotrwałej remisji.

Objawy wirusa cytomegalii

Wiele osób, które są nosicielami wirusa cytomegalii, nie wykazuje żadnych objawów. Objawy wirusa cytomegalii mogą pojawić się w wyniku zaburzeń układu odpornościowego.

Czasami u osób z normalną odpornością wirus ten powoduje tak zwany zespół podobny do mononukleozydów. Występuje 20 do 60 dni po zakażeniu i trwa 2-6 tygodni. Występuje wysoka gorączka, dreszcze, kaszel, zmęczenie, złe samopoczucie i ból głowy. Następnie pod wpływem wirusa rekonstruowany jest układ immunologiczny organizmu, który przygotowuje się do odparcia ataku. Jednakże, w przypadku braku siły, faza ostra przechodzi w spokojniejszą formę, gdy często pojawiają się zaburzenia naczyniowo-wegetatywne, a także narządy wewnętrzne.

W takim przypadku możliwe są trzy objawy choroby:

  1. Uogólniona postać to porażka CMV narządów wewnętrznych (zapalenie tkanki wątrobowej, nadnerczy, nerek, śledziony, trzustki). Te zmiany narządów mogą powodować zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, które dodatkowo pogarsza stan i wywiera większy nacisk na układ odpornościowy. W takim przypadku leczenie antybiotykami jest mniej skuteczne niż w przypadku zwykłego przebiegu zapalenia oskrzeli i / lub zapalenia płuc. Jednocześnie może wystąpić zmniejszenie liczby płytek we krwi obwodowej, uszkodzenie ścianek jelita, naczyń gałki ocznej, mózgu i układu nerwowego. Zewnętrznie objawia się, oprócz powiększonych gruczołów ślinowych, wysypkę skórną.
  2. SARS - w tym przypadku - osłabienie, złe samopoczucie, bóle głowy, katar, a wzrost zapalenia ślinianek, zmęczenie, trochę gorączki, powłokowych białawy na języku i dziąsłach; Czasami mogą pojawić się zapalenie migdałków.
  3. Klęska układu moczowo-płciowego przejawia się jako okresowe i niespecyficzne zapalenie. W tym samym czasie, jak w przypadku zapalenia oskrzeli i zapalenia płuc, zapalenie nie jest łatwo leczone tradycyjnymi antybiotykami dla danej lokalnej choroby.

Szczególną uwagę należy zwrócić na zakażenie CMV u płodu (wewnątrzmacicznego zakażenia wirusem cytomegalii) u niemowląt i małych dzieci. Ważnym czynnikiem jest okres ciąży infekcji, jak również fakt, czy zakażenie lub ciąża jest po raz pierwszy doszło do reaktywacji zakażenia - w drugim przypadku, prawdopodobieństwo zakażenia płodu i rozwoju poważnych powikłań jest znacznie niższa.

Również w przypadku zakażenia kobiety ciężarnej możliwa jest patologia płodu, gdy płód zostaje zakażony z zewnątrz CMV, co prowadzi do poronienia (jedna z najczęstszych przyczyn). Możliwe jest również aktywowanie ukrytej postaci wirusa, który infekuje płód poprzez krew matki. Infekcja prowadzi do śmierci dziecka w łonie matki / po porodzie lub do pokonania układu nerwowego i mózgu, co przejawia się w różnych chorobach psychicznych i fizycznych.

Zakażenie wirusem cytomegalii podczas ciąży

Kiedy kobieta jest zarażona podczas ciąży, w większości przypadków rozwija się ona w ostrej postaci choroby. Możliwe uszkodzenie płuc, wątroby, mózgu.

Pacjent zauważa skargi na:

  • zmęczenie, ból głowy, ogólne osłabienie;
  • Zwiększenie i ból podczas dotykania gruczołów ślinowych;
  • wypływ z nosa śluzowej natury;
  • przydział białawego koloru z dróg rodnych;
  • ból w jamie brzusznej (ze względu na zwiększony ton macicy).

Kiedy płód jest zarażony podczas ciąży (ale nie podczas porodu), możliwe jest rozwinięcie wrodzonego zakażenia wirusem cytomegalii u dziecka. To ostatnie prowadzi do ciężkich chorób i uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego (opóźnienie w rozwoju umysłowym, głuchota). W 20-30% przypadków umiera dziecko. Wrodzone zakażenie wirusem cytomegalii obserwuje się prawie wyłącznie u dzieci, których matki w czasie ciąży są nowo zarażone wirusem cytomegalii.

Leczenie wirusa cytomegalii podczas ciąży obejmuje leczenie przeciwwirusowe oparte na dożylnym wstrzyknięciu acyklowiru; stosowanie leków do korekcji odporności (cytotekt, immunoglobulina dożylnie), a także przeprowadzanie testów kontrolnych po zakończeniu terapii.

Cytomegalowirus u dzieci

Wrodzona infekcja wirusem cytomegalii jest diagnozowana u dziecka zwykle w pierwszym miesiącu i ma następujące możliwe objawy:

  • skurcze, drżenie kończyn;
  • senność;
  • upośledzenie wzroku;
  • problemy z rozwojem umysłowym.

Manifestacja jest możliwa w bardziej dorosłym wieku, gdy dziecko ma 3-5 lat i zwykle wygląda jak ARI (temperatura, ból gardła, katar).

Diagnostyka

Cytomegalowirus diagnozuje się za pomocą następujących metod:

  • wykrycie obecności wirusa w płynach ustrojowych;
  • PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy);
  • wysiew na kulturę komórkową;
  • wykrywanie specyficznych przeciwciał w surowicy krwi.

Konsekwencje

Przy krytycznym spadku odporności i niezdolności organizmu do wytworzenia odpowiedniej odpowiedzi immunologicznej, infekcja wirusem cytomegalii przechodzi do postaci uogólnionej i powoduje stan zapalny wielu narządów wewnętrznych:

  • nadnercza;
  • tkanka wątrobowa;
  • trzustka;
  • nerka;
  • śledziona;
  • obwodowa tkanka nerwowa i centralny układ nerwowy.

Obecnie WHO umieszcza uogólnioną postać zakażenia wirusem cytomegalii na drugim miejscu pod względem liczby zgonów na świecie po ARI i grypie.

Leczenie wirusa cytomegalii

W przypadku aktywacji wirusa, w żadnym wypadku nie powinieneś robić samoleczenia - jest to po prostu niedopuszczalne! Konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem w celu przepisania właściwej terapii, która będzie zawierała leki immunomodulujące.

Najczęstszym leczeniem jest cytomegalowirus, którego celem jest wzmocnienie układu odpornościowego. Obejmuje leczenie antywirusowe i ogólne leczenie odtwórcze. Ponadto zalecane jest leczenie antybiotykami chorób współistniejących. Wszystko to pozwala ci przetłumaczyć wirusa na utajoną (nieaktywną) postać, gdy jego aktywność jest kontrolowana przez ludzki układ odpornościowy. Jednak nie ma 100% metody, która pozwoliłaby na wieczne wyeliminowanie wirusa opryszczki z organizmu.

Na przykład, zgodnie z testami serologicznymi, 90,8% osobników w 80-letniej i starszej grupie jest seropozytywnych (tj. Mają dodatni poziom przeciwciał IgG).

Zapobieganie

Szczególne zagrożenie wirusem cytomegalii występuje w czasie ciąży, ponieważ może wywoływać poronienie, poród martwego dziecka lub powodować ciężkie wrodzone wady rozwojowe u dziecka.

Dlatego cytomegalowirus, wraz z opryszczką, toksoplazmozą i różyczką, jest jedną z tych infekcji, które kobiety powinny być badane profilaktycznie, nawet na etapie planowania ciąży.

Do jakiego lekarza się zwrócić?

Często zdiagnozowanie infekcji CMV jest ginekologiem, który obserwuje przyszłą matkę. Jeśli to konieczne, leczenie choroby pokazuje porady infektsionista. Dziecko noworodkowe z wrodzoną infekcją leczone jest przez neonatologa, a następnie pediatrę, obserwowanego przez neurologa, okulistę, lekarza laryngologa.

U osób dorosłych z aktywacją zakażenia CMV należy skonsultować się z immunologiem (często jednym z objawów AIDS), pulmonologiem i innymi wyspecjalizowanymi specjalistami.

Cytomegalowirus: cechy wirusa i spowodowane przez niego choroby

Podobnie jak większość wirusów opryszczki, wirus cytomegalii jest jednym z najczęstszych wirusów u ludzi. Według statystyk ponad 95% ludności wiejskiej całej planety i większości mieszkańców miast, bez względu na obszar zamieszkania i warunki społeczne, jest nosicielami tego wirusa.

Ponadto, podobnie jak jego krewni, wirus cytomegalii jest wciąż stosunkowo niewrażliwy na wszelkie leki i preparaty: po zarażeniu osoba pozostaje jego nosicielem na zawsze.

Jednak pomimo tak szerokiego rozpowszechnienia, wirus cytomegalii został odkryty i zbadany szczegółowo przez naukowców stosunkowo niedawno.

Historia odkrycia wirusa cytomegalii

Pierwszym warunkiem odkrycia wirusa cytomegalii było odkrycie dokonane przez niemieckiego patologa H. Ribberta. Zbadał tkanki nerki martwego dziecka z wrodzoną kiłą i odkrył komórki w tych tkankach, które są znacznie większe niż wszystkie wokół niego. Dla charakterystycznego wyglądu i dużych rozmiarów nazwał takie komórki "Sowimi oczami" i zasugerował, że powstają one z powodu działania jakiejś nieznanej infekcji.

Czterdzieści lat później, dwa więcej naukowców, F. i E. Tolbert Gudpastur szczegółowo bada zespół sowa oczu, doszedł do wniosku, że te przerosłe komórki - to po prostu normalny stan zapalny, w którym zapalenie przeszła w fazę przewlekłą. Zasugerowali, że stan zapalny występuje pod wpływem nieznanego wcześniej wirusa, "oczy sowy" nazywane są cytomegalią ("ogromne komórki"), a choroba - cytomegalią.

W 1956 roku naukowiec Margaret Gledis Smith wyróżnił i szczegółowo opisał sam wirus, który powoduje cytomegalię. Równolegle grupa naukowców pod kierownictwem Rowe'a i Smitha zidentyfikowała wirusa z moczu pacjenta z dzieckiem cytomegalicznym. W 1957 roku, wirusolog Weller dokładnie przebadał właściwości nowego wirusa i nadał mu nazwę "cytomegalowirus" pod nazwą wywołanej przez nią choroby.

Cytomegalowirus z punktu widzenia wirusologii

Ze względu na swoją strukturę wirus cytomegalii niewiele różni się od wirusów opryszczki. Cząstka wirusowa ma kulisty kształt i składa się z glikoprotein. Na powierzchni tej skorupy znajdują się receptory niezbędne do tego, aby wirion zidentyfikował komórkę, przylgnął do niej i przeniknął jej błonę.

Wewnątrz kapsydu znajduje się DNA wirusa, który po wprowadzeniu do żywej komórki zostaje wszczepiony do jądra i zmieszany z DNA gospodarza. W rezultacie, dotknięta komórka, wraz z jej własnymi białkami, zaczyna syntetyzować białka wirusa, z którego bezpośrednio zaczynają się w nim kumulować nowe cząsteczki wirusa.

Cytomegalowirus jest znany wielu pokrewnym gatunkom innych zwierząt. Na przykład, naukowcy rozróżniać niż ludzki wirus cytomegalii cytomegalii 6 więcej, każdy z nich ma wpływ na szczególne gatunki małp: liczne gatunki małp, szympansów, orangutana, makaków. A wirus, który występuje u małp jednego rodzaju, nie występuje u zwierząt innego gatunku. Na przykład makak cytomegalii nie wpływa na szympansa. W związku z tym dana osoba nie może zarazić się małpami określonym wirusem cytomegalii. Ale wyjątkowy "ludzki" wirus cytomegalii wystarcza nam.

Sposoby infekcji

Według ekspertów medycznych ponad 95% światowej populacji jest nosicielami wirusa cytomegalii. U mieszkańców miast w krajach rozwiniętych gospodarczo, na przykład w USA, specyficzne przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii występują w 50-54% przypadków. Jednocześnie ludzie w trzecim świecie, zwłaszcza na obszarach wiejskich, są prawie wszystkimi jego nosicielami. Tendencja ta jest łatwa do wyjaśnienia, biorąc pod uwagę sposoby, w jakie wirus jest przenoszony.

Cytomegalowirus może być przenoszony na następujące sposoby:

  • unoszące się w powietrzu kropelki ze śliną i plwociną;
  • kontakt przez bezpośredni kontakt. Najczęściej dzieje się tak podczas całowania lub karmienia dziecka piersią;
  • w kontaktach seksualnych;
  • poprzez transfuzję krwi lub stosowanie nie zdezynfekowanych narzędzi medycznych;
  • z przezoponowym zakażeniem płodu.

Na obszarach wiejskich o niskim poziomie higieny wirus cytomegalii jest przenoszony bardzo szybko. Nawet przy jego stosunkowo niskim zaraźliwość - wirus musi zainfekować wystarczająco gęstą przedłużonego kontaktu między nośnikiem i zakażenia - ze względu na szerokie występowanie infekcji w celu ochrony przed raczej trudne.

Grupy ryzyka dla infekcji

Wirus cytomegalii równie skutecznie zaraża zarówno dorosłych, jak i dzieci. Jednak w przeważającej większości przypadków infekcja występuje właśnie w dzieciństwie, gdy dziecko zaczyna kontaktować się z dużą liczbą dorosłych nosicieli.

Pierwszy szczyt infekcji wirusem cytomegalii w populacji ludzkiej obserwuje się u dzieci w wieku 5-6 lat. Najczęściej zarażają się przyjaciółmi z grup dziecięcych lub ze starszymi krewnymi. W większości przypadków źródło zakażenia dziecko lub osoba dorosła przenoszenia infekcji CMV bezobjawowej zakażenia i wydzielają duże ilości cząstek wirusa z śliny i innych cieczy.

Drugi wybuch infekcji jest typowy dla przedziału wiekowego 16-30 lat. W tym przypadku częstotliwość przenoszenia wirusa cytomegalii jest głównie związana z kontaktami seksualnymi.

I dość duża liczba infekcji występuje u niemowląt, których matki mogą nawet nie podejrzewać, że są nosicielami wirusa.

Przy okazji warto również przeczytać:

Z wyjątkiem narządu cytomegalii transmisja odbywa się poprzez ślinę, krew, mocz, wydzielin pochwowych i nasienia u mężczyzn, czasami - z błony śluzowej odbytnicy podczas uprawiania seksu analnego, a nawet łzy.

W każdym razie statystyki wyraźnie wskazują, że pogwałcenie zasad higieny ogólnej powoduje, że najczęściej dochodzi do przeniesienia wirusa cytomegalii. Używanie zwykłych naczyń, jedzenie niemytymi rękami, bliski kontakt fizyczny z innymi ludźmi jest w większości przypadków przyczyną infekcji.

Patogeneza: jak infekcja wpływa na organizm

Cytomegalowirus przenika do organizmu poprzez różne punkty wejścia: przewód żołądkowo-jelitowy, błony śluzowe górnych dróg oddechowych i narządy płciowe. Następnie wirus dostaje się do krwioobiegu i atakuje komórki układu odpornościowego - fagocyty i inne typy leukocytów. Ze względu na wzrost liczby cząsteczek wirusa w tych komórkach, rosną one i przekształcają się w typową cytomegalię. Na zewnątrz, ten sposób objawia się pojawieniem się zwapnienia, zwłóknienia i żeliwa nacieków w różnych narządach, śródmiąższowe infiltracji i wygląd limfohistiocytarno zhelezistopodobnyh formacji w mózgu.

Odpowiedź immunologiczna pojawia się w organizmie dość szybko. Chociaż cytomegalii, który może hamować rozwój komórek T specyficznych limfocytów CD4 i CD8 limfocytów zdolnych wyeliminować cząstki wirusowe zaczynają być wytwarzane w ciągu kilku dni po organizmu zanieczyszczenia.

Nieco później zaczyna się wytwarzanie immunoglobulin klasy M. Krążą one we krwi przez 16-20 tygodni, a dzięki ich obecności można jednoznacznie ocenić aktywny przebieg infekcji. Następnie są zastępowane przez IgG, które pozostają w krwi przez całe życie i zapewniają trwałą odporność na infekcję wirusem cytomegalii.

W przyszłości wirus może się rozmnażać przez całe życie człowieka bez zewnętrznych objawów w narządach bogatych w tkankę limfatyczną. Tutaj jest praktycznie odporny na działanie interferonu i przeciwciał układu odpornościowego. Nawroty infekcji występują tylko u pacjentów z niedoborami odporności, a po takiej reaktywacji wirus cytomegalii może wpływać na prawie wszystkie narządy, w tym na mózg. Niemniej jednak, najbardziej korzystne dla wirusa są komórki nabłonkowe, więc najczęściej występuje w gruczołach ślinowych.

Zakażenie wirusem cytomegalii i jego główne objawy

Główną chorobą wywołaną przez wirus cytomegalii jest zakażenie wirusem cytomegalii lub zakażenie CMV. Przejawia się on najczęściej jako objawy charakterystyczne dla mononukleozy, dlatego często jest z nim mylony. Najczęstsze objawy zakażenia wirusem cytomegalii to:

  • ogólne złe samopoczucie i słabość;
  • szybkie zmęczenie;
  • bóle głowy;
  • katar i obfite wydzielanie z nosa;
  • zwiększone wydzielanie śliny, zapalenie i powiększenie gruczołów ślinowych.

Czasami, równolegle z zapaleniem gruczołów ślinowych, pojawia się biaława tablica na dziąsłach i języku. Ten objaw jest typowym objawem diagnostycznym zakażenia wirusem cytomegalii.

Przy silnej odporności infekcja wirusem cytomegalii przechodzi sama w ciągu 2-3 tygodni, pozostawiając organizmowi odporność na całe życie. Co więcej, w normalnym stanie układu odpornościowego, w wielu przypadkach zakażenie CMV jest na ogół bezobjawowe.

Znacznie bardziej niebezpieczne zakażenie wirusem cytomegalii dla osób cierpiących na niedobór odpornościowy i tych, których odporność jest sztucznie tłumione w leczeniu raka lub przeszczepów narządów.

Kiedy CMV jest naprawdę niebezpieczna

Główne zagrożenie wirusem cytomegalii dotyczy kilku kategorii obywateli:

  • osoby z wrodzonym lub nabytym niedoborem odporności;
  • pacjenci poddawani terapii immunosupresyjnej, aby zapobiec powikłaniom podczas przeszczepów narządów lub leczenia raka
  • kobiety w ciąży, których pierwotne zakażenie wirusem cytomegalii może być przyczyną poronienia lub przedwczesnego porodu;
  • Noworodki zakażone wirusem w późnej ciąży lub podczas porodu.

W przypadku tych kategorii osób konieczne jest zatrzymanie uwagi...

Komplikacje u osób ze słabą odpornością

Przy krytycznym spadku odporności i niezdolności organizmu do wytworzenia odpowiedniej odpowiedzi immunologicznej, zakażenie CMV przechodzi w uogólnioną formę i powoduje stan zapalny wielu narządów wewnętrznych:

  • nadnercza;
  • tkanka wątrobowa;
  • trzustka;
  • nerka;
  • śledziona;
  • obwodowa tkanka nerwowa i centralny układ nerwowy.

Obecnie WHO umieszcza uogólnioną postać zakażenia wirusem cytomegalii na drugim miejscu pod względem liczby zgonów na świecie po ARI i grypie.

Z powodu uogólnionej postaci zakażenie CMV powoduje powikłania i zgony u większości osób zakażonych wirusem HIV. Na przykład w USA 90% pacjentów z AIDS umiera na zapalenie płuc wywołane wirusem cytomegalii.

Ponadto u 70% pacjentów z AIDS zakażenie wirusem cytomegalii powoduje zmiany siatkówki i zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii. Prawie jedna piąta z nich traci wzrok w przypadku braku leczenia tej choroby.

CMV u kobiet w ciąży

Od razu zauważymy: gdyby kobieta przed ciążą miała już czas na zachorowanie na wirusa cytomegalii, jej dziecko praktycznie nic nie grozi. Odporność jej ciała pewnie tłumi wszelką aktywność wirusa, a ponadto uczestniczy we wzmacnianiu odporności płodu.

Zakażenie płodu od matki immunokompetentnej jest niezwykle rzadkie. W tych przypadkach infekcja zachodzi w ciele płodu bezobjawowo, a dziecko rodzi się z już utworzoną odpornością na wirusa cytomegalii.

Bardzo zakażenie CMV u kobiet w ciąży przebiega w taki sam sposób, jak w większości przypadków u innych pacjentów: z nie-niebezpiecznymi objawami subklinicznymi, a czasami w postaci bezobjawowej.

Cytomegalowirus staje się naprawdę niebezpieczny, gdy kobieta w ciąży zarazi się nim po raz pierwszy. Jeśli ma to miejsce podczas poczęcia lub w ciągu pierwszych dwunastu tygodni ciąży, ryzyko zgonu płodu, poronienia lub rozwoju różnych deformacji u dziecka jest wyjątkowo wysokie.

Jeśli zakażenie wirusem występuje późno w ciąży lub podczas porodu, choroba w dowolnej postaci najczęściej prowadzi do rozwoju dziecka z wrodzonym zakażeniem wirusem cytomegalii z jego charakterystycznymi objawami. W takim przypadku wirus może przeniknąć do tkanek płodu przez łożysko, co zdarza się rzadko, lub przez błony owodniowe podczas porodu, gdy płód porusza się przez kanał rodny.

Wrodzona infekcja wirusem cytomegalii i jej konsekwencje dla dziecka

Statystyki są dość korzystne dla dzieci z wrodzonym zakażeniem wirusem cytomegalii. Tylko 5% osób zakażonych podczas rozwoju wewnątrzmacicznego rodzi się z objawami choroby lub ciężkimi obrażeniami, które obejmują:

  • żółtaczka, w tym przypadku różni się od zwykłej żółtaczki noworodków, której towarzyszy wzrost temperatury, sepsa i inne objawy;
  • pojawienie się na ciele wybroczyny - małe punkcik ogniska krwotoku;
  • zapalenie płuc;
  • wzrost wielkości śledziony i wątroby;
  • zapalenie siatkówki, które może prowadzić do zeza i utraty wzroku;
  • różne anomalie rozwoju: wodogłowie, małogłowie, wrodzona głuchota lub ślepota.

Jeśli dziecko zostaje zainfekowany wirusem cytomegalii wkrótce po urodzeniu, co jest bardzo rzadkie, kiedy zakażonych matek karmiących piersią w tym okresie, ma choroby lub będą występować w postaci bezobjawowej lub objawia się gorączką, zapalenie płuc, powiększeniem węzłów chłonnych, a tylko w wyjątkowych przypadkach - utrata słuchu lub wzroku.

Diagnoza obecności wirusa w ciele

Biorąc pod uwagę miękkość i bezobjawowe zakażenie CMV, w większości przypadków, aby zdiagnozować jego obecność w organizmie powinna być tylko dla tych grup pacjentów, u których zakażenie może prowadzić do poważnych konsekwencji.

Dla nich można wykonać szereg testów:

  • reakcja łańcuchowa polimerazy lub PCR, polegająca na wyizolowaniu DNA wirusa z próbki płynu lub śluzu w ciele. W odniesieniu do wirusa cytomegalii metoda ta ma jednak wadę: może dawać fałszywie pozytywne wyniki. Innymi słowy, zdiagnozuj wirusa cytomegalii w organizmie, gdy tak naprawdę nie jest;
  • Metody serologiczne, polegające na wyizolowaniu z krwi przeciwciał specyficznych dla wirusa. Jeśli w ciele nie ma takich przeciwciał, wirus jest nieobecny. I zgodnie z rodzajem przeciwciał - będzie ta immunoglobulina G lub M - można określić stadium choroby;
  • metoda hodowli, w której hodowlę wirusa pobraną z analizowanego płynu ustrojowego wysiewa się do specjalnego pożywki, zwykle z zarodków kurzych. Po intensywnym rozmnażaniu wirusa na tej kulturze jego wygląd można określić z dużą dokładnością.

Pośrednią metodą diagnozy jest ocena miana IgG u dzieci z dwoma pomiarami w ciągu 30 dni. Jeśli liczba przeciwciał wzrasta więcej niż 4 razy, możemy mówić o infekcji dziecka wirusem cytomegalii. Ponadto, jeśli w pierwszych trzech tygodniach życia zdiagnozowane są określone przeciwciała u dziecka, zazwyczaj wysuwa się wniosek o zakażeniu wrodzonym.

Podstawy walki z zakażeniem CMV

Ludzie z normalną odpornością nie powinni aktywnie walczyć z wirusem cytomegalii: choroba w nich prawie na pewno jest przenoszona łatwo i bez konsekwencji, a nosiciel wirusa gwarantuje dożywotnią odporność na powtarzające się infekcje.

Walkę z wirusem cytomegalii należy rozpocząć, gdy organizm jest osłabiony i istnieje realne ryzyko skomplikowanego przebiegu choroby. Wykorzystuje specjalne leki przeciwwirusowe, które blokują reprodukcję wirusa, oraz immunoglobuliny uzyskane z krwi dawcy, zdolne do niszczenia samych cząsteczek wirusów wraz z układem odpornościowym pacjenta.

Należy pamiętać, że acyklowir i walacyklowir stosowane przeciwko wirusowi cytomegalii w leczeniu opryszczki pospolitej na wargach lub narządach płciowych będą nieskuteczne. Ich działanie polega na blokowaniu enzymów wirusa opryszczki pospolitej, które są niezbędne do replikacji. W wirusie cytomegalii odpowiednie enzymy mają inny charakter i nie wchodzą w reakcję z tymi lekami.

Z reguły Foscarnet, Ganciclovir, Viferon i Cidofovir są używane do zwalczania infekcji CMV. Ilości i regularność ich stosowania należy uzgodnić z lekarzem, ponieważ leki te są wystarczająco silne i mają pewne przeciwwskazania.

Jako immunoglobuliny anty-cytomegalowirusowe stosuje się Megalotect i Cytotect. Używanie ich pod normalną odpornością u pacjenta może powodować brak odpowiedzi immunologicznej na infekcję i ryzyko ponownej infekcji wirusem w przyszłości.

Jako lek do iniekcji w zakażeniu wirusem cytomegalii stosuje się również Panavir, który jest ekstraktem roślinnym o wyraźnym działaniu przeciwwirusowym. Być może jest to jeden z nielicznych środków, równie skuteczny przeciwko wirusom opryszczki prawie wszystkich typów.

Jednak nawet dzisiaj dość skuteczny środek do walki z wirusem cytomegalii dla kategorii pacjentów, dla których CMV może być szczególnie niebezpieczne, jego profilaktyka jest dużo bardziej niezawodny sposób, aby nie narażać się na niepotrzebne ryzyko.

Zapobieganie infekcjom

Pacjenci z niedoborami odporności i kobietami w ciąży powinni szczególnie uważać, aby w przypadku braku cytomegalii w organizmie zapobiec zakażeniu. Aby to zrobić, powinieneś:

  • Unikaj bliskich kontaktów z otaczającymi ludźmi, nawet bliskimi krewnymi i małżonkami;
  • własne naczynia, pościel, artykuły gospodarstwa domowego;
  • ograniczać lub w ogóle wykluczać stosunki seksualne.

Dzisiaj opracowano metodę wprowadzania immunoglobulin do organizmu matki w celu ochrony płodu przed zakażeniem. Taka terapia jest dobrze ugruntowana i jest aktywnie wykorzystywana do zapobiegania wrodzonemu zakażeniu wirusem cytomegalii.

Ponadto w chwili obecnej opracowywana jest specjalna szczepionka zaprojektowana w celu ochrony dowolnego organizmu przed zakażeniem wirusem cytomegalii. Być może w nadchodzących latach będzie to ta szczepionka, która pomoże pacjentom z niedoborami immunologicznymi w niezawodnej ochronie przed infekcją.

Zdrowych ludzi z silną odpornością można zalecić prowadzenie zdrowego stylu życia, a zwłaszcza nie martwić się o wirusa cytomegalii: mają chorobę, która prawie nigdy nie prowadzi do poważnych konsekwencji.

Wirus cytomegalii

Wirus cytomegalii (inna nazwa - Zakażenie CMV) Jest chorobą zakaźną, którą przypisuje się rodzinie Herpesvirus. Wirus ten atakuje osobę zarówno w macicy, jak i w inny sposób. Tak więc wirus cytomegalii może być przenoszony drogą płciową, drogą powietrzną.

Zgodnie z istniejącym badaniem statystycznym przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii występują u około 10-15% nastolatków. Już w wieku 35 lat liczba takich osób wzrasta do 40%.

Naukowcy z wirusów cytomegalii odkryli w 1956 roku. Osobliwością tego wirusa jest jego powinowactwo z tkankami gruczołów ślinowych. Dlatego jeśli choroba ma umiejscowioną postać, wówczas wirus można wykryć wyłącznie w tych gruczołach. Wirus ten jest obecny w ciele ludzkim przez całe życie. Jednak wirus cytomegalii nie ma wysokiego stopnia zakaźności. Co do zasady, aby zainfekować się wirusem, potrzebne są długie i powtarzające się kontakty, bliska komunikacja z operatorem.

Dzisiaj wyodrębniono trzy grupy ludzi, których kontrola nad działaniem wirusa cytomegalii jest szczególnie aktualna. To są kobiety w ciąży, ludzie, którzy mają nawroty opryszczka, jak również pacjenci z zaburzoną odpowiedzią immunologiczną.

Przyczyny wirusa cytomegalii

Osoba może złapać wirusa cytomegalii na wiele sposobów. Tak więc infekcja może nastąpić przez kontakt, poprzez użycie zainfekowanych rzeczy, w procesie przeszczepiania narządów, jak również transfuzję krwi od dawcy wcześniej zakażonego wirusem cytomegalii. Choroba jest przenoszona dodatkowo podczas stosunku płciowego, w powietrzu, podczas ciąży w okresie płodowym i podczas porodu. Wirus znajduje się we krwi, ślinie, mleku matki, nasieniu, wydzielinach z żeńskich narządów płciowych. Ale wirus, który dostaje się do organizmu człowieka, nie może być natychmiast rozpoznany, ponieważ w tym przypadku czas trwania inkubacji wynosi około 60 dni. Obecnie wirus może nie pojawić się wcale, ale po upływie okresu inkubacji następuje ostry początek choroby. Przechłodzenie i następnie obniżenie odporności stają się czynnikami wywołującymi cytomegalię. Objawy choroby przejawiają się również w wyniku stresu.

Objawy wirusa cytomegalii

ARVI najczęściej jest to stan, który objawia się cytomegalowirusem. Objawy podobne do ostrych infekcji dróg oddechowych pojawiają się podczas progresji choroby. W tym przypadku, pacjent czuje się bardzo słaby, męczy się szybko, zauważył bóle głowy, katar, zapalenie, a zatem zwiększenie gruczoły ślinowe, ślina zaczyna się rozdzielić. W takim przypadku biaława powłoka pojawia się na języku i dziąsłach pacjenta.

W uogólnionej postaci wirusa cytomegalii występuje wiele narządów wewnętrznych. Tak więc procesy zapalne mogą mieć miejsce w nadnerczach, śledzionie, tkance wątroby, nerkach, trzustce, nerkach. W rezultacie częsta manifestacja zapalenie płuc, które powstają rzekomo bez powodu, zapalenie oskrzeli, które trudno jest wyleczyć za pomocą antybiotyków. Stan odporności ulega zmianom u osób z postępującym cytomegalowirusem. Objawy opisane powyżej są uzupełnione odpowiednim obrazem krwi: w krwi obwodowej zmniejsza się liczba płytek krwi. Bardzo często na tę dolegliwość wpływają również ściany jelit, naczynia oka, nerwy obwodowe i mózg. Może wystąpić stan zapalny w stawach, wysypka na skórze.

Jeśli choroba dotyka narządy układu moczowo-płciowego, pacjent ma chroniczne nieswoiste procesy zapalne. W przypadku trudności z ustaleniem wirusowego charakteru choroby bardzo trudno jest go leczyć antybiotyki.

Jeśli wirus zostanie wprowadzony do organizmu, wówczas system odpornościowy zostanie zrestrukturyzowany. Po zakończeniu ostrej fazy choroby można przez długi czas objawiać się zaburzeniami wegetatywno-naczyniowymi i astenią.

Osoby z niedoborem odporności (u osób poddawanych chemioterapii, zakażonych HIV, jak również u pacjentów poddawanych terapii immunosupresyjnej dla transplantacji narządów), obecność wirusa cytomegalii może spowodować manifestację bardzo poważną chorobę. Uszkodzenia, które występują u takich pacjentów, mogą prowadzić do śmierci.

Rozpoznanie wirusa cytomegalii

Gdy rozpoznanie należy wziąć pod uwagę fakt, że obecność CMV mogą być wykryte tylko w przypadku szczególnych badań mocz, ślina, krew, nasienie i wymazu z genitaliów podczas pierwotnego zakażenia lub choroby w okresie ostrego zakażenia. Jeśli wirus zostanie wykryty w innym czasie, to w przypadku diagnostyki nie jest to krytyczne.

Po uzyskaniu tej infekcji w ciele, zaczyna się rozwijać immunoglobuliny - przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii. Zatrzymują rozwój choroby, więc jest bezobjawowy. W trakcie laboratoryjnych testów krwi możliwe jest wykrycie takich przeciwciał. Jednak pojedyncza identyfikacja miana przeciwciał nie pozwala na odróżnienie infekcji od infekcji przeniesionej z infekcji. W końcu w organizmie nośnika wirusa i wirusa cytomegalii i przeciwciała są stale obecne. W tym samym czasie przeciwciała nie zapobiegają infekcjom i nie wytwarza się odporności na wirusa cytomegalii. W przypadku nieskutecznej diagnozy pacjent musi zostać ponownie zbadany po kilku tygodniach.

Leczenie wirusa cytomegalii

Jeśli dana osoba zostanie zdiagnozowana za pomocą wirusa cytomegalii, leczenie tej choroby będzie miało na celu uduszenie wszystkich postaci przejawów choroby i wyeliminowanie nieprzyjemnych objawów. W końcu dzisiaj lekarze nie mają środków do eliminacji bakterii cytomegalia w ludzkim ciele całkowicie.

Jeśli objawy nie występują u pacjentów, u których zdiagnozowano cytomegalię, leczenie tej choroby nie jest konieczne. W końcu oznacza to normalną odporność nosiciela wirusa.

Jeśli wirus znajdzie się we krwi, terapia obejmuje wspomaganie i wzmacnianie układu odpornościowego. Dlatego konieczne jest przeprowadzenie leczenia immunomodulacyjnego, jak również ogólnego leczenia odbudowującego. Jest również zalecany odbiór kompleksów witaminowych.

W leczeniu cytomegalii u dzieci i dorosłych ważne jest stosowanie kompleksowego podejścia do wyboru terapii. Z reguły w leczeniu przyjmowania leków przeciwwirusowych i immunologicznych. Przy właściwym podejściu do leczenia, mechanizmy obronne organizmu są aktywowane, a aktywacja ukrytej postaci choroby jest dalej kontrolowana.

Bardzo ważne jest, aby przejść wszystkie niezbędne badania i określić w odpowiednim czasie nasilenie choroby podczas ciąży. W związku z tym, jeśli ciężarna kobieta ma wirusa cytomegalii, leczenie jest dobierane z uwzględnieniem wszystkich indywidualnych cech jej ciała. Jeśli sprawa jest poważna, czasami zaleca się skorzystanie z aborcji. Wniosek ten opiera się na informacjach uzyskanych w wyniku badań wirusologicznych, wskazań klinicznych, ultradźwięków łożyska i płodu.

Leczenie mające na celu utrzymanie odporności obejmuje procedury wzmacniania i odpuszczania organizmu. Tak więc, często w tym przypadku zalecane procedury kąpieli, oraz tych, którzy mają pewne szkolenie, można okresowo pływać w lodowatej wodzie.

Istnieje wiele ziół, których buliony stymulują poprawę ogólnego stanu organizmu. Odpowiednie stosowanie ziół z efektem żółciopędów: róża psa, piętno kukurydzy, nieśmiertelnika, krwawnik pospolity. Możesz płukać usta słabym roztworem jod.

Cytomegalowirus u kobiet w ciąży

Jednak najpoważniejsze powikłania tej choroby występują u kobiet, które spodziewają się dziecka. Cytomegalowirus i ciąża - dość niebezpieczna kombinacja, ponieważ zakażenie tą chorobą czasami prowadzi nawet do przedwczesnego porodu. Jest to wirus cytomegalii, który jest jedną z najczęstszych przyczyn aborcji.

Ponadto dziecko chorej matki może urodzić się z niską masą ciała, a także z poważnymi uszkodzeniami płuc, wątroby i ośrodkowego układu nerwowego. Cytomegalowirus i ciąża są ryzykiem, że dziecko w ogóle nie może przeżyć. Według różnych szacunków 12-30% tych noworodków umiera. U dzieci, które przeżyły, w około 90% przypadków obserwuje się szereg późnych powikłań: mogą utracić słuch, czasami pojawiają się zaburzenia mowy, nerwy wzrokowe ulegają zaniknięciu.

Dlatego bardzo ważnym krokiem jest sprawdzenie obecności infekcji wirusem cytomegalii w procesie planowania narodzin dziecka. Jeśli prawidłowo podejmiesz kroki zarówno lecznicze, jak i zapobiegawcze, można zapobiec negatywnemu wpływowi wirusa cytomegalii na przebieg ciąży i prawdopodobieństwa wystąpienia patologii u dziecka.

Cytomegalowirus u dzieci

Po zakażeniu wirusem cytomegalii okres inkubacji może trwać od 15 dni do 3 miesięcy, a nawet dłużej. Przydzielenie wrodzonej i nabytej infekcji wirusem cytomegalii. Bardzo często wirus cytomegalii u dzieci występuje bez ciężkich objawów. W przypadku wrodzonej postaci choroby płód ulega zakażeniu podczas rozwoju płodowego, z matczyną zmianą. Z krwi matki wirus dostaje się do łożyska, po czym wchodzi do krwi płodu, a następnie przenika przez tkankę gruczołów ślinowych. Jeśli płód był zarażony we wczesnym okresie ciąży, może umrzeć. W przeciwnym razie dziecko rodzi się z wieloma poważnymi wadami. Tak więc przyczyną może być cytomegalowirus u dzieci małogłowie, wodogłowie, jak również inne patologie mózgu z późniejszym rozwojem oligofrenia. Możliwe narodziny dzieci z patologią układu sercowo-naczyniowego, GIT, płuc, dróg oddechowych. Przyczyną jest również cytomegalowirus u dzieci drgawki, niedowład, paraliżuje.

Jeśli infekcja dziecka nastąpiła w późniejszym terminie, noworodek nie wykazuje wyraźnych wad rozwojowych, ale choroba jest wyrażana żółtaczka, dziecko ma powiększoną śledzionę i możliwe są zmiany w wątrobie, płucach i jelitach.

Jeśli występuje ostry przebieg zakażenia wirusem cytomegalii, noworodek ma wiele objawów: letarg, zły apetyt, temperatura może wzrosnąć, dziecko źle przybiera na wadze, ma niestabilny stolec. Możliwe erupcje krwotoczne na skórze. Po pewnym czasie z powodu złego zestawu anemia, hipotrofia. Ogólnie rzecz biorąc, występuje bardzo ciężki przebieg zakażenia wirusem cytomegalii, co często kończy się śmiercią dziecka w pierwszym miesiącu życia.

Jeśli choroba ma przebieg chroniczny lub przebiega bezobjawowo, stan dziecka pozostaje zadowalający.

Przy nabytej postaci choroby dziecko ulega zakażeniu podczas porodu lub infekuje w pierwszych dniach życia w kontakcie z nosicielem zakażenia.

Istnieją dwa warianty przepływu cytomegalii u dzieci w tym przypadku: gruczoły ślinowe są dotknięte w sposób izolowany lub dotyczy to kilku lub jednego narządu. Jako symptomy dziecko przejawia wysoką gorączkę, wzrost węzłów chłonnych i szyi, a także w innych miejscach. Blizna śluzowa gardła nabrzmiewa, migdałki, śledziona i wątroba są powiększone. Dziecko odmawia jedzenia, krzesło jest zepsute - manifest zaparcie lub biegunka. Występują zmiany w płucach, przewód pokarmowy, żółtaczka, drżenie kończyn. Możliwe i posocznica, ale efekt antybiotykoterapii nie objawia się. Przebieg choroby jest długi, diagnoza jest zwykle trudna do ustalenia, ponieważ cytomegalowirus we krwi i ślinie czasami się nie pokazuje.

Ponadto, jeśli dziecko jest zakażone wirusem cytomegalii, wirus cytomegalii zapalenie wątroby. Takie dzieci rodzą się z ciężkim zespołem krwotocznym i wieloma wadami opisanymi powyżej. Bardzo często przebieg choroby kończy się śmiercią.

Zapobieganie wirusowi cytomegalii

Zapobieganie wirusowi cytomegalii spowodowane jest głównie starannym przestrzeganiem zasad higieny osobistej i seksualnej. Podczas kontaktu z zarażonymi ludźmi należy zachować ostrożność. Należy zachować ostrożność podczas ciąży: w tym przypadku nie należy zezwalać na przypadkowy seks. Kolejnym ważnym punktem w zapobieganiu wirusowi cytomegalii jest wsparcie odporności. Powinieneś prowadzić aktywne życie, jeść dobrze, chodzić świeżym, czystym powietrzem, brać witaminy, unikać stresujących sytuacji. Dzieci muszą przywyknąć do właściwego sposobu życia i higieny od pierwszych lat życia.

Wirus cytomegalii

Cytomegalia - zakaźna choroba pochodzenia wirusowego przenoszona drogą płciową, transplakentalną, domową, transfuzję krwi. Symptomatycznie występuje w postaci uporczywych przeziębień. Słabość, złe samopoczucie, bóle głowy i stawów, katar, wzrost i zapalenie gruczołów ślinowych, obfite wydzielanie śliny. Często występuje bezobjawowo. Nasilenie przebiegu choroby wynika z ogólnego stanu odporności. W uogólnionej postaci ciężkie ogniska zapalne występują w całym ciele. Cytomegalia u kobiet w ciąży jest niebezpieczna: może powodować spontaniczne poronienia, wady wrodzone, śmierć płodu, wrodzoną cytomegalię.

Wirus cytomegalii

Cytomegalia - zakaźna choroba pochodzenia wirusowego przenoszona drogą płciową, transplakentalną, domową, transfuzję krwi. Symptomatycznie występuje w postaci uporczywych przeziębień. Słabość, złe samopoczucie, bóle głowy i stawów, katar, wzrost i zapalenie gruczołów ślinowych, obfite wydzielanie śliny. Często występuje bezobjawowo. Nasilenie przebiegu choroby wynika z ogólnego stanu odporności. W uogólnionej postaci ciężkie ogniska zapalne występują w całym ciele. Cytomegalia u kobiet w ciąży jest niebezpieczna: może powodować spontaniczne poronienia, wady wrodzone, śmierć płodu, wrodzoną cytomegalię.

Innymi nazwami cytomegalii w źródłach medycznych są zakażenie wirusem cytomegalii (CMV), w tym cytomegalia, choroba wirusowa gruczołów ślinowych i choroba z wtrętami. Czynnik wywołujący zakażenie wirusem cytomegalii - wirus cytomegalii - należy do rodziny ludzkich herpeswirusów. Komórki dotknięte wirusem cytomegalii mnożą się wielokrotnie, więc nazwa choroby "cytomegalia" jest tłumaczona jako "komórki olbrzymie".

Cytomegalia jest szeroko rozprzestrzenioną infekcją, a wiele osób, jako nosicieli wirusa cytomegalii, nawet jej nie zna. Obecność przeciwciał przeciwko wirusowi cytomegalii występuje u 10-15% populacji w okresie dojrzewania i u 50% dorosłych. Według niektórych źródeł nosiciel cytomegalii jest określany u 80% kobiet w wieku rozrodczym. Przede wszystkim odnosi się to do bezobjawowego i małoobjawowego przebiegu zakażenia wirusem cytomegalii.

Nie wszystkie osoby niosące wirusa cytomegalii są chore. Często wirus cytomegalii występuje w organizmie przez wiele lat i nigdy nie może się zamanifestować i nie wyrządzić szkody ludziom. Przejawy utajonej infekcji występują z reguły z osłabieniem odporności. Grożąc w skutkach jest ryzyko cytomegalii u pacjentów z obniżonej odporności (HIV zakażonych pacjentów poddawanych transplantacji szpiku lub narządów wewnętrznych, biorąc leki immunosupresyjne) w postaci wrodzonej cytomegalii u kobiet w ciąży.

Drogi transmisyjne wirusa cytomegalii

Cytomegal nie jest wysoce zakaźną infekcją. Zwykle zakażenie występuje przy bliskim, przedłużonym kontakcie z nosicielami wirusa cytomegalii. Cytomegalowirus jest przenoszony na następujące sposoby:

  • w powietrzu: podczas kichania, kaszlu, mówienia, całowania itp.;
  • W sensie seksualnym: poprzez kontakty seksualne poprzez plemniki, śluz pochwowy i szyjkowy;
  • transfuzja krwi: z transfuzją krwi, masą leukocytów, czasami - z transplantacją narządów i tkanek;
  • przez łożysko: w czasie ciąży od matki do płodu.

Mechanizm rozwoju cytomegalii

Gdy w krwi wyrażone cytomegalii wywołuje reakcję immunologiczną, która objawia się w rozwoju białka przeciwciał ochronnych - immunoglobuliny M i G (IgM i IgG), i środki przeciwwirusowe komórki reakcji - formowanie limfocytów płytę 4 i płyty 8. Hamowanie odporności komórkowej w zakażeniu HIV, prowadzi do aktywnego rozwoju cytomegalowirus i spowodowane przez niego zakażenie.

Tworzenie immunoglobulin M, wskazujące na pierwotną infekcję, występuje 1-2 miesiące po zakażeniu wirusem cytomegalii. Po 4-5 miesiącach IgM zastępuje się IgG, znajdowanym we krwi przez całe życie. Przy silnej odporności wirus cytomegalii nie powoduje objawów klinicznych, przebieg zakażenia przebiega bezobjawowo, jest ukryty, chociaż obecność wirusa określa się w wielu tkankach i narządach. Działając na komórki, cytomegalowirus, powoduje wzrost ich wielkości, pod mikroskopem dotknięte komórki są podobne do "oka sowy". Cytomegalowirus jest zdefiniowany w ciele na całe życie.

Nawet w przypadku bezobjawowej infekcji nosiciel cytomegalowirusa jest potencjalnie zakaźny dla niezakażonych osób. Wyjątkiem jest ścieżka transmisji cytomegalii wewnątrzmacicznego z matki do płodu, która występuje głównie w aktywnym procesem, a tylko 5% przypadków powoduje wrodzonej cytomegalii, ale w innych jest bezobjawowy.

Formy cytomegalii

Wrodzona cytomegalia

W 95% przypadków zakażenie płodu przez wirusa cytomegalii nie powoduje rozwoju choroby, ale jest bezobjawowe. Wrodzone zakażenie wirusem cytomegalii rozwija się u noworodków, których matki cierpią na pierwotną cytomegalię. Wrodzona cytomegalia może występować u noworodków w różnych postaciach:

  • wybroczyny polekowe - krwotok o małej skórze - występuje u 60-80% noworodków;
  • wcześniactwo i opóźnienie wewnątrzmacicznego rozwoju płodowego - występuje u 30% noworodków;
  • żółtaczka;
  • Zapalenie korykowo-moczowodowe jest ostrym procesem zapalnym w siatkówce oka, często powodującym zmniejszenie i całkowitą utratę wzroku.

Śmiertelność z wewnątrzmacicznym zakażeniem wirusem cytomegalii osiąga 20-30%. Spośród pozostałych przy życiu dzieci większość ma upośledzenie umysłowe lub upośledzenie słuchu i wzroku.

Uzyskano cytomegalię u noworodków

Po zakażeniu wirusem cytomegalii podczas porodu (w pasażu płodu przez kanał urodzeń) lub poporodowym (na przypadkowy kontakt z zakażoną matki lub karmienia) w większości przypadków rozwija bezobjawowa infekcja CMV. Jednak u wcześniaków wirus cytomegalii może powodować przedłużone zapalenie płuc, któremu towarzyszy często towarzysząca infekcja bakteryjna. Często w zmianach przez wirusa cytomegalii u dzieci oznaczony spowolnienie rozwoju fizycznego, powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie wątroby, wysypki.

Zespół podobny do mononukleozy

U osób, które opuściły okres noworodkowy i mają normalną odporność, wirus cytomegalii może spowodować rozwój zespołu podobnego do mononukleozydu. Przebieg zespołu podobnego do mononukleazy w klinice nie różni się od zakaźnej mononukleozy spowodowanej przez inny wariant herpeswirusa - wirus Ebstein-Barr. Przebieg podobny do mononukleozy przypomina uporczywe infekcje zimnem. Należy zauważyć, że:

  • długotrwała (do 1 miesiąca lub dłużej) gorączka o wysokiej temperaturze ciała i dreszczach;
  • bóle stawów i mięśni, bóle głowy;
  • silne osłabienie, złe samopoczucie, zmęczenie;
  • ból gardła;
  • powiększenie węzłów chłonnych i gruczołów ślinowych;
  • wysypki skórne, przypominające wysypkę z różyczką (zwykle występuje w leczeniu ampicyliny).

W niektórych przypadkach zespołowi mononukleozopodobnemu towarzyszy rozwój zapalenia wątroby typu żółtaczka i zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych we krwi. Jeszcze rzadziej (do 6% przypadków) powikłaniem zespołu podobnego do mononukleozy jest zapalenie płuc. Jednak u osób z prawidłową reaktywnością immunologiczną przebiega bez objawów klinicznych, wykrywając tylko podczas radiografii płuc.

Czas trwania zespołu podobnego do mononukleozy wynosi od 9 do 60 dni. Wtedy zwykle następuje całkowite wyleczenie, chociaż przez kilka miesięcy objawy resztkowe mogą pozostać w postaci złego samopoczucia, osłabienia, powiększonych węzłów chłonnych. W rzadkich przypadkach aktywacja wirusa cytomegalii powoduje nawrót zakażenia gorączką, poceniem się, uderzeniami gorąca i złym samopoczuciem.

Zakażenie wirusem cytomegalii u osób z obniżoną odpornością

Osłabienia odporności u pacjentów cierpiących na zespół wrodzonych i nabytych (AIDS), niedobór odporności, jak również u pacjentów poddawanych transplantacji narządów wewnętrznych i tkanki: serce, płuca, nerki, wątroba, szpik kostny. Po przeszczepieniu narządu pacjenci muszą brać leki immunosupresyjne stale, co prowadzi do znacznego zahamowania odpowiedzi immunologicznej, która powoduje działanie CMV w organizmie.

U pacjentów, którzy przeszli transplantację narządów, wirus cytomegalii powoduje uszkodzenie tkanek i narządów dawcy (zapalenie wątroby - podczas transplantacji wątroby, zapalenia płuc z przeszczepem płuc itp.). Po transplantacji szpiku kostnego u 15-20% pacjentów wirus cytomegalii może doprowadzić do rozwoju zapalenia płuc o wysokiej śmiertelności (84-88%). Największym niebezpieczeństwem jest sytuacja, w której materiał dawcy zakażony wirusem cytomegalii zostaje przeszczepiony na niezakażonego biorcę.

Cytomegalowirus atakuje prawie wszystkich ludzi zakażonych wirusem HIV. Na początku choroby oznaczony złe samopoczucie, bóle stawów i mięśni, gorączka, nocne poty. Następnie do tych objawów może dołączyć uszkodzenie płuc, wirusa cytomegalii (zapalenie płuc), wątroby (zapalenie wątroby), mózgu (zapalenia mózgu), siatkówki oka (zapalenie siatkówki), wrzodziejące zmiany i krwawienie z przewodu pokarmowego.

U mężczyzn na wirus cytomegalii mogą wpływać jądra, prostaty, u kobiet - szyjka macicy, wewnętrzna warstwa macicy, pochwy, jajników. Powikłaniem zakażenia wirusem cytomegalii u zakażonego HIV może być krwawienie wewnętrzne z dotkniętych narządów, utrata wzroku. Wielokrotne zmiany narządów z cytomegalowirusem mogą prowadzić do ich dysfunkcji i śmierci pacjenta.

Rozpoznanie cytomegalii

Dla celów diagnozy infekcji CMV przeprowadzono określenia laboratoryjnych specyficznych przeciwciał przeciwko wirusowi cytomegalii w krwi - immunoglobuliny M i G. obecność immunoglobulin M może oznaczać pierwotnej infekcji wirus cytomegalii lub reaktywacji zakażenia wirusem cytomegalii przewlekły. Określenie wysokich mian IgM u kobiet w ciąży mogą stanowić zagrożenie zakażenia płodów. Zwiększenie IgM wykryto we krwi po 4-7 tygodni od zakażenia wirusem cytomegalii i obserwowano przez 16-20 tygodni. Zwiększenie immunoglobuliny G rozwija się w trakcie działania rozpadu zakażenia wirusem cytomegalii. Ich obecność we krwi wskazuje na obecność wirusa cytomegalii w organizmie, lecz nie odzwierciedlać aktywnego zakażenia.

W celu określenia cytomegalii DNA w komórkach krwi i błon śluzowych (w materiałach zeskrobin z kanału szyjki macicy i cewki moczowej, plwociny, ślina i podobne. D.), stosując metodę diagnostyczną reakcję PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy). zachowanie szczególnie pouczające ilościowy PCR, co daje wyobrażenie o aktywności wirusa cytomegalii i powoduje infekcję. Diagnozy infekcji wirusem cytomegalii jest oparty na izolacji wirusa cytomegalii w materiale klinicznym lub w czterokrotnym wzrostem miana przeciwciał.

W zależności od tego, na który narząd ma wpływ infekcja wirusem cytomegalii, pacjent potrzebuje konsultacji z ginekologiem, andrologiem, gastroenterologiem lub innymi specjalistami. Dodatkowo, zgodnie ze wskazaniami, wykonywane są badania ultrasonograficzne narządów jamy brzusznej, kolposkopii, gastroskopii, MRI mózgu i innych badań.

Leczenie infekcji wirusem cytomegalii

Nieskomplikowane formy zespołu podobnego do mononukleazy nie wymagają specyficznej terapii. Zwykle istnieją czynności identyczne z leczeniem przeziębienia. Aby złagodzić objawy zatrucia wywołane przez cytomegalii, zaleca się wypicie wystarczającej ilości płynu.

Leczenie zakażenia wirusem cytomegalii u osób z grup ryzyka, przeprowadzone lek przeciwwirusowy gancyklowir. Ostre gancyklowir cytomegalii jest podawany dożylnie, t. K. tabletkowanej postaci leku mają działanie profilaktyczne przeciwko wirusowi cytomegalii. Od Gancyklowir ma wyraźnych skutków ubocznych (powoduje zahamowanie hematopoezy - niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość, reakcje skórne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, gorączka i dreszcze, itp), jego zastosowanie jest ograniczone w ciąży kobiet, dzieci i osób cierpiących na niewydolność nerek (tylko zgodnie z istotnymi wskazaniami), nie stosuje się go u pacjentów bez zaburzeń odporności.

W leczeniu wirusa cytomegalii u zakażonych HIV, foskarnet jest najbardziej skuteczny, a także ma szereg skutków ubocznych. Foscarnet może powodować naruszenie metabolizmu elektrolitów (zmniejszenie stężenia magnezu i potasu w osoczu krwi), owrzodzenie narządów płciowych, oddawanie moczu, nudności, uszkodzenie nerek. Te działania niepożądane wymagają starannego stosowania i szybkiego dostosowania dawki leku.

Zapobieganie

Szczególnie ostra jest kwestia zapobiegania zakażeniu wirusem cytomegalii u osób zagrożonych. Najbardziej podatne na zakażenie wirusem cytomegalii i rozwój choroby są zakażeni HIV (szczególnie pacjenci z AIDS), pacjenci po przeszczepieniu narządu i osoby z niedoborem odpornościowym o innej genezie.

Niespecyficzne metody zapobiegania (na przykład przestrzeganie higieny osobistej) są nieskuteczne wobec wirusa cytomegalii, ponieważ infekcja jest możliwa nawet w przypadku kropelek w powietrzu. Specjalna profilaktyka zakażenia wirusem cytomegalii jest przeprowadzana przez gancyklowir, acyklowir, foskarnet wśród pacjentów z grupy ryzyka. Ponadto, aby wykluczyć możliwość zakażenia biorców wirusem cytomegalii podczas przeszczepiania narządów i tkanek, konieczna jest staranna selekcja dawców i kontrola materiału dawcy pod kątem obecności zakażenia wirusem cytomegalii.

Szczególne zagrożenie wirusem cytomegalii występuje w czasie ciąży, ponieważ może wywoływać poronienie, poród martwego dziecka lub powodować ciężkie wrodzone wady rozwojowe u dziecka. Dlatego cytomegalowirus, wraz z opryszczką, toksoplazmozą i różyczką, jest jedną z tych infekcji, które kobiety powinny być badane profilaktycznie, nawet na etapie planowania ciąży.