Leczenie zakażenia wirusem cytomegalii u dzieci

Zakażenie wirusem cytomegalii (CMV) jest jedną z najczęstszych, nie-sezonowych chorób zakaźnych wśród zakażeń TORCH. Swoiste przeciwciała przeciwko niemu wykrywane są u noworodków (2%) oraz u dzieci poniżej jednego roku (do 60% dzieci). Leczenie tej infekcji jest dość skomplikowane i zależy od postaci choroby.

W tym artykule dowiesz się wszystkiego, co rodzice powinni wiedzieć o leczeniu infekcji wirusem cytomegalii u dzieci.

Przyczyny CMVI

CMV wywołuje wirusa cytomegalii z liczby wirusów opryszczki. Istnieje kilka odmian (szczepów) wirusów. Źródłem infekcji jest tylko osoba (chory lub nosiciel wirusów). Wszystkie zrzuty zakażonej osoby są zakaźne: nosogardła i ślina; łzy; ruchy moczu i wypróżnienia; wydzielanie z dróg rodnych.

Trasy transmisji:

  • kroplówka;
  • kontakt (bezpośredni kontakt i wykorzystanie przedmiotów użycia);
  • pozajelitowy (przez krew);
  • transplacental;
  • podczas przeszczepiania zainfekowanego narządu.

Noworodek może złapać od matki nie tylko w macicy (poprzez łożysko), ale także bezpośrednio podczas porodu (w intranatale) podczas przejścia kanału rodnego. Płód ulega zakażeniu w przypadku ostrej choroby lub zaostrzenia choroby u matki w czasie ciąży.

Szczególnie niebezpieczne, jeśli infekcja płodu następuje w pierwszych 3 miesiącach ciąży, ponieważ pociąga za sobą śmierć lub występowanie wad różnych narządów i deformacji. Ale w 50% przypadków dzieci zarażają się mlekiem matki.

Dzieci mogą zarazić się od innych zarażonych dzieci w przedszkolach i szkołach, ponieważ szlak infekcji przenoszonych drogą powietrzną jest najważniejszy dla CMV. Wiadomo, że dzieci w tym wieku mogą przekazywać sobie nawzajem pogryzione jabłko lub cukierek, gumę do żucia.

Bramą wejściową dla wirusa są błony śluzowe dróg oddechowych, przewodu pokarmowego i narządów płciowych. W miejscu wprowadzenia wirusa nie ma zmian. Wirus, po spożyciu, pozostaje w nim przez całe życie w tkankach gruczołów ślinowych i węzłów chłonnych. Przy prawidłowej odpowiedzi immunologicznej organizmu objawy choroby są nieobecne i mogą występować tylko przy niekorzystnych czynnikach (chemioterapia, ciężka choroba, leczenie cytotoksyczne, zakażenie wirusem HIV).

Wirus jest niestabilny w środowisku zewnętrznym, jest dezaktywowany przez zamrożenie i podgrzewanie do 60 ° C, jest wrażliwy na środki dezynfekujące.

Podatność na wirusa jest wysoka. Odporność po przeniesieniu CMV jest niestabilna. Wirus atakuje różne narządy. Dotknięte komórki nie umierają, ich aktywność funkcjonalna utrzymuje się.

Klasyfikacja CMVI

Dla CMV charakteryzuje się różnorodnymi formami: utajona i ostra, zlokalizowana i uogólniona, wrodzona i nabyta. Uogólniony ma wiele odmian w zależności od pierwotnego uszkodzenia narządu.

Kształt zależy od wnikania wirusa (ostry - w przypadku podawania pozajelitowo, utajony - w inny sposób), odporność (uogólnione zakażenie rozwija się u pacjentów z obniżoną odpornością).

Objawy CMVI

Wrodzona cytomegalia

Manifestacje wrodzonego CMVI zależą od okresu zakażenia płodu. W przypadku zarażenia przed upływem 12 tygodni płód może umrzeć lub dziecko urodzi się z możliwymi anomaliami rozwojowymi.

Na zakażenie płodu w późniejszym terminie ostrą postacią infekcji występuje często CNS: wodogłowie, zez, oczopląs, drgawki, zwiększonego napięcia mięśni, wstrząsnąć kończyn asymetrii twarzy. Po urodzeniu odnotowano znaczną hipotrofię. Szczególnie często dotyczy to wątroby: wrodzonego zapalenia wątroby, a nawet marskości wątroby, zakażenia dróg żółciowych.

Dzieci te wyrażone zażółcenia skóry utrzymuje się do 2 miesięcy, są oznaczone krwotoki melkotochechnye w skórze zanieczyszczenia we krwi może pojawić się w stolcu, wymioty, krwawienie z rany pępowinowej.

Możliwe krwotoki w narządach wewnętrznych i mózgu. Wątroba i śledziona są powiększone, zwiększa się aktywność enzymów wątrobowych. We krwi występuje niedokrwistość, wzrost liczby leukocytów i zmniejszenie liczby płytek krwi. Gruczoły ślinowe są z konieczności dotknięte.

Ale nie zawsze wrodzona forma objawia się zaraz po urodzeniu. Czasem jest wykrywane w wieku przedszkolnym lub szkolnym w postaci zapalenia naczyniówki i siatkówki (uszkodzenie siatkówki oczu), atrofii narządu Cortiego ucha wewnętrznego, opóźnienia w rozwoju umysłowym. Te zmiany mogą prowadzić do rozwoju ślepoty, głuchoty.

Prognozowanie wrodzonej CMV jest często niekorzystne.

Uzyskana cytomegalia

W pierwotnej infekcji w przedszkolu CMV może występować w postaci choroby podobnej do ARVI, co utrudnia diagnozę. Dziecko w tym przypadku pojawia się:

Okres utajony (od momentu zakażenia do pojawienia się objawów choroby): od 2 tygodni do 3 miesięcy. Najczęściej jednak forma utajona rozwija się bez widocznych objawów, które są wykrywane przypadkowo w badaniu serologicznym krwi. Ze zmniejszeniem odporności może przejść do ostrej zlokalizowanej lub uogólnionej postaci.

Kiedy zlokalizowana forma (śliniance) ślinianki ślinianek przyusznych (częściej), podjęzykowo, podgłośniowo-żuchwowe. Objawy zatrucia nie są wyraźne. Dzieci nie mogą przybrać na wadze.

Uogólniona forma podobna do mononukleozy ma ostry początek. Występują objawy zatrucia (osłabienie i bóle głowy, bóle mięśni), wzrost węzłów chłonnych szyjnych, śledziony i wątroby, wzrost temperatury za pomocą dreszczy. Czasami rozwija się reaktywne zapalenie wątroby. We krwi stwierdza się wzrost liczby limfocytów i ponad 10% komórek atypowych (jednojądrzastych). Przebieg choroby jest łagodny, następuje powrót do zdrowia.

Postać płucna objawia się w postaci zapalenia płuc, które ma przedłużony przebieg. Charakteryzuje się: dusznością, suchym kaszlem (przypominającym krztusiec), cyjanowatym odcieniem warg. Krosty w płucach są niestabilne. Na rentgenogramie obserwuje się wzrost wzorca płucnego, mogą pojawić się torbiele w płucach. W analizie plwociny wykrywane są mega komórki.

Kiedy forma mózgowa rozwija się zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Postać ta charakteryzuje się drgawkami, niedowładami mięśni kończyn, napadami padaczki, zaburzeniami świadomości, zaburzeniami psychicznymi.

Postać nerek Jest to dość powszechne, ale rzadko zdiagnozowane, ponieważ objawy patologii są bardzo rzadkie: w moczu białko jest zwiększone, liczba komórek nabłonkowych i komórek cytomegalskich jest wykrywana.

Postać wątroby objawia się podostrym przebiegiem zapalenia wątroby. Dziecko przez długi czas utrzymuje lekką żółtaczkę, skórę i podniebienie śluzu. We krwi zwiększa się związana z nią frakcja bilirubiny, aktywność enzymów wątrobowych nieznacznie wzrasta, ale cholesterol i fosfataza alkaliczna są silnie zwiększone.

Żołądkowo-jelitowy forma objawia się uporczywymi wymiotami, płynnym częstym stolcem, wzdęcia. Charakterystyczne i opóźnione w rozwoju fizycznym dzieci. Powstaje wielotorbielowa choroba trzustki. W analizie kału zwiększono ilość obojętnego tłuszczu.

Kiedy forma łączona W proces zaangażowanych jest wiele narządów i układów o charakterystycznych cechach. Częściej rozwija się ze stanem niedoboru odporności. jej objawy kliniczne: ciężkie zatrucie, wysoka gorączka z codziennie zakres 2-4˚S temperaturze w długim okresie, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, powiększenie wątroby i śledziony, gruczołów ślinowych zmiany, krwawienia.

Szczególnie ciężki przebieg choroby obserwuje się u dzieci z zakażeniem wirusem HIV. CMVI należy do chorób związanych z AIDS. Dlatego jeśli u dziecka zdiagnozowano CMV, przeprowadza się test na zakażenie HIV. CMVI przyspiesza progresję zakażenia HIV i często powoduje śmierć w AIDS.

Nabyta CMVC ma długi falisty przebieg. Niestopniowy przebieg choroby wynika z rozwoju powikłań: specyficznego (zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opłucnej, zapalenie mózgu itp.) I niespecyficznego (przywiązanie wtórnych infekcji).

Przy uogólnionych postaciach CMVI możliwy jest śmiertelny wynik.

Diagnostyka CMVI

Ze względu na niespecyficzne objawy infekcji CMV, należy odróżnić z różnych chorób, takich jak choroby hemolitycznej u noworodka, toksoplazmozy, wirusowe zapalenie wątroby, mononukleoza zakaźna, chłoniak, białaczka, świnki tuberculosis.

Do diagnozy stosuje się następujące metody laboratoryjne:

  • wirusologiczne (wykrycie wirusa w ślinie, moczu, krwi itp. płynach);
  • PCR (wykrywanie wirusa DNA i ładunku wirusa);
  • cytoskopia (wykrywanie charakterystycznych komórek - cytomegalov w moczu, ślinie, plwocinie pod mikroskopem);
  • serologiczne (wykrywanie swoistych przeciwciał klasy IgM i IgG we krwi);
  • Ultradźwięki płodu (wykrycie zwapnień śródczaszkowych i wad rozwojowych płodu).

Diagnostyka laboratoryjna jest szczególnie ważna w przypadku utajonej postaci choroby. Wykrywanie przeciwciał IgG u noworodków może świadczyć o matczynych przeciwciałach; konieczne jest ponowne zbadanie krwi dziecka po 3 i 6 miesiącach. Jeśli miano tych przeciwciał zmniejszy się, można wykluczyć wrodzoną CMV.

Wykrywanie wirusa w moczu lub ślinie nie potwierdza aktywności choroby: może być wydalane z moczem przez lata, a ze śliną - przez wiele miesięcy. W tym przypadku głównym wzrostem będzie miano przeciwciał klasy M i G w dynamice. Infekcja wewnątrzmaciczna jest wskazana przez wykrycie IgM we krwi podczas pierwszych 2 tygodni życia dziecka.

Biorąc pod uwagę, że jest niestabilny w środowisku wirus, w celu zbadania materiału wirusowego do analizy nie mogą później 4 godzin po pobraniu próbek.

Leczenie

Leczenie CMVI u dzieci zależy od postaci choroby, nasilenia jej przebiegu i wieku dziecka. Forma utajona nie wymaga specjalnego traktowania. Rodzice powinni zapewniać dziecku racjonalne odżywianie, codzienne spacery na świeżym powietrzu, komfort psycho-emocjonalny, hartowanie ciała zgodnie z wiekiem.

Kompleksy witaminowe i probiotyki pomagają zapobiegać dysbakteriozie i zapewnić normalne trawienie. Terminowe wizyty u dentysty i laryngologa pomogą zidentyfikować i na czas wyleczyć przewlekłe ogniska zakażenia. Wszystkie te środki mają na celu wzmocnienie ogólnego stanu zdrowia i odporności, aby zapobiec aktywacji choroby.

Tylko dzieci z ostrą postacią CMVI wymagają leczenia. W postaci mononukleozydu, specyficzna terapia zazwyczaj nie jest wymagana, stosuje się leczenie objawowe.

W przypadku infekcji wewnątrzmacicznej i ciężkich postaci manifestu, kompleksowe leczenie odbywa się w warunkach stacjonarnych.

Specyficzne antywirusowy leczenie obejmuje:

  • leki przeciwwirusowe (Gancyklowir, Foscarnet);
  • immunoglobulina antyagitomegalowirusa (Cytotect);
  • interferony (Viferon).

Leki przeciwwirusowe wywierają wyraźny toksyczny efekt uboczny na układy krwi, nerek i wątroby. Dlatego dzieci są im przydzielane, jeśli ich działanie przekracza potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Pewne zmniejszenie toksyczności odnotowano w połączonym stosowaniu leków przeciwwirusowych z interferonami.

Niestety, leki przeciwwirusowe nie uwolnią dziecka od wirusa, nie doprowadzą do pełnego wyzdrowienia. Ale ich zastosowanie pomoże zapobiec rozwojowi powikłań i przekształcić chorobę w utajony, nieaktywny etap.

W przypadku wtórnych infekcji antybiotyki.

Kiedy uogólnione formy mają znaczenie terapia witaminowa, objawowe terapia detoksykacyjna.

W ciężkich przypadkach kortykosteroidy.

Ze względu na przytłaczający (immunosupresyjne) wpływ wirusa na układ odpornościowy, mogą być stosowane (o wynikach immunogramu Study) immunomodulatory (Tactivin).

W niektórych przypadkach metody medycyny alternatywnej (środki folk, homeopatia, akupunktura).

Środki tradycyjnej medycyny mają na celu zwiększenie odporności. Tradycyjna medycyna oferuje używane wywary i napary z liści rozmarynu, odwraca się, wpada olcha, brzoza pąki, korzeń lukrecji i Oman, siemię lniane, i innych - istnieje wiele przepisów kulinarnych, ale ich stosowanie u dzieci powinna być skoordynowana z lekarza prowadzącego.

Zapobieganie CMVI

Obecnie nie ma konkretnego zapobiegania CMVI. Do zapobiegania infekcji wewnątrzmacicznej zaleca skrupulatne przestrzeganie zasad higieny i kontroli ich ciąży na TORCH infekcji. W przypadku wykrycia zakażenia CMV u ciężarnej musi być odpowiednie leczenie i jej podawanie w czasie pierwszego trymestru swoistej immunoglobuliny (Tsitotekt) co 2-3 tygodnie, 6-12 ml.

Chroń dziecko przed infekcją i staranną higieną w opiece nad małymi dziećmi, konieczne jest również nauczenie tych zasad starszym dzieciom.

Dzieci o obniżonej odporności, aby zapobiec rozwojowi infekcji, wprowadzają niespecyficzną immunoglobulinę (Sandoglobulin). W celu wzmocnienia odporności organizmu zaleca się stosowanie fito-herbaty (pies-róża, kalina, ziele dziurawca). Specjalne leki-leki immunostymulujące mogą być przepisywane tylko przez lekarza.

Do którego lekarza się zgłosić

Leczenie zakażenia wirusem cytomegalii zajmuje się lekarzem chorób zakaźnych. Po porażce różnych narządów i systemów dziecko jest konsultowane przez wyspecjalizowanych specjalistów: neurologa, gastroenterologa, hepatologa, nefrologa, laryngologa, okulistę, dentysty, pulmonologa. Konieczne jest pokazanie dziecku immunologa. Wzrost i rozwój dziecka jest nadzorowany przez pediatrę.

Dr Komarovsky o infekcji wirusem cytomegalii

Dziecko ma wirusa cytomegalii. Pomimo szerokiej dystrybucji tego agenta na planecie, praktycznie nie ma wiedzy o zwykłych mieszkańcach. W najlepszym razie ktoś kiedyś coś słyszał, ale co dokładnie, nie pamiętam. Dr Eugene Komarovsky w przystępnej formie powiedział, że jest to wirus, co jest niebezpieczne i co zrobić, jeśli w badaniach krwi dziecka znaleziono tę "straszną bestię". Dajemy Ci możliwość zapoznania się z informacjami od słynnego lekarza.

O wirusie

Cytomegalowirus należy do rodziny wirusów opryszczki piątego gatunku. Jest to dość interesujące, gdy patrzy się na mikroskop - jego kształt przypomina okrągłą kolczastą skorupę owocu kasztanowca, aw kroju wygląda jak przekładnia.

Uderzając osobę, ten wirus powoduje pojawienie się infekcji wirusem cytomegalii. Jednak nie jest on tak agresywny: po wejściu w ciało, przez długi czas może tam spokojnie przebywać, bez żadnego oznakowania jego obecności. W przypadku tej "tolerancji" nazywa się ją wirusem warunkowo patogennym, który przechodzi do rozmnażania i powoduje chorobę tylko pod pewnymi czynnikami. Głównym z nich jest osłabiona odporność. Najbardziej podatni na infekcje są ludzie, którzy przyjmują wiele leków z jakiegokolwiek powodu, żyjąc w zanieczyszczonym środowisku obszarze, często iw dużych ilościach, używając chemii gospodarczej.

Cytomegalowirus lubi osiedlać się w gruczołach ślinowych. Stamtąd podróżuje po całym ciele.

Nawiasem mówiąc, organizm stopniowo wytwarza przeciwciała przeciwko niemu, a jeśli wystarczająco się nagromadziły, nawet osłabiona odporność nie może już wywoływać infekcji wirusem cytomegalii.

Ścieżki transmisji

Jeśli dla dorosłych głównym sposobem zakażenia jest seksualne, wówczas dla dzieci jest to całowanie, kontakt ze śliną zainfekowanej osoby, więc czasami jest nazywany wirusem pocałunku.

Również matka, duża infekcja wirusem cytomegalii, przenosi ją do swojego płodu w czasie ciąży, co może powodować poważne wady rozwojowe. Dziecko może ulec zakażeniu podczas porodu w kontakcie z błonami śluzowymi kanału rodnego. Ponadto dziecko może dostać infekcję mlekiem matki we wczesnych latach życia.

Innym sposobem przenoszenia wirusa cytomegalii jest krew. Jeśli okruchy zostały zastąpione przez transfuzję krwi od dawcy, który ma wirusa, a także przeszczepów od dawcy zakażonego, dziecko, staje się nosicielami wirusa cytomegalii.

Niebezpieczeństwo

Eugeniusz Komarowski kieruje tym faktem: na planecie 100% osób starszych miało kontakt z wirusem cytomegalii. Wśród nastolatków znajduje się około 15% osób, które już mają przeciwciała przeciwko temu czynnikowi (to znaczy choroba została już przeniesiona). W wieku 35-40 lat przeciwciała przeciwko CMV występują u 50-70% osób. Do emerytury liczba osób z odpornością na wirusa jest jeszcze wyższa. Dlatego raczej trudno mówić o nadmiernym niebezpieczeństwie piątego wirusa typu, ponieważ wiele osób, które wyzdrowiały, nawet nie wie o takiej infekcji - poszedł zupełnie niezauważony dla nich.

Wirus jest niebezpieczny tylko dla kobiet w ciąży i ich nienarodzonych dzieci, ale także pod warunkiem, że po raz pierwszy pojawiła się kolizja przyszłej matki z CMV podczas ciąży płodowej. Jeśli wcześniej kobieta była chora, a we krwi wykryto przeciwciała, to nie zaszkodzi to dziecku. Ale pierwotne zakażenie podczas ciąży jest niebezpieczne dla dziecka - może umrzeć lub ryzyko wrodzonych wad rozwojowych jest wysokie.

Jeśli infekcja dziecka występuje w czasie ciąży lub zaraz po porodzie, lekarze mówią o wrodzonym zakażeniu wirusem cytomegalii. To dość poważna diagnoza.

Jeśli dziecko podniosło wirusa już we własnym świadomym życiu, mówi o nabytej infekcji. Można go pokonać bez większych trudności i konsekwencji.

Rodzice często pytają: co to znaczy, czy wykryli przeciwciała przeciwko cytomegalowirusowi (IgG) w badaniu krwi dziecka i postawili + przed CMV? Nie ma się czym martwić - mówi Jewgienij Komarowski. Nie oznacza to, że dziecko jest chore, ale mówi, że w jego organizmie są przeciwciała, które nie pozwolą wirusowi cytomegalii wykonać swojej "czarnej pracy". Rozwinęli się, ponieważ dziecko miało już kontakt z tym wirusem.

Musisz zacząć się martwić, jeśli dziecko ma IgM + w wynikach badań krwi. Oznacza to, że we krwi jest wirus, ale nie ma jeszcze przeciwciał.

Objawy infekcji

Obecność zakażenia wirusem cytomegalii u noworodka określają lekarze z oddziału dziecięcego szpitala położniczego. Natychmiast po pojawieniu się okruchów w świetle wykonuje się rozszerzony test krwi.

W przypadku nabytej infekcji rodzice powinni mieć świadomość, że okres inkubacji trwa od 3 tygodni do 2 miesięcy, a sama choroba może trwać od 2 tygodni do półtora miesiąca.

Objawy nawet bardzo uważna matka nie wywoła najmniejszych wątpliwości i podejrzeń - są one bardzo podobne do zwykłej infekcji wirusowej:

  • temperatura ciała wzrasta;
  • występują objawy oddechowe (katar, kaszel, który szybko przechodzi w zapalenie oskrzeli);
  • są oznaki zatrucia, dziecko nie ma apetytu, skarży się na bóle głowy i mięśni.

Jeśli dziecko z układem odpornościowym jest w porządku, to spowoduje silne odrzucenie wirusa, jego rozprzestrzenianie się zostanie zatrzymane, a te we krwi będą miały te same przeciwciała IgG. Jednakże, jeśli obrona dziecka nie wystarcza, infekcja może "ukryć się" i nabrać powolnej, ale głębokiej formy, w którą wpływają narządy wewnętrzne i układ nerwowy. W uogólnionej postaci zakażenia wirusem cytomegalii cierpią wątroba, nerki i nadnercza oraz śledziona.

Zakażenie wirusem cytomegalii

Zakażenie wirusem cytomegalii - zakaźną patologia kategorii anthroponotic zakażenie oportunistyczne, który różni się utajony i stosunkowo łagodne i jest niebezpieczny tylko wtedy, gdy istniejące stany ludzkiego niedoboru odporności, a także w okresie ciąży u kobiet, ze względu na niekorzystny wpływ na wewnątrzmacicznego rozwoju płodu.

Pierwsze wzmianki o specyficznych olbrzymich komórkach zawierających swoiste inkluzje w jądrze pochodzą z 1882 roku w eksperymentach naukowych niemieckiego patologa H. Ribberta. Nazwa "komórki cytomegalowirusa" została wymyślona przez naukowców Gudpaschera E. i Talbota F. w 1921 roku. Izolacja i identyfikacja czynnika wywołującego zakażenie wirusem cytomegalii została wykonana w 1956 r. Przez naukowca L. Smitha, dlatego pochodzenie nowej postaci nosologicznej "infekcja wirusem cytomegalii" jest związane z tą nazwą.

Jeśli wziąć pod uwagę naturalny poziom osób podatności na infekcje CMV, należy zauważyć, że patologia charakteryzuje wszechobecność formie utajonej klinicznych i pojawienie się z podstawowych objawów choroby jest często związane z odcinka ostrego odporności.

Biorąc pod uwagę różnorodność możliwych sposobów zakażenia czynnikiem wywołującym zakażenie wirusem cytomegalii, a także polimorfizm obrazu klinicznego choroby, choroby zakaźne wiążą się z wielkim epidemiologicznym i społecznym znaczeniem dla tej zakaźnej patologii.

Wrodzone zakażenie wirusem cytomegalii często powoduje rozwój różnych chorób okołoporodowych, wcześniactwa i martwych urodzeń, a także powstawanie wrodzonych anomalii rozwojowych.

Przewlekłe zakażenie wirusem cytomegalii w populacji dorosłych w większości przypadków łączy się z różnymi stanami niedoboru odporności. Zakażenie wirusem cytomegalii u kobiet znacząco wzrasta w zależności od częstotliwości rozwoju spowodowanego utrzymującym się zanieczyszczeniem środowiska, stosowaniem leków cytostatycznych i immunosupresyjnych. Ponadto objawy zakażenia wirusem cytomegalii u kobiet występują w większości przypadków z nasileniem zakażenia wirusem HIV. Nie we wszystkich sytuacjach, gdy występuje infekcja wirusem cytomegalii w ciąży przewlekłego przebiegu, dotyczy to płodu. Ryzyko wystąpienia wewnątrzmacicznego zakażenia płodu znacznie wzrasta w przypadku pierwotnej infekcji patogenu podczas ciąży. Zakażenie wirusem cytomegalii może rozwinąć się w każdej porze roku, niezależnie od warunków pogodowych.

Przyczyny i czynnik sprawczy infekcji wirusem cytomegalii

W roli wirusa CMV patogen-specyficzna wystaje wirionu genomowego DNA należące do rodzaju cytomegalii i Vetaherpesvirinae podrodziny, który odnosi się do gatunków z rodziny Herpesviridae. Obecnie znane są tylko trzy szczepy wirusa. Replikacji wirusa nie towarzyszy śmierć komórki, co powoduje powoli postępującą patogenezę choroby. Wzbudnik cytomegalii charakteryzuje się zwiększoną odpornością na czynniki środowiskowe, a jego inaktywacja występuje tylko po podgrzaniu i wystawieniu na działanie skrajnie wysokich temperatur. Równie szkodliwe dla wirusa-patogenu jest długotrwała obecność zainfekowanego materiału w kwaśnym środowisku.

Jako rezerwuar i źródło rozprzestrzeniania się infekcji wirusem cytomegalii pojawia się osoba z tą zakaźną patologią. Materiał biologiczny do badań na obecność w organizmie zakażenia wirusem cytomegalii to: ślina, zawartość nosogardzieli, łzy, mocz, kał, nasienie, wydzielina z pochwy.

Zakażenie wirusem cytomegalii może być przenoszone na wiele różnych sposobów, wśród których najczęściej występuje w powietrzu, przez łożysko i kontakt.

Zakażenie wirusem cytomegalii u kobiet najczęściej rozwija się, gdy występuje zakażenie przenoszone drogą płciową. Dorosła kategoria pacjentów cierpiących na tę infekcję jest dotknięta transplantacją narządów wewnętrznych, a także transfuzją krwi zakażonej krwi.

Wrodzona infekcja wirusem cytomegalii u noworodków rozwija się z transplakentalną transmisją wirusa cytomegalii, chociaż infekcja wewnątrznaczyniowa niemowlęcia jest znacznie częstsza. W sytuacji, gdy w okresie ciąży występuje zakażenie wirusem cytomegalii, pojawia się śmiertelny wpływ na płód wewnątrzmaciczny.

W zależności od mechanizmu transmisyjnego cytomegalowirusa, jak bramy wejściowy do wprowadzania czynnika zakaźnego może służyć różne struktury ciała ludzkiego (błony śluzowe przewodu oddechowego, żołądkowo-jelitowych, dróg oddechowych lub na zewnętrzne narządy płciowe). Gdy cząsteczki wirusowe przenikają do krwi, rozwija się krótkoterminowa wiremia, a następnie wprowadza się wiriony do komórek leukocytów i monocytów, które są miejscem replikacji.

Komórki, które zostały zakażone wirusem cytomegalii, stopniowo zwiększają się w znacznym stopniu i uzyskują charakterystyczne cechy morfologiczne i inkluzje jądrowe. Komórki około cytomegalic stopniowo tworzy limfohistiocytarno śródmiąższowe infiltrację i rozwijania sferoidalnego infiltruje zwłóknienia i zwapnień w różnych struktur ciała ludzkiego, jak również specyficzne tworzenie zhelezistopodobnye w tkance mózgowej.

Niektórzy pacjenci z zakażeniem wirusem cytomegalii mają długotrwałe utrzymywanie się wirusa w strukturach układu limfoidalnego. Jednocześnie przewlekłe zakażenie wirusem cytomegalii wywołuje tłumienie odporności komórkowej w wyniku bezpośredniego działania cytopatycznego. Różne niedoboru odporności typu okresu ciąży, stosowanie leków cytostatycznych i środkami immunosupresyjnymi, zakażenie HIV towarzyszą zaburzenia w pierwszym odporności komórkowej, pogarsza bezpośredniej ekspozycji na wirusa cytomegalii, która towarzyszy krwiopochodną uogólnienie klinicznie patologicznego procesu.

Aktywna infekcja wirusem cytomegalii jest uważana za chorobę zakaźną jako wskaźnik odporności komórkowej, ta patologia jest zwykle zaliczana do kategorii chorób związanych z AIDS.

Objawy i oznaki zakażenia wirusem cytomegalii

Taka zakaźna patologia, jak zakażenie wirusem cytomegalii, charakteryzuje się różnymi wariantami przebiegu klinicznego, jednak u większości pacjentów obserwuje się rozwój subklinicznych postaci choroby i ukryte przenoszenie wirusów.

Objawy zakażenia wirusem cytomegalii u kobiet manifestują się wraz z rozwojem niedoboru odporności. W zależności od warunków powstawania obrazu klinicznego, zakażenie wirusem cytomegalii jest podzielony na wrodzonej i nabytej kształt, co może odbywać się w zależności od typu lub ostrą uogólnione wykonania przepływu mononukleoznomu.

Objawy wrodzonego zakażenia CMV nie przejawia bezpośrednio po porodzie, w długim okresie i przejawia głuchota, zapalenie naczyniówki i siatkówki z zanik nerwu wzrokowego, zmniejszenie funkcji poznawczych, zaburzenia mowy.

W sytuacji, gdy infekcja CMV powstałych w czasie pierwszego trymestru ciąży, 50% przypadków występuje u płodu, śmierci łonie matki, jak również tworzenie się brutto wad różnych struktur (mikrocefalia, aplazja płuc, przełyku zarośnięcie, niedorozwój nerek nieprawidłowości zastawek serca).

Gdy wewnątrzmacicznego zakażenia płodów w późnym okresie ciąży ryzyko najmniej Przywar brutto i do przodu tak, stanów patologicznych, takich jak, ostry objaw krwotocznego, niedokrwistość hemolityczna, a miąższu żółtaczka). Ponadto, niektóre dzieci występują w okresie noworodkowym, objawy śródmiąższowe zapalenie płuc, zapalenie jelit i zapalenie jelita grubego, zespół policystycznych trzustki, Jade, zapalenia opon i mózgu, wodogłowie, jako dowód na obecność zakażenia wirusem cytomegalii.

Wrodzone zakażenie wirusem cytomegalii w ostrym okresie charakteryzuje się uogólnieniem procesu patologicznego, ciężkim przebiegiem i powikłaniami genetyki bakterii.

Nabyte formy zakażenia wirusem cytomegalii obserwowane są w pediatrii w starszej kategorii wiekowej, a także wśród dorosłych i charakteryzują się utajonym przebiegiem subklinicznym. W sytuacji, gdy u pacjenta rozwinie się ostra postać zakażenia wirusem cytomegalii, debiut objawów klinicznych jest podobny do zespołu grypopodobnego.

U dorosłych pacjentów cierpiących z powodu jakiejkolwiek formie stanów niedoboru odporności o różnym stopniu nasilenia, jest opracowanie uogólnione zakażenie wirusem cytomegalii, który doprowadził do upadku wszystkich narządów ciała ludzkiego, co klinicznie objawia się objawy podobne do sepsy. Ta postać zakażenia wirusem cytomegalii ma z reguły niekorzystny wynik.

Pacjenci z AIDS i zakażonych infekcji CMV, często rozwija się przewlekłe zapalenie mózgu i podostre encefalopatii, przejawiające się rosnącą apatii i do rozwoju demencji. Niektórzy pacjenci zakażeni wirusem cytomegalii przeciw AIDS cierpią następnie na zapalenie siatkówki i postępującą ślepotę spowodowaną rozwojem obszarów martwicy na siatkówce.

Zakażenie wirusem cytomegalii odnosi się do ważnych czynników patogenetycznych, które komplikują operacje przeszczepu narządu. W sytuacjach, w których CMV wpływa pacjentów po przeszczepieniu żadnych narządów wewnętrznych, choroba towarzyszy gorączka, leukopenia, zapalenie wątroby, zapalenie płuc, zapalenie okrężnicy, zapalenie siatkówki, których rozwój przypada na późnym okresie pooperacyjnym.

Objawy zakażenia wirusem cytomegalii są bardziej widoczne w pierwotnej infekcji, a nie w aktywacji utajonego przepływu wirusa cytomegalii.

Wirusowe zapalenie płuc jako kliniczny wariant zakażenia wirusem cytomegalii rozwija się w 20% przypadków, ale patologia ta charakteryzuje się wyjątkowo wysoką śmiertelnością przekraczającą 88%.

Zakażenie wirusem cytomegalii podczas ciąży może wystąpić w różnych wariantach klinicznych z dominującą zmianą miąższu wątroby i płuc, a także mózgu. Wspólne skargi pacjentów w tej sytuacji jest postępującą złe samopoczucie, bóle głowy, zmęczenie, wygląd nosa, zapalenie śluzówki znaków i bolesność w rzucie ślinianki podżuchwowej. W wyniku powyższych zmian zauważa się tworzenie ścisłego połączenia tkanki kosmówkowej z rozwojem przedwczesnego oderwania łożyska położonego normalnie, masywną utratą krwi podczas porodu.

Zakażenie wirusem cytomegalii u dzieci

Zgodnie ze statystykami Światowej Organizacji Zdrowia, na podstawie wyników licznych badań naukowych, prawie 90% dorosłych i dzieci jest zarażonych wirusem cytomegalii.

Mechanizmy patogenetyczne zakażenia wirusem cytomegalii u dzieci są podobne do tych, które występują, gdy zainfekowany wirusem herpes simplex, który jest już w pierwotnym kontakcie z ciałem dziecka wirus jest jego wprowadzenie do komórek, w których zachowuje oznaki życia w całym swoim życiu. Niebezpieczeństwo zakażenia wirusem cytomegalii w stosunku do organizmu dziecka to tylko aktywacja wirusa w różnych stresujących sytuacjach.

Zakażenie wirusem cytomegalii organizmu dziecka występuje z reguły metodą kontaktową iw takiej sytuacji obraz kliniczny choroby ma ukryty charakter. W przypadku wrodzonej genezy zakażenia wirusem cytomegalii u dzieci może rozwinąć się cały szereg stanów patologicznych zagrażających zarówno zdrowiu, jak i życiu dziecka.

Istnieje grupa ryzyka, która składa się z noworodków, a także dzieci cierpiących na wszelkie formy chorób niedoboru odporności. Oznacza to, że aktywność kliniczna objawów zakażenia wirusem cytomegalii u dzieci zależy bezpośrednio od stanu aparatu odpornościowego dziecka.

Wrodzonej infekcji wirusem cytomegalii w prawie 70% przypadków towarzyszy tworzenie się dużych anomalii w rozwoju struktur ośrodkowego układu nerwowego, stawów, a także narządów oczu i słuchu. Geneza wrodzonego zakażenia wirusem cytomegalii polega na fakcie, że sam fakt infekcji zachodzi podczas aktywnego rozwoju płodu lub w momencie porodu.

Weryfikacja zakażenia wirusem cytomegalii w pediatrii nie jest możliwa bez zastosowania laboratoryjnych środków diagnostycznych, wśród których najszerzej stosowaną techniką jest immunoenzymatyczność enzymatyczna. Podstawowym zadaniem lekarza prowadzącego jest nie tylko ustalenie obecności wirusa cytomegalii w ciele dziecka, ale także określenie charakteru infekcji. Wrodzonego zakażenia wirusem cytomegalii u dzieci według kryteriów klinicznych podobnych do mononukleoza zakaźna, które jest spowodowane wirusem tropowego na tkance limfoidalnej, przejawia wzrost różnych grup węzłów chłonnych, zmiany zapalne migdałków, powiększenie wątroby i śledziony, zaburzeń układu oddechowego. Konsekwencją tej formy choroby jest powstawanie dziecięcego zeza, żółtaczka hemolityczna, osłabienie wrodzonych odruchów.

W przypadku przedłużonego przebiegu klinicznego u dziecka, zakażenie wirusem cytomegalii powoduje rozwój utraty apetytu i utraty wagi, zaburzenia snu w nocy i wyraża niepokój.

Na wstępnym zbadaniu dziecka oraz oceny objawów klinicznych choroby, lekarz powinien być świadomy, że objawy zakażenia CMV wrodzoną zazwyczaj pojawiają się w późnym okresie po zakażeniu.

Leczenie farmakologiczne zakażenia wirusem cytomegalii u dzieci jest stosowane przez specjalistów z dziedziny chorób zakaźnych tylko z wrodzonym pochodzeniem choroby, które ma ciężki przebieg. Zastosowanie jakiegokolwiek rodzaju terapii nie oznacza całkowitej śmierci cytomegalowirusów, a celem środków terapeutycznych jest maksymalne hamowanie aktywności wirusa i zapobieganie możliwemu rozwojowi powikłań. Lekiem z wyboru w leczeniu zakażenia wirusem cytomegalii u dzieci jest gancyklowir.

Zakażenie wirusem cytomegalii u dorosłych

U osób, które nie cierpią na jakąkolwiek formę upośledzonej odporności, infekcja wirusem cytomegalii może mieć różnorodne objawy kliniczne. Narządy podatne na uszkodzenie komórek cytomegalii obejmują wątrobę, mózg i płuca. Klęska nerek, nadnerczy, gruczołów ślinowych, trzustki i przełyku z zakażeniem wirusem cytomegalii u dorosłych, z reguły nie występuje.

Pierwotnej infekcji dorosłego wirusem cytomegalii nie towarzyszy rozwój patognomonicznych objawów klinicznych, ale przebiega on w sposób utajony. Jasny kliniczny obraz choroby rozwija się w okresie po infekcji (po dwóch miesiącach) i towarzyszą jej objawy charakterystyczne dla limfadenopatii pochodzenia wirusowego lub bakteryjnego. Zakażenie wirusem cytomegalii u dorosłych występuje z długim zespołem objawów astenicznych w okresie rekonwalescencji objawiającym się jako "syndrom chronicznego zmęczenia".

W kategorii dorosłych pacjentów często rozwija się zapalenie płuc wywołane wirusem cytomegalii, charakteryzujące się niezwykle skomplikowanym przebiegiem. Osoby, które przeszły przeszczep narządu lub szpiku kostnego w jakimkolwiek okresie swojego życia, charakteryzują się zakłóceniami w funkcjonowaniu aparatu immunologicznego, a zatem mają znacznie zwiększone ryzyko zakażenia wirusem cytomegalii.

Zakażenie wirusem cytomegalii, przyjmujące postać zapalenia płuc, objawia się dusznością i wzrostem temperatury ciała, a zatem musi być odróżnione od zapalenia płuc w etiologii pneumocystis. Ta forma zakażenia wirusem cytomegalii trudno jest leczyć terapią przeciwwirusową, więc śmiertelność sięga 70%.

Zagrożone jest również, że dorosła populacja to pacjenci cierpiący na HIV, u których pojawiają się objawy kliniczne uszkodzenia przewodu żołądkowo-jelitowego. Czas trwania zakażenia wirusem cytomegalii jest niezwykle trudny do oceny, ponieważ w większości przypadków patologia postępuje w sposób utajony. Wrodzona geneza tej choroby wśród dorosłej populacji nie jest obserwowana. Ostry przebieg zakażenia wirusem cytomegalii u dorosłych rozwija się podczas stosunku płciowego, a także po transfuzji.

Uogólniona forma zakażenia wirusem cytomegalii jest niezwykle rzadka u dorosłych i przejawia się w powstawaniu różnych nacieków zapalnych w śledzionie i trzustce, a także w nerkach. Rozwój tych procesów zapalnych jest związany z niewystarczającą funkcją aparatu odpornościowego i jest zwykle komplikowany przez infekcję bakteryjną.

W sytuacji, gdy infekcja wirusem cytomegalii rozwija się u zdrowej osoby, która nie cierpi z powodu nieprawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego, czas trwania bezobjawowej infekcji osiąga 60 dni. Debiut objawów klinicznych jest stopniowy i objawia się pojawieniem się u pacjenta podmózgowej reakcji z gorączką, bóle mięśni i narastającą słabością. Stopniowo pacjent ma wzrost wielkości różnych grup węzłów chłonnych. W większości przypadków ta forma zakażenia wirusem cytomegalii ma tendencję do samo-regresu.

Tak więc objawy kliniczne infekcji CMV, oraz nie różni się patologicznym podobny do ostrego wirusowego zakażenia dróg jednak zasadnicza różnica jest czas trwania aktywnego okresu klinicznych, na dorosłych pacjentów może trwać kilka miesięcy. Zakaźną dla otaczających ludzi uważa się za pacjentów cierpiących na tę patologię zakaźną od pierwszego dnia infekcji, a nawet w odległym okresie rekonwalescencji.

U połowy dorosłej populacji zakażenie wirusem cytomegalii może działać jako prowokator chorób zapalnych zarówno narządów moczu, jak i narządów płciowych, których pierwszym klinicznym objawem jest ból podczas oddawania moczu.

Diagnostyka zakażenia wirusem cytomegalii

Przeprowadzenie diagnostyki jakościowej pod warunkiem braku możliwości zastosowania analiz laboratoryjnych, przy infekcji wirusem cytomegalii nie jest oczywiście możliwe. Jest to spowodowane faktem, że zakażeniu wirusem cytomegalii nie towarzyszy rozwój określonych objawów klinicznych.

Identyfikacja diagnostycznym „cytomegalii zakażenie” stosuje się szereg środków laboratoryjne i diagnostyczne, materiał biologiczny, który działa jak ślina, popłuczynach oskrzelowych, moczu, płynie mózgowo-rdzeniowym, krwi, biopsję i mleka z piersi. Po dostarczeniu materiału biologicznego do badań na temat zakażenia wirusem cytomegalii jest bardzo ważne, aby przestrzegać temperatury i czasu przechowywania, który nie powinien przekraczać 4 godzin.

W badaniu pacjentów podejrzanych o zakażenie wirusem cytomegalii specjaliści preferują badania wirusologiczne, cytologiczne i serologiczne. Wskaźnik wiarygodności metody cytologicznej sięga 70%, ale analiza wirusologiczna jest obecnie bardziej popularna. Czynnikiem ograniczającym zastosowanie analizy wirusologicznej w diagnostyce zakażenia wirusem cytomegalii jest jego pracowitość i długi czas wykonania.

Nie wszystkie sytuacje technicy mogą zidentyfikować samego wirusa, ale nawet wykryć jej antygenu immunologicznym reakcji immunofluorescencji i diagnoza DNKgibridizatsii PCR jest niezawodny wynik pozytywny przy ustalaniu, czy dany organizm zainfekowany przez wirusa cytomegalii.

Najbardziej informatywna diagnoza infekcji wirusem cytomegalii, a także większość rodzajów patologii infekcyjnych, to metoda diagnostyki PCR, która pozwala na sprawdzenie diagnozy na dowolnym etapie patologii.

Test immunoenzymatyczny oparty jest na ELISA do wykrywania antygenu wirusa cytomegalii, a także do oznaczania miana swoistych przeciwciał. Jednak ta technika nie ma charakteru informacyjnego w badaniu osób cierpiących na upośledzenie układu odpornościowego.

Wewnątrzmaciczna infekcja wirusem cytomegalii została pomyślnie zdiagnozowana już w pierwszych dniach życia i polega na wykryciu noworodka klasy M w okresie pierwszych dwóch tygodni po porodzie.

W diagnostyce zakażenia wirusem cytomegalii podczas ciąży należy wziąć pod uwagę powinowactwo i awidność przeciwciał, które mają być wykrywane. Zatem przez powinowactwo rozumie się stopień podobieństwa przeciwciała wytworzonego do antygenu wirus-patogen. Awidność odnosi się do stopnia wiązania cząsteczek przeciwciał i antygenów. Ocena ciężkości tych dwóch parametrów jest ważna dla określenia czasu trwania infekcji, a także oceny charakteru przebiegu procesu infekcji.

Pierwotna faza zakażenia wirusem cytomegalii obejmuje wykrywanie swoistych przeciwciał klasy IgM, podczas gdy wytwarzanie przeciwciał IgG występuje w odległym okresie. Przeciwciała o wysokim powinowactwie mogą krążyć w ciele przez całe życie, a ich funkcją jest zapewnienie odporności swoistej dla typu.

W sytuacji, gdy wskaźnik awidności pacjenta nie przekracza 30%, infekcjoniści ustalają wnioski dotyczące pierwotnej infekcji. Wskaźnik 30-40% świadczy na korzyść niedawno przeniesionej infekcji, podczas gdy wskaźnik zachłanności ponad 40% jest dowodem przeniesionej infekcji w długim okresie.

Leczenie infekcji wirusem cytomegalii

Leczenie zakażenia wirusem cytomegalii jest bardzo trudne, ponieważ leki przeciwwirusowe leki, takie jak acyklowir Profil, vidarabina, Wirazol w większości przypadków nie mają pożądany efekt farmakologiczny, a u niektórych pacjentów nawet rozwój reakcji paradoksalnych. Region wykonywanie obliczeń gancicloviru dawce 5 jednostek na kg masy ciała pacjenta dożylnym wykrywania u pacjenta z objawami CMV zapalenia siatkówki, podczas gdy w innych postaciach klinicznych choroby, jej zastosowanie nie jest pokazane. Długotrwałe stosowanie w większości przypadków gancyklowir prowokuje rozwój wielu reakcji ubocznych (neutropenia, trombocytopenia, toksyczne uszkodzenie nerek i wątroby), co ogranicza jego zastosowanie, szczególnie u dzieci. Biorąc pod uwagę tę cechę leku, jej stosowanie wymaga codziennego monitorowania ilościowego składu krwi.

Zgodnie z wynikami ostatnich randomizowanym wystarczającej farmakologiczną aktywność przeciw zakażeniu wirusem cytomegalii się patogenu foskarnet preparatu w dawce 90 mg w przeliczeniu na kg masy ciała pacjenta. Dozwolone jest również łączne stosowanie produktu Foscranet z ludzką immunoglobuliną anty-cytomegalowirusową. Wszystkie kobiety położniczego historii ważono umieścić długo utrzymujące PREPARATÓW stosowanie immunomodulujące typ działania lewamizol w dziennej dawce 150 mg podawanej doustnie, T-aktywiny w dziennej dawce 1 g na kg masy ciała pacjenta podskórnie.

Zakażenie wirusem cytomegalii, występujące w postaci podobnej do mononukleozydu, nie wymaga stosowania żadnego konkretnego leku.

Współczesne schematy leczenia zakażenia wirusem cytomegalii obejmują połączone zastosowanie leku przeciwwirusowego i interferonu (acyklowir w dziennej dawce 1000 mg i a-interferon 2 krople w każdym kanale nosowym pięć razy na dobę). Ten schemat leków nie pozwala na wzajemnie przeciwwirusowe działanie i zmniejszenie toksycznego działania leków antywirusowych. W leczeniu zakażeń wirusem cytomegalii u dzieci obowiązkowe jest również określenie swoistej immunoglobuliny anty-cytomegalowirusowej w dawce 3 ml na dobę domięśniowo w ciągu 10 dni.

Konsekwencje infekcji wirusem cytomegalii

Priorytetowa większość pacjentów zauważyła rozwój bezobjawowej infekcji wirusem cytomegalii, po której w okresie rekonwalescencji obserwuje się dożywotnią ochronę wirusa w ciele ludzkim. Niezwykle negatywny wpływ infekcji wirusem cytomegalii na zdrowie pacjentów z AIDS i zakażeniem wirusem HIV, który może doprowadzić do nawet zgonu.

Osłabienie aparatu immunologicznego człowieka będzie na pokonaniu prawie wszystkich narządów i struktur życiowych z rozwojem powikłań zapalnych, głównie w postaci zapalenia płuc, zapalenie wątroby, zapalenie mózgu, zapalenie rdzenia, zapalenie okrężnicy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie siatkówki i neuropatii.

W sytuacji, gdy występuje zakażenie CMV u zdrowych osób dorosłych, rokowanie jest korzystne dla życia, chociaż później ulegnie zakażeniu wirusem HIV i stanowi zagrożenie epidemiologiczne dla innych. U pacjentów, którzy mają transplantacji szpiku kostnego przeprowadzono w 70% przypadków infekcji CMV prowadzi do powstania wirusa zapalenia płuc, które różnią się bardzo złym rokowaniem i wysoką śmiertelność.

Aby uniknąć rozwoju negatywnych konsekwencji infekcji wirusem cytomegalii, można zastosować środki zapobiegawcze. Niestety, szczególne zapobieganie tej patologii zakaźnej nie jest obecnie stosowane. Tak więc, podstawowym ogniwem w zapobieganiu zakażeniu wirusem cytomegalii jest staranna selekcja dawców krwi, w ciele których nie powinny występować przeciwciała przeciwko wirusowi cytomegalii.

W celach profilaktycznych osoby zagrożone rozwojem zakażenia wirusem cytomegalii wykazują zastosowanie swoistej immunoglobuliny hiperimmunizacyjnej. W sytuacji, gdy kobieta ma dziecko z objawami wrodzonego zakażenia wirusem cytomegalii, powtórną ciążę należy zaplanować nie wcześniej niż dwa lata później.

Zakażenie wirusem cytomegalii - który lekarz pomoże? Jeśli istnieje lub podejrzewa się rozwój tej choroby zakaźnej, należy natychmiast zasięgnąć porady u takich lekarzy, jak specjalista chorób zakaźnych, pediatra.

Zakażenie wirusem cytomegalii u dzieci

Cytomegalowirus i jego niebezpieczeństwo

Ta wirusowa choroba zakaźna odnosi się do herpeswirusów. Uważa się, że około 80% ludzi ma tego wirusa w ciele, który pozostaje z nimi przez całe życie. Najczęściej nie pojawia się, ale spadek odporności powoduje jego aktywność. Zakażenie wirusem cytomegalii u dzieci występuje z zakażeniem domacicznym lub zostaje nabyte. Przeciwciała CMVI u dzieci występują nawet w wieku jednego roku, a po 10-13 latach można je znaleźć u 70% dzieci.

Kiedy kobieta w ciąży jest po raz pierwszy zarażona, płód ulega zakażeniu przez połowę czasu. W przypadku wtórnego zakażenia ryzyko jest znacznie zmniejszone do 2% wszystkich przypadków. Zmniejsza to występowanie ciężkich postaci infekcji.

Wykrywanie wirusa cytomegalii dziecka powoduje obawy rodziców. Ale z silną odpornością, infekcja będzie bezobjawowa i nie spowoduje problemów. W przyszłości dzieci będą rozwijać odporność na całe życie. Ale z osłabionym układem odpornościowym powstają wielkie komplikacje i trzeba walczyć z chorobą. Często może się to zdarzyć we wczesnym dzieciństwie, kiedy odporność nie jest jeszcze bardzo silna i nie może odrzucić wirusów.

Niebezpieczeństwo wirusa dla dzieci

Zazwyczaj wirus cytomegalii jest przenoszony przez kontakt. Występuje we wszystkich płynach biologicznych organizmu, więc istnieje bardzo wiele szans na zarażenie. W tym przypadku uzyskuje się nabytą postać wirusa.

Zakażenie może wystąpić w różnym dzieciństwie. Ale najczęściej są bezobjawowe, nie wyrażają się żadnymi komplikacjami ani ciężką postacią. Ale w przypadku, gdy infekcja występuje podczas ciąży kobiety lub podczas porodu, taka infekcja może prowadzić do katastrofalnych rezultatów. Najbardziej niebezpieczny wirus dla:

  • dzieci w łonie;
  • noworodki;
  • dzieci z osłabioną odpornością lub brakiem odporności.

W przypadku wrodzonej infekcji istnieje wysokie ryzyko wystąpienia anomalii płodu. Mogą wystąpić problemy z centralnym układem nerwowym, układem sercowo-naczyniowym, narządami wewnętrznymi, wzrokiem lub słuchem.

Aby otrzymać zakażenie, dziecko może i podczas sortowania, przekazując naturalny sposób patrymonialny. Kontaktuje się z wydzielinami, w których znajduje się wirus, i penetruje ciało dziecka. Ponadto w pierwszych dniach życia może dojść do zakażenia podczas karmienia piersią.

Kliniczna manifestacja nabytej CMV

Po zakażeniu nowonarodzonym wirusem okres inkubacji może trwać od 15 dni do kilku miesięcy. Przez cały ten czas dziecko pozostaje nosicielem infekcji, rozprzestrzeniając ją. Nabyta infekcja prawie nigdy nie jest uogólniona.

Dziecko może mieć gorączkę, cytomegalię, pojedyncze zmiany gruczołów ślinowych. Gardło może boleć, powiększają się limfocyty na szyi. Również wątroba lub śledziona są nieznacznie powiększone.

Dzieci tracą apetyt, a wraz z nim utrata masy. Ból w jamie brzusznej, błon śluzowych jest czerwony z powiększonymi migdałkami. Niektóre mają problemy z układem oddechowym w postaci objawów śródmiąższowego zapalenia płuc. Wyrażają się one w postaci sinicy, duszności, trudności w oddychaniu. Jeśli przewód pokarmowy zostanie zaatakowany, wystąpią zaburzenia w stolcu, wymioty. Czasami zaburzenia czynności wątroby występują w postaci żółtaczki i zmian w moczu.

Taka choroba będzie długotrwała. Temperatura jest stale wysoka i może osiągnąć 40 ° C. Zwykle choroba trwa około 2-3 tygodni.

Genializowana forma

Zakażenie wirusem cytomegalii u dziecka może mieć formę uogólnioną. W tym przypadku dotyczy to narządów wewnętrznych. Stopniowo dochodzi do infekcji jamy brzusznej i klatki piersiowej ze zmianami. Zbyt wysoka temperatura powoduje odurzenie organizmu.

W przypadku zmian w przewodzie pokarmowym ciężkie przypadki wymiotów i zaburzenia jelitowe z obfitą utratą płynu z konieczności występują. Wirus może wpływać na układ sercowo-naczyniowy, drogi oddechowe. W tym przypadku rozwija się zapalenie płuc, zaburzenia oddychania. Istnieją przypadki zapalenia wątroby parenchymalne, nie ma zapalenia mózgu.

Ta forma jest bardziej złożona i wszystkie zmiany są silniejsze. Dlatego uogólniona forma jest trudniejsza i bardziej czasochłonna.

Zmiany wewnątrzmaciczne

Najstraszniejszym wstępem do ciała kobiety ciężarnej jest infekcja wirusem cytomegalii. W tym przypadku zmiany płodu są najcięższe, a ryzyko zgonu jest większe. W przypadku wtórnego zakażenia ryzyko jest znacznie mniejsze, a płód rozwija się normalnie.

Po zarażeniu na samym początku ciąży płód staje się patologią ogólnoustrojową. Dlatego możliwa jest jego śmierć i poronienie samoistne. Jeśli infekcja wystąpiła w okresie około 2-3 miesięcy, to często występują anomalie w rozwoju narządów wewnętrznych powstających. Te defekty występują na poziomie komórkowym, dlatego są dość skomplikowane. Często powoduje to poronienie. Płód może mieć:

  • porażka ośrodkowego układu nerwowego;
  • defekty w budowie mięśnia sercowego;
  • patologia aorty i tętnicy płucnej;
  • nieprawidłowości przewodu pokarmowego;
  • uszkodzenie nerek.

Na późniejszych warunkach infekcji występują fetopatie.

Infekcja podczas porodu

Podczas infekcji podczas porodu wiele zależy od stanu dziecka. Od jego pełni, dojrzałości płodu, współistniejących chorób lub ich braku. Tak więc przedwczesne, osłabione lub z obecnością chorób porażka infekcji wirusem cytomegalii objawia się w ciągu kilku tygodni.

Przeniesienie wirusa następuje podczas przejścia dziecka wzdłuż rodowej ścieżki. Nawet w przypadku, gdy nie został zarażony lub urodził się z cesarskim cięciem, prawdopodobieństwo zakażenia mlekiem matki jest dość wysokie. Około 30% matek ma wirusa w mleku.

Ale takie infekcje mogą pojawić się w jaśniejszej formie, jeśli dziecko urodziło się zdrowe, w perspektywie długoterminowej. Choroba może być bezobjawowa lub wyrażona jako niska temperatura, przeziębienie i kaszel. Co często można pomylić z ARVI.

Stopnie nasilenia choroby

Istnieją trzy stopnie nasilenia:

Przy łagodnym stopniu zakażenia wirusem cytomegalii notowane są nieznaczne zmiany narządów wewnętrznych. Ale jednocześnie nie ma żadnych naruszeń setek ich funkcjonalności. Choroba może występować w postaci subklinicznej lub skasowanej.

Przy umiarkowanym nasileniu stwierdza się uszkodzenia narządów wewnętrznych. Ich normalna funkcjonalność została zakłócona, co prowadzi do stopniowego wzrostu objawów klinicznych. Stan zdrowia dziecka pogarsza się z czasem.

W ciężkiej postaci zaburzenia narządów wewnętrznych, które są dotknięte wirusem, zostają zakłócone. Istnieje wyraźne zatrucie organizmu, a dekompensacja może prowadzić do zmian patologicznych.

Przebieg choroby u dzieci po okresie noworodkowym

Jeśli dziecko minęło okres noworodka, to już ma silniejszą odporność. Dlatego najczęściej przebieg infekcji wirusem cytomegalii będzie dość łatwy. Może być całkowicie bezobjawowy lub przypomina zwykłe przeziębienie. Dlatego objawy będą tak podobne do ARVI:

  • nieznaczny wzrost temperatury;
  • brak apetytu;
  • powiększenie submaribularnych węzłów chłonnych;
  • bolesność stawów lub mięśni;
  • zapalenie migdałków lub migdałków.

Dlatego bardzo często rodzice próbują leczyć zimną chorobę, nie myśląc, że może to być wirus cytomegalii. Ostry okres choroby może pozostać niezauważony i zwykle mija sam.

Ale dzieje się tak tylko w przypadku nabycia infekcji. Jeśli został przyjęty w macicy, musi być monitorowany i leczony przez lekarza. Często zdarza się, że do rozwoju wrodzonej infekcji wirusem cytomegalii potrzebne są tygodnie lub miesiące.

Diagnoza choroby

Aby zdiagnozować zakażenie u dzieci, należy wykonać test laboratoryjny. Możesz użyć kilku metod jednocześnie. Pomoże to uzyskać dokładniejsze wyniki. Ponieważ wirus jest termolabilny, wybrany materiał musi być szybko dostarczony do laboratorium. W tym celu nadaje się: krew, ślina, mocz, alkohol.

Diagnoza może być metodą wirusologiczną, cytologiczną lub serologiczną. Może również wykorzystywać metody instrumentalne w postaci radiografii czaszki, neurosonografii lub tomografii komputerowej.

Badania wirusologiczne

Do tej metody badań można używać moczu, śliny, krwi. Ale ta diagnoza nie pozwala odróżnić pierwotną chorobę od nawrotu. Jest to szczególnie trudne przy bezobjawowym przebiegu choroby. Wirus może mieć kilka lat. Do badania wybrano PCR. Ta metoda pomaga znaleźć DNA wirusa i ma dość wysoką czułość. Zazwyczaj badanie to przeprowadza się u dzieci w pierwszych trzech tygodniach po urodzeniu. Zaleca się jednak nie zamrażać materiału do badań, ponieważ wirus jest inaktywowany.

Badanie serologiczne

Najpopularniejszą metodą pozostaje metoda ELISA. Pomaga zidentyfikować przeciwciała przeciwko wirusowi. Możesz przeprowadzić taką analizę w dowolnym momencie. W tym przypadku musi koniecznie pokazać, w jakiej formie jest choroba. W niektórych przypadkach krew obwodowa noworodka jest testowana pod kątem wykrycia wirusa. Jeśli wykryje się IgG, może się zdarzyć z pasywnym transferem przez łożysko, gdy dziecko jest w macicy. Ale jeśli miano zostanie przekroczone 4 razy, oznacza to wrodzoną diagnozę CMV. W przyszłości sprawdź czas zachowania tytułów. Jeśli pozostaną wysokie przez kilka miesięcy, to potwierdza diagnozę.

Wskazanie do badania

W niektórych przypadkach, niemowlęta są wskazania ponoszone przez matkę w czasie ciąży, choroba jak mononukleoza, replikacji lub wykrycie serokonwersji do CMV. Ponadto, wskazaniem do rozpoznania będzie obciążenie anamnezą w postaci poronień lub martwych urodzeń wcześniej.

W objawach klinicznych należy również zdiagnozować dzieci. Jeśli są wyrażone:

  • porażka ośrodkowego układu nerwowego;
  • żółtaczka;
  • zespół krwotoczny;
  • opóźnienie w rozwoju;
  • objawy neurosonograficzne.

Jeśli przeciwciała znajdują się u dziecka po urodzeniu, jeden dodatkowy test jest obowiązkowy po 14-21 dniach. Jeśli po tym okresie zmniejszą się, oznacza to przeniesienie przeciwciał przez łożysko. Jeśli w tym czasie nie zmniejszą się, ale zwiększą, wówczas przeciwciała już produkują organizm dziecka.

Leczenie CMVI

W przypadku dzieci z zakażeniem domacicznym leczenie przeprowadza się dopiero po potwierdzeniu rozpoznania za pomocą niezbędnych metod diagnostycznych. Leczenie choroby jest konieczne przy pomocy terapii etiotropowej i post-syndromicznej. W tej chwili nie ma leków, które mogłyby trwale uwolnić organizm od wirusa. W związku z tym leczenie polega na zmniejszeniu objawów ostrej postaci i utrzymaniu wirusa w stanie nieaktywnym.

W przypadkach, gdy choroba jest całkowicie bezobjawowa, nie ma absolutnie potrzeby leczenia dziecka. Jego organizm radzi sobie z chorobą. Konieczne jest tylko śledzenie jego zdrowia i reagowanie na zmiany.

Terapia etiotropowa

Kiedy klinicznie aktywne objawy choroby stosuje się immunoglobulinę przeciwgrzybiczą. Zwykle takie leczenie jest przepisywane noworodkom lub dzieciom do roku. W preparacie występują wysokie miana przeciwciał neutralizujących. Ogólnie wybiera się postacie dawkowane do podawania dożylnego. To szybko dostarcza lek do organizmu, ponieważ małe dziecko nie może połknąć leku w postaci płynu lub tabletek. Wprowadź lek przed poprawą kliniczną.

Leki antywirusowe są rzadko stosowane w okresie noworodkowym. Są wyjątkowo toksyczne dla tak małych dzieci. Można ich używać tylko w niektórych przypadkach przy mianowaniu lekarza. W postaci czynników patogenetycznych wybiera się preparaty interferonowe. Immunomodulatory w okresie noworodkowym nie są uznawane przez wszystkich lekarzy, ale czasami ich powołanie jest konieczne.

Terapia posidromem

Ta terapia ma na celu poprawę i przywrócenie narządów dotkniętych chorobą. Dla każdego dziecka wybiera się leczenie ściśle indywidualne, które będzie oparte na charakterystyce zmiany jednego lub drugiego narządu. Uwzględniany jest także warunek i możliwość stosowania pewnych leków i procedur.

Zapobieganie

Głównym profilaktyką jest ciężarna kobieta. Wskazane jest, aby nie dopuścić do infekcji ciała podczas ciąży. Dlatego zaleca się dokładne mycie rąk po zmianie pieluch, aby ograniczyć kontakt z dużymi grupami dzieci. Poza tym nie warto pocałować ust ani pozwolić dzieciom ślinić się na błony śluzowe do 5 roku życia. W celu zapobiegania można zastosować specyficzną immunoglobulinę. Ale w tym celu należy skonsultować się z lekarzem.

Interesujące informacje

Informacje na temat wirusa cytomegalii są tak liczne i wszystkie są różnorodne, dlatego trudno jest odróżnić coś konkretnego od masy prawdy i przypuszczeń. Ale jest kilka naprawdę wiarygodnych i interesujących faktów.

Jeśli wirus cytomegalii jest obecny w organizmie, pozbycie się go nie jest możliwe. Do tej pory nie ma leków, które będą w stanie zniszczyć wirusa w ludzkich komórkach. Dlatego ludzie pozostają nosicielami wirusa na całe życie. Z tego powodu rozprzestrzenia się szybko, a zarażone na planecie jest uważane za około 70-80%.

W przypadku dzieci w tym wieku i dorosłych pierwotna infekcja wirusem cytomegalii jest całkowicie nieustraszona. Zwykle działa tak cicho i bezobjawowo, że po prostu nie można tego zauważyć.

Dla osób z brakiem odporności lub silnym osłabieniem infekcja jest niebezpieczna. Jest także niebezpieczny dla noworodków i kobiet w ciąży, które wcześniej nie chorowały.

Obecność wirusa w ciele można wykryć tylko za pomocą testów. Ponieważ w przeważającej części choroba przepływa bezobjawowo, jest zrozumiałe, że ten wirus cytomegalii jest raczej trudny. Nawet w przypadku zakażenia dzieci jego objawy można łatwo pomylić z ARVI.

Najbardziej niebezpieczną postacią jest wrodzona infekcja wirusem cytomegalii. Ale zdarza się to u około 10% noworodków. Pozostałe dzieci mogą przenieść je w łagodnej formie i szybko wyzdrowieć.

Na początku leczenia w ciągu pierwszych 7 dni po zakażeniu okazuje się, że należy unikać negatywnych konsekwencji dla narządów dziecka. W niektórych przypadkach wirus cytomegalii może rozpoczynać się od innych infekcji, dlatego po zdiagnozowaniu wykonuje się testy na opryszczkę, toksoplazmozę i różyczkę.

Nie próbuj samodzielnie leczyć choroby u dzieci. Pomoc medyczna i terminowa diagnostyka pomogą określić wszystkie cechy choroby i podejmie niezbędne kroki, aby ją wyeliminować.